Ανάθεμα κι αν το 2% των Ελλήνων ήξερε ποιος ήταν ο Μουχίκα. Τώρα που πέθανε, τον θέλουμε όλοι. Ζωντανό όμως; Σιγά μην τον ψηφίζαμε!
Πέθανε ο Χοσέ Μουχίκα. Ο «φτωχότερος πρόεδρος στον κόσμο». Ο Ουρουγουανός που ζούσε σε μια φάρμα, οδηγούσε ένα σκουριασμένο «σκαραβαίο», έδινε πίσω το 90% του μισθού του στο κράτος και περίμενε υπομονετικά στην ουρά στο δημόσιο νοσοκομείο. Όχι γιατί το έκανε για τις κάμερες – δεν είχε. Ούτε γιατί ήθελε να το παίξει ταπεινός – ήταν.
και κάπου εκεί, το ελληνικό ίντερνετ γέμισε με «ωραίος τύπος ρε φίλε», «μακάρι να είχαμε κι εμείς τέτοιον» και άλλα υπαρξιακά ξεσπάσματα. Μόνο που, αν το καλοσκεφτείς, ανάθεμα κι αν στην Ελλάδα γνώριζε το 2% των κατοίκων της τον πρόεδρο της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα όσο ζούσε. Σάματις ξέρουμε τον πρόεδρο της Παραγουάης ή την πρόεδρο (ω, ναι είναι γυναίκα) του Περού: Πρώτα πεθαίνεις, μετά σε αποθεώνουμε ειδικά αν δεν διεκδίκησες ποτέπροεδρία κόμματος εδώ.
Διότι, μεταξύ μας, έναν Μουχίκα στα μέρη μας δεν θα τον αντέχαμε ούτε με τριετή θητεία. Ούτε εμείς αυτόν, ούτε αυτός εμάς. Τον φαντάζεστε να τριγυρνά χωρίς φρουρά, χωρίς σύμβουλο επικοινωνίας, χωρίς τσεκούρι για το ΕΝΦΙΑ: Να εμφανίζεται με ξεθωριασμένη καζάκα στα υπουργικά συμβούλια και να δηλώνει ότι «δεν τα χρειάζομαι όλα αυτά τα λεφτά»; θα τον περνούσαν ή για εξωγήινο ή για πρώην ΕΑΜίτη που δραπέτευσε από χρονοκάψουλα.
Πρώτο θέμα στα δελτία δεν θα ήταν η στάση ζωής του, αλλά το «ποιον εξυπηρετεί αυτή η εικόνα;» Οι μεν θα τον έβγαζαν ύποπτο, οι δε γραφικό, κι εμείς οι υπόλοιποι θα τον είχαμε κάνει meme: «Όταν ο πρόεδρος φέρνει μπάμιες στο υπουργικό».
Βλέπετε, στην Ελλάδα δεν θέλουμε πολιτικούς με αρχές θέλουμε πολιτικούς με καλό στυλίστα. Να μοιάζουν "δικοί μας", αλλά όχι φτωχοί μας. Να λένε «είμαι ένας από εσάς», αλλά να μην έχουν ακυρώσει ποτέ delivery για να βγουν στο μπαλκόνι με πιτζάμα. θέλουμε να μας κυβερνά κάποιος που παριστάνει τον απλό - όχι που είναι στ' αλήθεια.
Κι αν τολμήσει κάποιος να πει, όπως έλεγε ο Μουχίκα, ότι «ο λαός είναι η ασφάλειά μου», εδώ θα του απαντούσαν: «Όχι φίλε, εδώ ο λαός είναι ο κίνδυνος. Μην κυκλοφορείς χωρίς συνοδεία, θα σου ζητήσει να πληρώσεις ΕΦΚΑ.»
Η αλήθεια είναι πως ο Μουχίκα μας φέρνει αμηχανία. Μας δείχνει ότι η πολιτική μπορεί να είναι απλή, σεμνή, χωρίς ντουντούκα και hashtag. Και τότε θυμόμαστε κάτι ενοχλητικός ότι ίσως δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί που έχουμε, αλλά κι εμείς που τους διαλέγουμε σαν να ψάχνουμε παρουσιαστή για talent show.
Γι' αυτό και τον αποχαιρετούμε με έναν αναστεναγμό και μια γνώριμη ειρωνεία: «Τι ωραίος τύπος ήταν... αλλά πού να βρεθεί τέτοιος στην Ελλάδα;»
Ίσως όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «πού να βρεθεί», αλλά αν τον θέλουμε στ' αλήθεια. Av είμαστε διατεθειμένοι να στηρίξουμε έναν ηγέτη που δεν μας χαϊδεύει τα αυτιά, δεν ποστάρει με το κουτάλι και δεν κουβαλάει 47 συμβούλους για να πει «καλημέρα». Έναν ηγέτη που δεν θα μας μοιάζει στα ελαττώματά μας, αλλά θα μας θυμίζει ποιοι θα μπορούσαμε να είμαστε.
Ο Χοσέ Μουχίκα δεν ήταν άγιος. Ήταν απλώς συνεπής. Και σε μια εποχή που η ειλικρίνεια θεωρείται ελάττωμα και n απλότητα έλλειψη κύρους, αυτό είναι το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορεί να αφήσει πίσω του.
Γιατί, η πολιτική δεν αλλάζει με hashtags - αλλά με την ωριμότητα να απαιτείς λιγότερο θέαμα και περισσότερη ουσία.
Πηγή Εφημερίδα Καρφίτσα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου