Έντονη κριτική στην ελληνική εξωτερική πολιτική και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η στάση της Τουρκίας ασκείται μέσα από την ανάλυση που επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για την αποτροπή, την εθνική στρατηγική και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Στο επίκεντρο τίθεται η εκτίμηση ότι η Άγκυρα ακολουθεί σταθερή μακροπρόθεσμη στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο και ότι οι τελευταίες κινήσεις της ενισχύουν τη θεσμική κατοχύρωση των διεκδικήσεών της.
Η ανάλυση υποστηρίζει ότι μέσα από νομοθετικές πρωτοβουλίες και πολιτικές επιλογές η Τουρκία επιχειρεί να ενσωματώσει στον κρατικό σχεδιασμό αντιλήψεις που συνδέονται με τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα», επιδιώκοντας να δημιουργήσει νέα δεδομένα στην περιοχή.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εκφράζεται η θέση ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στη διατήρηση ήπιου κλίματος ή στον διάλογο χωρίς παράλληλη ύπαρξη συνολικής στρατηγικής αποτροπής.
Γίνεται ακόμη αναφορά στην ανάγκη οι αμυντικές επενδύσεις να εντάσσονται σε ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό και να λαμβάνουν υπόψη τις αλλαγές που έχουν αναδείξει οι σύγχρονες συγκρούσεις, τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Μέση Ανατολή.
Στο ίδιο πλαίσιο επισημαίνεται ότι η Τουρκία τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει συστηματικά σε τομείς όπως τα μη επανδρωμένα συστήματα, οι πύραυλοι και η αναδιάρθρωση των ενόπλων δυνάμεών της, ενώ τίθεται το ερώτημα κατά πόσο η Ελλάδα προσαρμόζει επαρκώς τη δική της στρατηγική.
Η ανάλυση προσεγγίζει επίσης με επιφυλακτικότητα τον ρόλο των διεθνών συμμαχιών, υποστηρίζοντας ότι οι συνεργασίες έχουν αξία αλλά δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την εθνική προετοιμασία και την αυτόνομη αποτρεπτική ικανότητα.
Παράλληλα ασκείται κριτική στην πολιτική προσέγγιση που δίνει έμφαση αποκλειστικά στον διάλογο και στη «φιλία των λαών», με το επιχείρημα ότι οι διεθνείς σχέσεις καθορίζονται πρωτίστως από στρατηγικούς συσχετισμούς και ισχύ.
Ως θεωρητική αναφορά χρησιμοποιούνται οι προσεγγίσεις του Θουκυδίδη και του Σουν Τζου, με έμφαση στην ιδέα ότι η ισχυρότερη μορφή επιβολής δεν είναι απαραίτητα η στρατιωτική σύγκρουση αλλά η σταδιακή διαμόρφωση τετελεσμένων χωρίς ανοιχτή αντιπαράθεση.
Το κεντρικό ερώτημα που τίθεται είναι αν η Ελλάδα διαθέτει σήμερα επαρκή μακροπρόθεσμη στρατηγική ώστε να ανταποκριθεί σε ένα περιβάλλον όπου οι γεωπολιτικές πιέσεις μεταβάλλονται διαρκώς και οι ισορροπίες επανακαθορίζονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου