Του Ανδρέα Παππά
Εκλογές έρχονται, φυσικό είναι και τα Γλωσσίδια να επηρεαστούν, να στρέψουν την προσοχή τους στη γλώσσα των κομμάτων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει, κατά τη γνώμη μου, η γλώσσα της Αριστεράς, και ειδικότερα του ΚΚΕ. Θα εξηγήσω γιατί. Οπως όλα τα ιερατεία, έτσι και αυτό του ΚΚΕ έχει διαμορφώσει με τον καιρό μια δική του, ιδιαίτερη γλώσσα. Ενα ιδιόλεκτο, κατάλληλα επεξεργασμένο και προσαρμοσμένο ώστε να αναπαράγεται σχεδόν μηχανικά, χωρίς ο χρήστης του να κουράζει τη σκέψη του ή να νιώθει την ανάγκη να επεξεργαστεί περαιτέρω όσα ακούει ή διαβάζει.
Οπως ακριβώς η πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία είναι ουσιαστικά μια επαναλαμβανόμενη χορογραφία (άχαρη μεν, χορογραφία δε) που εκτελείται μηχανικά, σχεδόν αυτόματα, έτσι και τα συνθήματα του ΚΚΕ, οι ανακοινώσεις του, οι τίτλοι των εντύπων του, λειτουργούν σαν ινδουιστικό μάντρα, κατάλληλο να εκφωνείται αέναα για ψυχολογικούς/υπερβατικούς λόγους, με τη σκέψη του πιστού να τελεί ουσιαστικά εν υπνώσει.Υπάρχει όμως και ένα ακόμα στοιχείο της γλώσσας του ΚΚΕ που παρουσιάζει ενδιαφέρον: οι λέξεις με τις οποίες κρίνεται ή σχολιάζεται οτιδήποτε και αν συμβεί. Για παράδειγμα, «διαπιστώνεται» αδυσώπητη όσο και εμφανέστατη πάλη μεταξύ λαών και ιμπεριαλιστών, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου. Βέβαια, ο πιο πρόσφατος ιμπεριαλιστικός πόλεμος διεξάγεται από την προσφιλή στο ΚΚΕ Ρωσία του Πούτιν κατά της ανεξάρτητης χώρας Ουκρανίας. Αυτά, ωστόσο, είναι λεπτομέρειες για τον καλό κουμμουνιστή. Μπορεί ποτέ μια χώρα να είναι φιλοδυτική ή προσανατολισμένη προς τη Δύση και να έχει δίκιο; Αποκλείεται.
Οταν εξοικειωθεί κάποιος με αυτή τη γλώσσα, με αυτό το ιδιότυπο new speak που μόνο new δεν είναι, μαθαίνει να βαφτίζει τα πάντα με την κατάλληλη λέξη-κλισέ, μέρος ενός ασάλευτου και παγωμένου εδώ και περίπου έναν αιώνα λεξιλόγιου εκατό λέξεων. Οταν λοιπόν οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ (αλλά και των άλλων αυτοαποκαλούμενων προοδευτικών δυνάμεων, για να μην είμαστε άδικοι) προβάλλουν κάποιες διεκδικήσεις, πρώτα καταγγέλλουν την πολιτική εξουσία ή την εργοδοσία για αυταρχισμό, επειδή αρνείται να τους δεχτεί. Οταν τους δεχτεί και κάνει διάλογο μαζί τους, ο διάλογος είναι προσχηματικός. Οταν κάποια από τα αιτήματά τους ικανοποιηθούν και δοθούν, ας πούμε, κάποιες αυξήσεις, αυτές χαρακτηρίζονται αυτομάτως ψίχουλα. Οταν κάποιες νεκρές παραγωγικές μονάδες, ρημαγμένες από τη χειρότερη μορφή κρατισμού και από τον συντεχνιασμό, πουληθούν, πρόκειται πάντα, ασχέτως τιμής και όρων, για ξεπούλημα. Οταν γίνει κάποια επένδυση από το εξωτερικό, ακόμα και αν έτσι δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, γίνεται λόγος απαραιτήτως για αποικιακού χαρακτήρα σύμβαση. Και βέβαια, αν ξύσεις λίγο την επιφάνεια με τις «λογοτεχνίζουσες» λέξεις, προβάλλει πάντα η μία και μοναδική λύση (δοκιμασμένη, άλλωστε, ως γνωστόν, με μεγάλη επιτυχία στις δύσμοιρες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης): όλα στο Δημόσιο, όλοι στο Δημόσιο.
Τα όρια της γλώσσας μας είναι και τα όρια της σκέψης μας, έγραφε ο μέγιστος Βίτγκενσταϊν.
Η έμμηνος ρήση
Ζωή είναι η αμφισβήτηση, η αμφιβολία. Το δόγμα είναι θάνατος. Στην καλύτερη περίπτωση, ύπνος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου