Εκεί που περιμέναμε να ενταχθούμε στην ΕΕ, δεν μπορούμε ούτε βίζα να πάρουμε

 

Εφημερίδα «Νεφές» της 30 Μαϊου 2026

  Recep Genel

Ήταν ένα μεγάλο όνειρο, αλλά κατέληξε σε ένα τεράστιο φιάσκο. Κάποτε μετρούσαμε αντίστροφα τις μέρες για την ένταξη στην ΕΕ. Τώρα έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου αντιμετωπίζουμε όσους μπορούν να πάνε ως τουρίστες για να πραγματοποιήσουν το προσκύνημα, σαν να ήταν προσκυνητές. Πέρυσι, το 14% των 1,2 εκατομμυρίων αιτήσεων για βίζα από το Νησί της Σταθερότητας προς τον Χώρο Σένγκεν απορρίφθηκαν. Αρχίσαμε ακόμη και να πληρώνουμε 1.000 ευρώ για να κλείσουμε ραντεβού. Διαφορετικά, δεν θα μπορούμε καν να περάσουμε τις πόρτες αυτών των προξενείων.

Ακόμα κι αν απλώς το αγνοήσουμε και το ξεχάσουμε, το μεγαλύτερο σοκ που βιώσαμε στα 23 χρόνια διακυβέρνησης του ΑΚΡ ήταν σχετικά με την είσοδο στην Ευρώπη.

Λίγο μετά την άνοδο του ΑΚΡ στην εξουσία, είχαμε το εισιτήριό μας για να μπούμε στην Ευρώπη, όπου μας περίμεναν στην πόρτα για δεκαετίες. Βάλαμε τη σημαία της ΕΕ με τα αστέρια στις πινακίδες κυκλοφορίας μας. Ήμασταν έτοιμοι και φαινόταν ότι η Ευρώπη ανυπομονούσε να μας ανοίξει τις πόρτες της αυτή τη φορά.

Ο ΥΠΕΞ και επικεφαλής διαπραγματευτής της ΕΕ, ο Αλί Μπαμπατζάν, ήταν ο πιο δημοφιλής υπουργός της εποχής. Ζούσαμε τις μέρες που ζούσαμε και αναπνέαμε για την Ευρώπη.

Όπως τώρα είμαστε το λαμπερό αστέρι της περιοχής μας, τότε ήμασταν το ανερχόμενο αστέρι της Ευρώπης. Είχαμε θέσει το κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο επίκεντρο της ζωής μας. Οι νόμοι εναρμονίζονταν με την Ευρώπη και οι συζητήσεις ξεκινούσαν με τη φράση «σύμφωνα με το ευρωπαϊκό κεκτημένο».

Αυτή τη φορά φαινόταν ότι θα συνέβαινε

Βρισκόμασταν σε μια πυρετώδη διαπραγματευτική διαδικασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο υπουργός μας, φορώντας δύο καπέλα, άνοιγε και έκλεινε ένα κεφάλαιο κάθε μέρα.

Όταν μπήκαμε στην Τελωνειακή Ένωση το 1995, η τότε πρωθυπουργός Τανσού Τσιλέρ μας ανακοίνωσε επίσης την ένταξη στην ΕΕ, αλλά κατέληξε σε φιάσκο. Αλλά αυτή τη φορά φαινόταν ότι θα συνέβαινε. Το ΑΚΡ επρόκειτο να μας κάνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αναστέναξαν αυτό το όνειρο για άλλη μια φορά σε κάθε εκλογή. Το ευρωπαϊκό όνειρο ήταν το μεγαλύτερο γυάλισμα των προεκλογικών εκστρατειών. Μπορούσε να καλύψει όλα τα ελαττώματα.

Στη συνέχεια αντιμετωπίσαμε ένα τρομερό φιάσκο. Πρώτα, ο υπουργός μας με δύο καπέλα, ο επικεφαλής διαπραγματευτής μας στην ΕΕ, εξαφανίστηκε. Μόλις μεταβήκαμε στο προεδρικό σύστημα, ο τίτλος του «Υπουργού για τις Υποθέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης και Κύριου Διαπραγματευτή» καταργήθηκε με προεδρικό διάταγμα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση προήχθη γρήγορα στην ένωση των «ξένων δυνάμεων».

Το ευρωπαϊκό όνειρο της Τουρκίας παρέμεινε στα αστέρια στις άδειες ταξί, στα ονόματα των χώρων και στις πινακίδες των καφέ. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, φτάσαμε σε ένα σημείο όπου δεν μπορούσαμε ούτε καν να πάμε διακοπές σ’ αυτές τις χώρες, πόσο μάλλον να ενταχθούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τώρα, η κυβέρνηση δεν θέλει καν να αναφέρει τις διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, πόσο μάλλον την ένταξη στην ΕΕ.

Αλλά παρόλο που έχουν εγκαταλείψει το όνειρο της ένταξης, οι πολίτες συνεχίζουν να δοκιμάζουν κάθε μέσο για να βρουν έναν τρόπο να εισέλθουν στην Ευρώπη.

Κάποιοι έχουν αρχίσει να αγοράζουν σπίτια για να λάβουν άδειες παραμονής. Άλλοι προσπαθούν ν’ ανοίξουν μια πόρτα για να γίνουν τα παιδιά τους πολίτες γεννώντας τα στην Ισπανία ή την Πορτογαλία.

Το να στείλουμε τα παιδιά μας στην Ευρώπη για εκπαίδευση, έχει γίνει ένα όνειρό μας. Αλλά η Ευρώπη αναζητά επίσης τρόπους να υψώσει τα τείχη της.

Όποια πόρτα κι αν χτυπήσουμε, υψώνουν οδοφράγματα. Αφού η Ευρώπη είναι εκτός συζήτησης, έχουμε αρχίσει να χτυπάμε τις πόρτες άλλων χωρών.

Αφού το κύριο καθήκον μας είναι να ξεφύγουμε από το Νησί της Σταθερότητας, έχουμε θέσει ως αποστολή μας να βρούμε μια χώρα που θα μας δεχτεί, ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο μέρος του κόσμου.