Στρατηγός Φρ. Φράγκος: Αντί σχολίου..
Γίνεται σαφές από όλα τα ανωτέρω ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή πλήρους σύγχυσης. Γεγονός που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά πολλές ή μάλλον τις περισσότερες δυτικού τύπου Δημοκρατίες.
Από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, μέχρι την γηραιά Αλβιόνα. Στις ΗΠΑ έχουμε τον διακηρυγμένο προεκλογικά ‘ειρηνιστή’ Τραμπ, να έχει αναστατώσει τον κόσμο με την άνευ στρατηγικού στόχου πολεμική επιχείρηση στο Ιράν.
Στη Βρετανία έχουμε την αγγλική κοινή γνώμη να εμφανίζεται ως μετανοούσα Μαγδαληνή για την απόφαση της εξόδου από την Ε.Ε., και οι δημοσκοπήσεις να δείχνουν ως νικητή των επόμενων εκλογών τον Φάρατζ, που υπήρξε ο αρχιτέκτονας της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε.
Και μη χειρότερα…
Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας, από τα κοινωνικά δίκτυα μια λίστα των οικονομικών χορηγιών της κυβέρνησης προς τις αθηναϊκές εφημερίδες. Σε αυτή την λίστα υπήρχαν αξιόλογες χορηγίες σε εφημερίδες, που αγοράζονται όχι από τους πολίτες, αλλά μόνο από τα γραφεία Τύπου των δημοσίων υπηρεσιών.
Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι οι χορηγίες αυτές αποτελούν ενίσχυση των πληττόμενων από την τηλεόραση εφημερίδων, προκειμένου να επιβιώσουν σε μιαν δύσκολη εποχή για τον έντυπο.
Αυτό είναι ένα γενικότερο θέμα που μπορεί κανείς να το δει, αλλά το να επιδοτούνται και μάλιστα με σημαντικά ποσά εφημερίδες που δεν έχουν στην πραγματικότητα αναγνώστες, είναι κάτι που ξεπερνά τα όρια της λογικής.
Δυστυχώς η εξέλιξη της μετάδοσης της πληροφορίας λειτουργεί σαν χιονοστιβάδα σε βάρος των παραδοσιακών ΜΜΕ. Αρχικά στην ενημέρωση κυριαρχούσε ο έντυπος Τύπος. Στη συνέχεια εμφανίστηκε το ραδιόφωνο, που εύκολα μπόρεσε να συνυπάρξει με το γραπτό κείμενο.
Ακολούθησε η τηλεόραση που με την εξέλιξη της, σάρωσε κυριολεκτικά το έντυπο. Η υψηλή ποιότητα της εικόνας μετά την ασπρόμαυρη μουντή εποχή, έγιναν ο απαραίτητος σύντροφος κάθε οικογένειας.
Όμως και η τηλεόραση δέχθηκε πλήγμα από την εμφάνιση των λεγόμενων social media. Αυτά, πέρα από την αμεσότητα της επικοινωνίας μέσω των εξελιγμένων κινητών, εξασφάλισε και την αμφίδρομη και αδιαμεσολάβητη επικοινωνία. Ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει ότι θέλει. Η υπερβολή και κυρίως η ανωνυμία, έχει φτάσει σε ανεξέλεγκτες και κάποτε τερατώδεις υπερβολές.
Παρά το γεγονός ότι μέσω της AI, της τεχνητής νοημοσύνης στα καθ’ ημάς, μπορεί στις μέρες μας ο καθένας να έχει στο κινητό του πληροφορίες που στο παρελθόν ούτε μπορεί να φανταστεί, εν τούτοις η κατάχρηση των νέων δυνατοτήτων της τεχνολογίας, θα οδηγήσει ενδεχομένως σε άκρως δυσάρεστες καταστάσεις.
Ένα πρώτο δείγμα παρατηρεί κανείς με την χρήση φωνής συγγενικών μας προσώπων, προκειμένου κάποιοι επιτήδειοι να προκαλέσουν πανικό σε συγγενείς τους, με σκοπό να τους αποσπάσουν χρήματα.
Σε αυτή την ραγδαία εξέλιξη ο έντυπος Τύπος μοιάζει στις μέρες μας με μουσειακό είδος. Ήδη οι κυκλοφορίες έχουν καταρρεύσει τα νούμερα των πωλήσεων είναι πια περιορισμένα, επιβεβαιώνοντας του λόγου το αληθές. Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ και αρκετό καιρό οι εκδότες έχουν δημιουργήσει αντίστοιχους συνδρομητικούς ιστότοπους, με σκοπό να ενισχύσουν οικονομικά τα έντυπα τους.
Όπως δεν είναι επίσης τυχαίο ότι οι παραδοσιακοί εκδότες έχουν εκλείψει και την θέση τους έχουν πάρει οικονομικά ισχυροί επιχειρηματίες, που συνδυάζουν την κατοχή πολυμέσων, που εκτός από τις εφημερίδες, διαθέτουν πληθώρα ραδιοφωνικών σταθμών και κανάλια.
Η γιγάντωση αυτών των μεγαθηρίων των ΜΜΕ, σε συνδυασμό με την επιχειρηματική δραστηριότητα των εκδοτών, τους φέρνει σε ρόλο ισχυρού παράγοντα, που επηρεάζει ευθέως πολιτικούς και κόμματα προς την κατεύθυνση ικανοποίησης οικονομικών και άλλων συμφερόντων.
Μέσω της προβολής ή της απαξίωσης προσώπων και κομμάτων, επηρεάζεται ευθέως η κοινή γνώμη, όταν έρθει η ώρα της κάλπης.
Αν σε αυτή την διαδικασία προστεθεί και η δραστηριότητα αλλοδαπών παραγόντων, που δρουν μέσα από τις πλατφόρμες, αντιλαμβάνεται κανείς το κομφούζιο που δημιουργείται σε κάποιον, που νομίζει ότι γνωρίζει τα πάντα, που συμβαίνουν στην δημόσια σφαίρα, αλλά στην πραγματικότητα όλα αυτά του διοχετεύονται, μέσα από παραμορφωτικούς καθρέφτες.
Αν σε αυτά προστεθεί και ο λαϊκισμός, του κάθε τσαρλατάνου πολιτικού, τότε το κομφούζιο εξελίσσεται σε τρικυμία εν κρανίω. Με αυτή την έννοια η παραδοσιακή δημοκρατική λειτουργία πλήττεται καίρια, μιας και ο πολίτης χάνει κάθε επαφή του πραγματικού με το ιδεατό.
Δεν είναι εξάλλου τυχαίο, ότι σε κάθε δημοσκόπηση που αφορά την αξιοπιστία θεσμών και φορέων, που ασκούν ή επηρεάζουν την εξουσία, τα ΜΜΕ, δηλ. παραδοσιακά και νέα, βρίσκονται στο κατώτατο επίπεδο, πράγμα που σημαίνει ότι η κοινή γνώμη παρά την επιρροή που της ασκούν, δεν τα αξιολογεί ψηλά στην εκτίμησή του.
Γίνεται σαφές από όλα τα ανωτέρω ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή πλήρους σύγχυσης. Γεγονός που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά πολλές ή μάλλον τις περισσότερες δυτικού τύπου Δημοκρατίες.
Από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, μέχρι την γηραιά Αλβιόνα. Στις ΗΠΑ έχουμε τον διακηρυγμένο προεκλογικά ‘ειρηνιστή’ Τραμπ, να έχει αναστατώσει τον κόσμο με την άνευ στρατηγικού στόχου πολεμική επιχείρηση στο Ιράν.
Στη Βρετανία έχουμε την αγγλική κοινή γνώμη να εμφανίζεται ως μετανοούσα Μαγδαληνή για την απόφαση της εξόδου από την Ε.Ε., και οι δημοσκοπήσεις να δείχνουν ως νικητή των επόμενων εκλογών τον Φάρατζ, που υπήρξε ο αρχιτέκτονας της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε.
Και μη χειρότερα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου