Σχόλιο Στρατηγού Φράγκου Φ.:
Μεγάλες αλήθειες που τελικά δεν έγιναν μάθημα στην ανθρωπότητα, που εμμένει να σκοτώνει τα παιδιά της σε ανόητους πολέμους…
Νίκος Τζιανίδης Συντάκτης-Αρθρογράφος
Και ο τελευταίος απόηχος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου- με οποιαδήποτε έννοια- ακούστηκε πολύ καιρό αφότου το σιδηροδρομικό βαγόνι της Κομπιέν είχε γίνει μουσειακό κομμάτι. Η τελική αποπληρωμή της Γερμανίας για τις μεταπολεμικές αποζημιώσεις- τα ομόλογα που εκδόθηκαν βάσει της Συμφωνίας Χρέους του Λονδίνου του 1953 μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία είχε αναδιαρθρώσει το αρχικό χρέος αποζημιώσεων- ολοκληρώθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 2010! Σχεδόν έναν αιώνα αφότου τα κανόνια άνοιξαν για πρώτη φορά πυρ το 1914, ένα τραπεζικό έμβασμα έκλεισε το τελευταίο οικονομικό χρέος του Μεγάλου Πολέμου!
Η Ευρώπη άλλαξε τους χάρτες της!
Οι συνέπειες θα αποδεικνύονταν καταστροφικές. Ξεχωριστές συνθήκες διέλυσαν ταυτόχρονα την Αυστροουγγρική και την Οθωμανική αυτοκρατορία, επαναχαράσσοντας τον χάρτη της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Νέα έθνη αναδύθηκαν: η Πολωνία, η Τσεχοσλοβακία, η Γιουγκοσλαβία, το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, ενώ παλιές αυτοκρατορίες εξαφανίστηκαν ή συρρικνώθηκαν δραματικά. Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος, που γεννήθηκε άμεσα από τις ανεπίλυτες εδαφικές υποσχέσεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών, μαινόταν από το 1919 έως το 1922 και έληξε με τη Μικρασιατική Καταστροφή και την αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών· περίπου 1,5 εκατομμυρίου ανθρώπων. Σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, τα νέα ανεξάρτητα έθνη πολέμησαν μεταξύ τους για σύνορα που οι ειρηνοποιοί στο Παρίσι είχαν χαράξει απρόσεκτα ή είχαν αφήσει σκόπιμα ασαφή, και αυτές οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1920.
Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε με ένα τηλεγράφημα και έληξε με μια ανακωχή που στην πραγματικότητα ήταν μια παρένθεση... Και οι πολιτικές συνθήκες που δημιούργησε το τέλος του Μεγάλου Πολέμου: οικονομική δυσχέρεια, ταπείνωση, πληγωμένος εθνικισμός, θεσμική κατάρρευση, άναψαν τη θρυαλλίδα στην πάντα ξέχειλη πυριτιδαποθήκη των παθών της Ευρώπης και ξέσπασε ένας δεύτερος, ακόμη πιο καταστροφικός παγκόσμιος πόλεμος μόλις είκοσι χρόνια αργότερα.
Ο Χίντεμπουργκ είχε δηλώσει για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο πως θα ήταν «ο πόλεμος που θα έβαζε τέλος σε κάθε πόλεμο»· διαψεύστηκε οικτρά. Ο λογοτέχνης Ελίας Κανέτι, όμως, το έχει θέσει πιο σωστά: «Κάθε πόλεμος περιέχει όλους τους προηγούμενους πολέμους»!
Απευχόμεθα τον επόμενο…
Και η Γερμανία, τον Ιούνιο του 1919, υπέγραψε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών στην Αίθουσα των Κατόπτρων στο Παλάτι που είχε «χτίσει» ο Λουδοβίκος ο 14ος. Η Συνθήκη επέβαλε το διαβόητο Άρθρο 231, γνωστό ως ρήτρα «ενοχής πολέμου», που θεωρούσε τη Γερμανία αποκλειστικά υπεύθυνη για τη σύγκρουση και που συνδυάστηκε με σαρωτικές εδαφικές απώλειες- συμπεριλαμβανομένης της Αλσατίας-Λωραίνης προς τη Γαλλία, του Πολωνικού Διαδρόμου (γνωστός και ως Διάδρομος του Ντάντσιχ) προς τη νεοσύστατη Πολωνία και όλων των υπερπόντιων αποικιών- μαζί με αποζημιώσεις που ορίστηκαν σε 132 δισεκατομμύρια χρυσά μάρκα, ένα ποσό ικανότατο για να αποσταθεροποιήσει τη γερμανική οικονομία και να γεννήσει μια δυσαρέσκεια που θα ανδρωνόταν δυο δεκαετίες μετά και θα ξανάπαιρνε τα όπλα... Άλλωστε ο γάλλος στρατάρχης Φερντινάντ Φοςς το είχε προβλέψει από τότε: «Αυτό δεν είναι ειρήνη, είναι εικοσαετής κατάπαυση πυρός»!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου