«Νησί πικρό, νησί γλυκό, νησί τυραγνισμένο, κάνω τον πόνο σου να πω και προσκυνώ και μένω». Μ’ αυτά τα λόγια ξεκινάει ο ποιητής να υμνήση το πολύπαθο νησί, «το ολάνθιστο κλωνάρι, που του μαδήσαν τα άνθια του διπλοί, τριπλοί βαρβάροι» και που τα βάσανά του δεν λένε να πάρουν τέλος, γιατί οι κάθε λογής βαρβάροι συνεχίζουν να την μολεύουν, να την τυραγνούν και «να παίζουν την τύχη της στα ζάρια».
Θλίψη και πόνο αισθάνεται, πράγματι, κανείς, όταν ανατρέχη στην χιλιόχρονη ιστορία της Κύπρου και διαπιστώνη ότι ποτέ δεν ανάσανε από τους πολλαπλούς κατακτητές. Ο πόνος, μάλιστα, μετατρέπεται σε οργή και αγανάκτηση, όταν σκέφτεται τις αδικίες που έχουν συντελεστή και συντελούνται ακόμη σε βάρος του μαρτυρικού αυτού λαού. Συγχρόνως, όμως, δεν μπορεί να μην εκφράση και τον απέραντο θαυμασμό του για τον ηρωισμό των παλληκαριών της και την αδούλωτη κυπριακή ψυχή, που αντιστάθηκε στις συνεχείς και επίμονες πιέσεις για υποταγή, άντεξε και αντέχει άκόμα, -αλλά έως πότε;
Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο στην ιστοσελίδα:www.pemptousia.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου