Έρευνα Δημήτρη Συμεωνίδη JP
Δημοσιογράφου/Ανταποκριτού
Ε.Σ.Ε.Μ.Ε.( Ένωση Συντακτών Ευρωπαϊκών Μέσων Ενημέρωσης)
Η Άλωση της Λευκωσίας και τουρκική θηριωδία
Η Λευκωσία άντεξε μια πολιορκία 44 ημερών, που άρχισε στις 27 Ιούλη και τερματίστηκε με την άλωση της πόλης στις 9 Σεπτεμβρίου του 1570.
Σήμερα 9/9/2025 είναι η επέτειος της Άλωσης της Λευκωσίας από τους Βάρβαρους Τούρκους
που μέχρι σήμερα απειλούν την Ελλάδα και απαιτούν το μισό Αιγαίο .Έπρεπε να είναι ημέρα πένθους τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα οικονομικά, πολιτικά και το κυριότερο πρόβλημα είναι η υπογεννητικότητα που σε σύντομο χρονικό διάστημα θα έχουμε ολέθρια αποτελέσματα για τη χώρα. Υπάρχει μεγάλη διαφθορά και δυστυχώς οι δήθεν λαθρομετανάστες είναι εκπαιδευμένοι στρατιώτες που τους στέλνουν επίτηδες για να διαλύσουν την Ευρώπη. Δεν είναι φτωχοί γιατί πληρώνουν 6.000 δολάρια για να ταξιδεύσουν. Άρα είναι σχέδιο και εφαρμόζεται απόλυτα σύμφωνα με τον Richard von Coudenhove – Kallergi για την δημιουργία της Γκρίζας φυλής.
Η Περιγραφή της Άλωσης της Λευκωσίας το 1570 από διάφορους συγγραφείς
Με όσα μας λένε οι Fabriano και Giovanni Sozomeno το 1570, οι Τούρκοι κατέκτησαν εύκολα τη Λευκωσία το 1570. Αρχικά, τον Ιούλιο, έφτασαν στην αλμυρή λίμνη της Λάρνακας χωρίς αντίσταση [ο Giacomo Diego (1571) γράφει «αυτή η ευτυχής αρχή τους έδωσε θάρρος και κέρδισαν με το μέρος τους πολλούς από τους κατοίκους», προσθέτοντας «οι Τούρκοι δεν βρήκαν καμία αντίσταση στο δρόμο: οι κάτοικοι, λόγω αστάθειας στην ιδιοσυγκρασία τους ή επειδή ο ζυγός της δουλείας που τους επέβαλαν οι Κύπριοι ευγενείς τους έκανε να κολακεύονται ότι θα μπορούσαν να βρουν καλύτερη τύχη υπό έναν νέο αφέντη, τους πρόσφεραν μάλιστα προμήθειες και τους έδωσαν τις πληρέστερες πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση των πραγμάτων και το νησί»], ενώ ταυτόχρονα ο μικρός βενετσιάνικος στρατός υποχώρησε στη Λευκωσία. Μόνο πεντακόσιοι ιππείς στάλθηκαν από τις Αλυκές στην Αμμόχωστο, για να αποτρέψουν οποιαδήποτε βοήθεια να έρθει στη Λευκωσία. Ο Ντιέγκο γράφει: «Το κύριο οθωμανικό στρατόπεδο εκτεινόταν από τη Σάντα Μαρία μέχρι την Αγκλάντζια [22 Ιουλίου σύμφωνα με τον Πάολο Παρούτα]», Σύμφωνα με τον Ντιέγκο, «υπήρχαν 10.000 πεζοί στη Λευκωσία, όλοι οι άδικοι άνδρες που συγκεντρώθηκαν από τα χωριά του νησιού, και μια εφεδρεία 1.500 Ιταλών. Ο αριθμός των πρωτοπόρων ήταν μεγάλος (4.000+). Ο Τζάκομο Ντιέγκο λέει ότι ο Μουσταφά [Πασάς] σε λίγες μέρες είχε συγκεντρώσει με τα χρώματα 50.000 πεζούς [αλλού αναφέρονται 25.000, 2.500 ιππείς, τόσους περισσότερους μεταφορείς, 3.000 πρωτοπόρους, με τριάντα κομμάτια μεγάλου πυροβολικού και πενήντα μικρότερου διαμετρήματος.» Στις 9 Σεπτεμβρίου, η σφαγή διήρκεσε μέχρι τις τρεις η ώρα. Ο Πάολο Παρούτα έγραψε: «Οι Τούρκοι έτρεξαν χωρίς καμία τάξη ή πειθαρχία σε όλη την πόλη, λεηλατώντας τα σπίτια, καταστρέφοντας τις εκκλησίες, ατιμάζοντας τις μητέρες, βεβηλώνοντας παρθένες και θανατώνοντας όλους, χωρίς καμία διάκριση φύλου, ηλικίας ή κατάστασης. «Οι Τούρκοι σκότωσαν εκείνη την ημέρα πάνω από 20.000 άτομα». [Claude Delaval Cobham, 1895]
Σύμφωνα με τον[ Αθανάσιο Σακελλάριο 1890], υπήρχαν γυναίκες που έπεφταν από τις στέγες των σπιτιών και άλλες που σκότωναν τις κόρες τους για να αποφύγουν την υποδούλωση και την ατίμωση από τους Οθωμανούς [Αθανάσιος Σακελλάριος, 1890].
Σχετικά με το αποτέλεσμα, ο Σωζόμενος γράφει: «Αν αυτή η πρωτεύουσα (και το υπόλοιπο Βασίλειο) είχε μια καλή κυβέρνηση και μεγάλο αριθμό στρατιωτών, θα μπορούσε να είχε αντέξει για πολύ καιρό», προσθέτοντας το αρνητικό γεγονός ότι οι Τούρκοι αποβιβάστηκαν χωρίς αντίσταση στη Λάρνακα». «Το μεγαλύτερο μέρος των σκλάβων, ανδρών και γυναικών, απήχθησαν από το νησί. Το άνθος της νεότητας, με πολλά πλούσια λάφυρα, επιβιβάστηκε σε μια γαλέρα του Μωάμεθ Πασά, και σε μια καραμοσόλινα και μια γαλέρα που προορίζονταν ως δώρα στον Μεγάλο Σινιόρ και στον Μεχμέτ Πασά. Αλλά μία από αυτές τις [πιθανώς ευγενείς] κυρίες έβαλε φωτιά στα πυρομαχικά, τα οποία ανατινάχθηκαν μαζί με τη γαλέρα, την καραμοσόλινα και την γαλέρα [3 Οκτωβρίου σύμφωνα με τον Calepio] [Claude Delaval Cobham, 1885]. Περίπου 1.000 νέοι πέθαναν στην έκρηξη σύμφωνα με τον Σακελλάριο [Athanasios Sakellarios 1890].Εδώ έχουμε τον Θρύλο της Μαρίας Συγκλητικής [Η Αρνάλδα ντε Ρόκα, γνωστή και ως Μαρία Συγκλητική, ήταν κόρη του Ευγένιου Συγκλητικού, κόμη της Ρόκας, ο οποίος πέθανε κατά την κατάληψη της Λευκωσίας από τους Τούρκους στις 9 Σεπτεμβρίου 1570. Παρέμεινε με τον τραυματισμένο πατέρα της μέχρι τη σύλληψή της, ενώ οι Τούρκοι της είπαν ότι λόγω της ομορφιάς της θα σταλεί στο χαρέμι του σουλτάνου μαζί με άλλες 800 γυναίκες. Η Αρνάλδα, επιλέγοντας τον θάνατο αντί για τη σκλαβιά, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη του πλοίου ενώ ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Αμμοχώστου, τινάζοντάς το στον αέρα]
Σύμφωνα με τον Alexander Drummond [στην Κύπρο ισχυρίζεται τα εξής: «20.000 σφαγιάστηκαν στη Λευκωσία μετά την κατάληψη της πόλης. Οι ηλικιωμένοι και των δύο φύλων, μαζί με τις άσχημες γυναίκες και τα παιδιά που ήταν ακατάλληλα για υπηρεσία, στοιβάχτηκαν μέσα σε έναν νεκρικό σωρό, στην αγορά, και κάηκαν εκεί. Ζωντανοί: μια πράξη που, με φρίκη, ξεπερνά οτιδήποτε έχω δει καταγεγραμμένο. Όλοι οι υπόλοιποι ήταν φορτωμένοι με αλυσίδες, περίπου είκοσι πέντε χιλιάδες μεταφέρθηκαν από το νησί και πουλήθηκαν ως σκλάβοι, και δύο από τα μεγαλύτερα αγγεία γέμισαν με κοσμήματα, πιάτα και έπιπλα τεράστιας αξίας» [αυτό που λέει μπορεί να έχει νόημα επειδή σύμφωνα Σύμφωνα με τα οθωμανικά αρχεία του Ronald Jennings εκείνης της εποχής, εξαιρετικά λίγοι άνθρωποι βρέθηκαν να ζουν στην πόλη της Λευκωσίας μετά την κατάκτηση].
Επίσης, σύμφωνα με τον Καλέπιο, «την επόμενη μέρα της πόλης διοργανωνόταν ένα γενικό παζάρι ή δημοπρασία των λαφύρων. Πρώτα πουλήθηκαν οι όμορφοι νέοι και τα όμορφα κορίτσια, οι αγοραστές δεν λάμβαναν υπόψη ούτε μετρούσαν την ευγενική τους καταγωγή, αλλά μόνο την ομορφιά των προσώπων τους. Οι υπόλοιποι άνδρες πουλήθηκαν σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές, αν και πληρωνόταν κάτι περισσότερο για όσους ήταν ικανοί για εργασία στις γαλέρες» [Claude Delaval Cobham, 1895]. Οι Οθωμανοί, κατά τη διαδικασία της κατάκτησης, υποδούλωσαν χιλιάδες Βενετούς στρατιώτες. Πολλοί από αυτούς πουλήθηκαν αμέσως σε σκλαβοπάζαρα στη Συρία και την Ανατολία, [μερικοί] άλλοι μπορεί να παρέμειναν στην Κύπρο με τους νέους αφέντες τους [Rolland Jennings, 1992]. Σύμφωνα με τα αρχεία του Esir Defteri, οι αιχμάλωτοι πολέμου της Λευκωσίας που στάλθηκαν στην Αυτοκρατορία ως σκλάβοι ήταν 14.000. Σύμφωνα με τον B. Arbel (1984), η Λευκωσία πριν από την κατάκτηση είχε 56.000 κατοίκους. Με βάση την έρευνα του Jennings για τη φορολόγηση των μη μουσουλμάνων της Λευκωσίας μετά την κατάκτηση, η Vera Constantini υπολογίζει ότι περίπου 880 μη μουσουλμάνοι κάτοικοι έμειναν στη Λευκωσία, εξ ου και η μάστιγα εκείνης της περιόδου, οι σφαγές και η υποδούλωση, εξαφάνισε 55.000 κατοίκους [Vera Constsantini]
Οι Οθωμανοί Τούρκοι διαδέχτηκαν στην Κύπρο τους Ενετούς, οι οποίοι κράτησαν την Κύπρο για ογδόντα περίπου χρόνια (1489-1571). Η Οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου ξεκίνησε το 1570, στο πλαίσιο του Δ΄ Βενετοτουρκικού Πολέμου, και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1571 με την πτώση της Αμμοχώστου, σηματοδοτώντας την Οθωμανική κατοχή που διήρκεσε μέχρι το 1878.
Σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι η Ιστορία της πλήρους κατάληψης και υποδούλωσης της Κύπρου από τους Οθωμανούς από το 1571 μέχρι το 1878,αλλά οι σφαγές που έγιναν στην Λευκωσία και ο θρύλος της ηρωϊδας Μαρίας Συγκλητικής .Αυτές οι άγνωστες σελίδες της ιστορίας δεν διδάσκονται στα σχολεία ,αλλά μιλάνε στους μαθητές για την Ελληνοτουρκική φιλία
Ωδή στη Μαρία Συγκλητική
Από τον Δημήτρη Συμεωνίδη JP
Το αίμα ποτάμι, στη Λευκωσία χύθηκε,
σφάχθηκε ο Κόμης και η κόρη του μόνη τον θρηνεί.
«Δός μας το κορμί σου», της λένε οι βάρβαροι «για το χαρέμι του Σουλτάνου,
για δική τη δική σου την ζωή.»
Χιλιάδες όμορφα κορίτσια και αγόρια, δένονται σφικτά για τον ταξίδι,
στο λιμάνι της Αμμοχώστου, το πλοίο, γεμάτο λεία, οργή και πόνο
οκτακόσιες ψυχές κλαίνε μέσα, σ’ ένα καράβι κι’ ανάμεσά τους μια κόρη σιωπηλή ,
τα μάτια βλέπουν σωριασμένα κορμιά και η ψυχή νιώθει μόνο καταστροφή
κοιτάζει τ’ αθώα κορμιά, κοιτάζει τ’ άστρα ψηλά.
Δε θέλει τα δεσμά, ούτε παλλακίδα να’ ναι,
μόνο Τιμή και Ελευθεριά ζητά.
Περπατά με βήμα, η φλόγα την ακολουθεί,
παίρνει μια δάδα και τρέχει να βάλει φωτιά.
Μια σπίθα αρκεί, και μία λάμψη, μια βοή σχίζει τον αέρα, μια κραυγή ελευθεριά.
Το πλοίο-φυλακή, με σωθικά της πατρίδας,
γίνεται σύννεφο φωτιάς πάνω από την θάλασσα.
Δεν πέθανες, Κόρη, άλλαξες πήρες μορφή ελευθερίας
στέκεις ολόϊση, με τον λευκό κύκνο αγκαλιά.
Και φωνάζεις σε κάθε ψυχή που απειλείται:
«Μόνο ο Θάνατος για Τιμή, είναι ζωή που δεν πεθαίνει!»
Βιβλιογραφία:
1.Ο Θρῆνος τῆς Κύπρου (The Lamentation of Cyprus(
2.Λουζινιανός Στέφανος Estienne de Lusignan 1537-1590)
: Description da toute I’ isle de Cypre, et des Roys, Princes et Seigneurs, tant payens que Chrestiens, qui ont commande en icelle...
3.Athanasios Sakellarios :Τα Κυπριακά: τουτέστιν, Ιστορία της Κύπρου από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των ημερών μαών (Ta Kypriaka: That is, History of Cyprus from the most ancient times to our days).
4.Angelo, Giovanni (Giannangelo) di Bolognallo, Duca di Nicosia (also known as Giannangelo da Fabriano) :
elazione del terribile assedio della famosissima città di Nicosia, nell'isola di Cipro (Account of the Terrible Siege of the Most Famous City of Nicosia on the Island of Cyprus).(1571)
5.Giacomo (Jacomo) Pietro Diego de Campos
Relación de la guerra de Chipre y suceso de la batalla naval de Lepanto (Account of the War of Cyprus and the Events of the Naval Battle of Lepanto).Publication Date: Written circa 1571-1572.
6.George Hill's A History of Cyprus, Vol. 3
7.Cobham, Claude Delaval.: Title: Excerpta Cypria: Materials for a History of Cyprus.Publication: Cambridge University Press, 1908.
Drummond, Alexander: Travels Through Different Cities of Germany, Italy, Greece, and Several Parts of Asia, as far as the Banks of the Euphrates: In a Series of Letters.
Jennings, Rolland:Title: Cyprus: The Isle of Aphrodite; Her Legends, Beauty, and People, With a Brief Account of the British Administration and the Island's History.Publication: London: John Lane, The Bodley Head, 1922.
Costantini, Vera. Il sultano e l’isola contesa: Cipro tra eredità veneziana e potere ottomano. Torino: UTET, 2009:Τitle Translation: The Sultan and the Contested Island: Cyprus between Venetian Heritage and Ottoman Power.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου