Του Andreas Kluth
Μέρος του να είσαι ή να γίνεσαι σύμμαχος με κάποιον είναι να συμφωνείς ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι οι κοινοί εχθροί σας. Διαφορετικά, δεν θα υπήρχε εξαρχής ανάγκη για συμμαχία. Αυτό είναι ωστόσο κάτι που πιο εύκολα λέγεται παρά γίνεται, ειδικά όταν τουλάχιστον ένας σύμμαχος βρίσκεται σε ένα ταξίδι εγωκεντρισμού αντάξιο εκείνου ενός Οθωμανού σουλτάνου.
Στη συμμαχία του ΝΑΤΟ, σε αυτή την περιγραφή ταιριάζει ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν. Κοιτάζει μόνο τον εαυτό του και ως αποτέλεσμα κάνει τα πράγματα ασκόπως περίπλοκα. Για να φανεί ισχυρός στο εσωτερικό της Τουρκίας πριν από τις εκλογές του προσεχούς Ιουνίου, συνεχίζει να μπερδεύει το μυαλό φίλων και εχθρών, χωρίς να τον ενδιαφέρει καθόλου το εάν οι πιρουέτες του υπονομεύουν τη συνοχή της Δύσης και γενικότερα την ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Κύριος αντίπαλος ο Πούτιν... ή μήπως όχι;

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου