Η έξοδος που κάνει την κοινωνική συναναστροφή παραπλανητικά υποφερτή
Βίβιαν Στεργίου
Στην ταινία του Νίκου Κούνδουρου Μαγική Πόλις οδηγήθηκα από μια playlist στο youtube. Αγνόησα την πρόταση. Λίγο καιρό μετά έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Βρασίδα Καραλή, Μια ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου (Δώμα, 2023) και είδα ταινίες που μάλλον δεν θα έβλεπα αλλιώς. Μια απ’ αυτές ήταν και η Μαγική Πόλις. Δεν την είχα ξαναδεί. Ως παιδί που μεγάλωνε με ίντερνετ και μία απέχθεια για τα έμφυλα στερεότυπα απέφευγα τις ελληνικές ταινίες. Από σκόρπιες προβολές στην τηλεόραση των παιδικών μου χρόνων θυμόμουν τη σωματική απέχθεια που μού προκαλούσαν η κλειστοφοβία, η μιζέρια, οι πνιγηρά προκαθορισμένες ζωές των πρωταγωνιστών (ιδίως των γυναικών-η παθητικότητά τους!) και οι σκηνές όπου τις γυναίκες τις χαστούκιζαν ή τις αντιμετώπιζαν σαν χαζά παιδάκια. Μια κάποια ελευθερία απολάμβαναν οι πόρνες του σεναρίου. Το παιδικό μυαλό μου είχε καταμπερδευτεί.
Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο στην ιστοσελίδα:www.kathimerini.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου