Turkish Revisionism-Τουρκικός Αναθεωρητισμος.

 

The Aegean constitutes an external maritime border of the European Union, established and regulated by binding treaties, international law, and consistent state practice.

Public discussions of the Aegean Sea in relation to Turkey are often framed as a technical maritime dispute between two neighboring states.

This framing is misleading.

It suggests legal ambiguity where none exists and obscures the real issue: not competing claims under international law, but repeated attempts by Turkey to manufacture such claims through pressure, assertion, and the explicit threat of force.

X The main problem in the Aegean is not unresolved law, but Turkey's refusal to accept the territorial and maritime boundaries established by binding treaties and long-standing international practice.

The Aegean is not a shared open body of water separating two continental coastlines. It is a densely inhabited archipelago composed of thousands of Greek islands, whose sovereignty is internationally recognised and consistently reflected in treaties, official maps, and decades of uncontested state practice. This is not a matter of interpretation or negotiation. It is a settled legal reality.

From the northern Aegean to the Dodecanese, Greek islands form a continuous maritime space that functions as a living region. People commute by sea Fishing, tourism, and trade rely on predictable and peaceful maritime conditions

Rather than acknowledging settled sovereignty and clearly defined maritime entitlements. Turkey has pursued a strategy. of gradual emosion Refusing to accept Greek sovereign rights. constructing narratives of "grey zoom" Issuing unilateral claims without legal basis, and normalizing constant pressure through airspace votations, naval harassment, and the standing threat of war should Greece exercise its lawful rights under international law.

What is being challenged in the Aegean is not a bilateral issue between two neighbouring states, but the integrity of Europe's southeastern external border. Ignoring Turkish revisionism does not preserve stability, the absence of a firm and consistent EU response has allowed pressure tactics to escalate, transforming legal certainty into a growing security risk

How Europe responds in the Aegean will determine whether its borders are upheld by law-or gradually destabilised through coercion. In that sense, the Aegean is a frontline test of the credibility of the European legal order itselt.

 Το Αιγαίο αποτελεί εξωτερικό θαλάσσια σύνορο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο έχει θεσπιστεί και ρυθμίζεται από δεσμευτικές συνθήκες, το διεθνές δίκαιο και τη συνεπή κρατική πρακτική

Οι δημόσιες συζητήσεις για το Αιγαίο Πέλαγος σε σχέση με την Τουρκία συχνά παρουσιάζονται ως μια τεχνική θαλάσσια διαμάχη μεταξύ δύο γειτονικών κρατών,

Υποδηλώνει νομική ασάφεια όπου δεν υπάρχει και συσκοτίζει το πραγματικό ζήτημα: όχι αντικρουόμενες αξιώσεις βάσει του διεθνούς δικαίου, αλλά επανειλημμένες προσπάθειες της Τουρκίας να κατασκευάσει τέτοιες αξιώσεις μέσω πίεσης, ισχυρισμών και της σαφούς απειλής χρήσης βίας

Χ. Το κύριο πρόβλημα στο Αιγαίο δεν είναι η άλυτη νομοθεσία, αλλά η άρνηση της Τουρκίας να αποδεχτεί τα εδαφικά και θαλάσσια όρια που έχουν καθοριστεί από δεσμευτικές συνθήκες και μακροχρόνια διεθνή πρακτική

Π. Το Αιγαίο δεν είναι μια κοινή ανοιχτή

υδάτινη μάζα που χωρίζει δύο ηπειρωτικές ακτές. Είναι ένα πυκνοκατοικημένο αρχιπέλαγος που αποτελείται από χιλιάδες ελληνικά νησιά, η κυριαρχία των οποίων αναγνωρίζεται διεθνώς και αντικατοπτρίζεται με συνέπεια σε συνθήκες, επίσημους χάρτες και δεκαετίες αδιαμφισβήτητης κρατικής πρακτικής, Αυτό δεν είναι θέμα ερμηνείας ή διαπραγμάτευσης. Είναι μια πάγια νομική πραγματικότητα

Από το βόρειο Αιγαίο μέχρι τα Δωδεκάνησα, τα ελληνικά νησιά σχηματίζουν έναν συνεχή θαλάσσιο χώρο που λειτουργεί ως μια ζωντανή περιοχή. Οι άνθρωποι μετακινούνται μέσω θαλάσσης. Η αλιεία, ο τουρισμός και το εμπόριο βασίζονται σε προβλέψιμες και ειρηνικές θαλάσσιες συνθήκες.

!! Αντί να αναγνωρίσει την παγιωμένη κυριαρχία και τα σαφώς καθορισμένα θαλάσσια δικαιώματα, η Τουρκία ακολούθησε μια στρατηγική σταδιακής διάβρωσης:

Αρνούμενοι να αποδεχτούν τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, κατασκευάζοντας αφηγήσεις περί «γκρίζων ζωνών», εκδίδοντας μονομερείς διεκδικήσεις χωρίς νομική βάση και ομαλοποιώντας τη συνεχή πίεση μέσω παραβιάσεων του εναέριου χώρου, ναυτικής παρενόχλησης και της διαρκούς απειλής πολέμου σε περίπτωση που η Ελλάδα ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της βάσει του διεθνούς δικαίου.

1. Αυτό που αμφισβητείται στο Αιγαίο δεν είναι ένα διμερές ζήτημα μεταξύ δύο γειτονικών κρατών, αλλά η ακεραιότητα των νοτιοανατολικών εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης.

Η αγνόηση του τουρκικού αναθεωρητισμού δεν διατηρεί τη σταθερότητα. Η απουσία μιας σταθερής και συνεπούς αντίδρασης της ΕΕ έχει επιτρέψει την κλιμάκωση των τακτικών πίεσης, μετατρέποντας την ασφάλεια δικαίου σε έναν αυξανόμενο κίνδυνο για την ασφάλεια.

- Ο τρόπος με τον οποίο η Ευρώπη θα αντιδράσει στο Αιγαίο θα καθορίσει εάν τα σύνορά της θα τηρούνται από το νόμο ή θα αποσταθεροποιούνται σταδιακά μέσω εξαναγκασμού. Υπό αυτή την έννοια, το Αιγαίο αποτελεί μια πρώτη δοκιμασία για την αξιοπιστία της ίδιας της ευρωπαϊκής έννομης τάξης.

Πηγή: Ικτίνος