Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Το «Μετέωρο βήμα» της Τουρκίας, του Στρατή Χαραλάμπους

Επανάσταση στην Παιδεία
Ο Υπουργός Παιδείας της Τουρκίας  πριν δυο ημέρες ανακοίνωσε το νέο ωρολόγιο πρόγραμμα ,  που θα εφαρμοστεί πιλοτικά σε μερικά σχολεία και  στις τάξεις πρώτη , πέμπτη και ενάτη ( στη γειτονική  χώρα η υποχρεωτική εκπαίδευση είναι από το 2012  συνολικά 12 χρόνια ανά 4 σε Δημοτικό –Γυμνάσιο-Λύκειο) .
Το πιλοτικό πρόγραμμα είναι ένα βήμα για την σταδιακή  « ισλαμοποίηση» της τουρκικής κοινωνίας  και τη   μείωση  του «Ατατουρκισμού» , που αποτέλεσε και αποτελεί το θεμέλιο λίθο της σύγχρονης τουρκικής δημοκρατίας .  Σε γενικές  δε γραμμές το νέο πρόγραμμα περιλαμβάνει τα παρακάτω :
  • Την καθιέρωση των θρησκευτικών ως υποχρεωτικό μάθημα .
  • Την κατάργηση του μαθήματος των κατακτήσεων του Ατατούρκ από τις τρεις πρώτες τάξεις του Δημοτικού και τη  μερική διδασκαλία στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο .
  • Τη διδασκαλία για την Συνθήκη της Λωζάννης ( σαν συνθήκη διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και όχι σαν  βάση για τη δημιουργία της σύγχρονης Τουρκίας ) .
  • Την απάλειψη του μαθήματος για τις κατακτήσεις του Ισμέτ Ινονού .
  • Την κατάργηση της θεωρίας της εξέλιξης του ανθρώπου (Δαρβινισμός) ως αντίθετης με το Ισλάμ .
  • Τη διδασκαλία της έννοιας της   Τζιχάντ ( Cihat- ως  προσπάθεια  του ανθρώπου για δημιουργία )  και των εννοιών Πατρίδα –Έθνος –Δημοκρατία . Γίνεται  προσπάθεια   τουρκοποίησης  των λαών και ιδιαίτερα των Κούρδων  ,  είναι  γνωστό το σύνθημα του Ερντογάν  δάνειο από τους Γκρίζους Λύκους , «Ένα Έθνος – Ένα Κράτος – Μία Πατρίδα και Μία Σημαία» .
  • Τη διδασκαλία σχετικά με   τις τρομοκρατικές οργανώσεις  PKK ( Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν ) , İŞİD ( Ισλαμικό Κράτος Συρίας –Ιράκ ) και  FETÖ ( Fetullahçi Terör Örgütü-  Τρομοκρατική Οργάνωση του Φετουλάχ  Γκιουλέν) .
-Τη   διδασκαλία της « Νίκης της Δημοκρατίας της 15 Ιουλίου» , δηλαδή το αποτυχημένο  στρατιωτικό πραξικόπημα της 15 Ιουλίου 2016  καθώς και  την  καθιέρωση της  ίδιας ημερομηνίας   ως   Miili Birlik Günü( Ημέρα Εθνικής Ενότητας ) .
 Στόχευση  του  Ερντογάν
Είναι φανερό ότι  η προσπάθεια του κυβερνώντος κόμματος στην     Τουρκία       με καθοδηγητή τον  Πρόεδρο Ερντογάν  και   υποστηρικτή ,  όποτε απαιτείται ισχυρή πλειοψηφία (3/5 της βουλής των 550)  , τον εθνικιστή -γκρίζο λύκο αρχηγό του Εθνικιστικού Κόμματος (MHP)  Μπαχτελί ( Bahçeli )  τείνει στην κατάργηση της  παράδοσης  περίπου εκατό χρόνων  , που θέλει τον Ατατούρκισμο ( δηλαδή τις ιδέες που καθιέρωσε  ο Κεμάλ )  κυρίαρχο στοιχείο της συνταγματικής , πολιτικής , πολιτιστικής και κοινωνικής  πραγματικότητας .
Η  Θρησκεία ,  όχι με τις ακραίες εκφάνσεις της ,   αποτελεί βασικό στοιχείο της ζωής του   ανθρώπου και συνεκτικό στοιχείο της κοινωνίας και του Έθνους . Κρίνοντας από τα αποτελέσματα στη γειτονική χώρα  διαπιστώνουμε ότι η τουρκική κοινωνία (στην πλειοψηφία της )  είναι θρησκευόμενη και εδώ απέτυχε ο Ατατουρκισμός και το κατεστημένο  που κυβέρνησε μέχρι το 2002 . Η  άνοδος του κόμματος του Ερντογάν στην  Τουρκία  και η συνεχή παραμονή στην εξουσία για μια δεκαπενταετία  ,   είναι αποτέλεσμα κυρίως της χρησιμοποίησης  της  θρησκείας και του εθνικισμού  ,  με παράλληλη αύξηση του βοιωτικού επιπέδου αποκλεισμένων μέχρι τότε στρωμάτων του λαού .
Το ερώτημα που τίθεται  επιτακτικά είναι , αν η Τουρκία θα συνεχίσει  ως ένα λαϊκό κράτος ή σταδιακά θα διολισθήσει και θα μετατραπεί σε μία χώρα της Μέσης Ανατολής ,  επιτρέποντας το Ισλάμ να καταστεί ρυθμιστής όχι πια μόνο του τρόπου ζωής αλλά και της πολιτικής διακυβέρνησης (πολιτικό Ισλάμ)   ;
Το 1945 όταν έληξε η περίοδος του μονοκομματικού κράτους το Δημοκρατικό Κόμμα με ηγέτη τον Μεντερές έκανε μια παρόμοια προσπάθεια χρησιμοποίησης της θρησκείας στο πολιτικό στίβο και κατέληξε στην  αγχόνη .

Το δίλημμα της Τουρκικής Κοινωνίας
Αυτό το μετέωρο βήμα της γειτονικής Χώρας ,  υπάρχουν ενδείξεις ότι θα κατευθυνθεί  προς τη Δύση και όχι προς την Ανατολή :
  • H μικρή ποσοστιαία επικράτηση του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα  της 16 Απριλίου 2017 και  η επικράτηση του ΟΧΙ στις αστικές κοινωνίες των μεγαλουπόλεων (  Κωνσταντινούπολης-Άγκυρας-Σμύρνης ) και των δυτικών παραλίων  , δείχνει το διχασμό που έχει επέλθει στην τουρκική κοινωνία .
  • Η « κόπωση»   του   εκλογικού σώματος  και ιδιαίτερα  της νεολαίας   από τον  συγκεντρωτικό τρόπο διακυβέρνησης   ,  τον  πλήρη έλεγχο  της δικαστικής εξουσίας , τον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών  , με τη συνεχιζόμενη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης από πέρυσι τον  Ιούλιο .
  • Η επιτυχημένη πορεία ,  με μοναδικό σύνθημα την   αναζήτηση της δικαιοσύνης ( Adalet) ,  του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (CHP)  από την Άγκυρα στην Κωνσταντινούπολή και η επιτυχημένη συγκέντρωση των οπαδών του .
  • Η πρόθεση για συνεργασία του κουρδικού κόμματος (HDP)  με την αξιωματική αντιπολίτευση στις επόμενες προεδρικές εκλογές του 2019 .
  • Οι διεργασίες , μετά τη διάσπαση του εθνικιστικού κόμματος και η προσπάθεια δημιουργίας νέου κεντροδεξιού κόμματος   στηριζόμενο στην εκλογική βάση των εθνικιστών , γεγονός που πιθανόν να στερήσει την είσοδο του MHP στη Βουλή .
Πλέον των παραπάνω οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή (Συρία – Ιράκ )  δυνατόν να επηρεάσουν αρνητικά τα σχέδια του Ερντογάν   για τη  δεύτερη  νίκη στις προεδρικές εκλογές  του   2019 ,  που θα του επιτρέψει  να είναι πρόεδρος το 2023   όταν η Τουρκική Δημοκρατία θα συμπληρώνει ένα χρόνο ζωής  .
Αν δε πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο 2017  το δημοψήφισμα για την  ανεξαρτησία και απόσχιση από το Ιράκ  που έχει προκηρύξει ο Μπαρζανί στο αυτόνομο Βόρειο Ιράκ και  συσταθεί   το ανεξάρτητο Κουρδιστάν ,   θα δημιουργήσει νέα δυναμική σε συνδυασμό με  την επερχόμενη ολοκληρωτική ήττα του Ισλαμικού Κράτους και την αποκατάσταση της συνοριακής τάξης μεταξύ Ιράκ και Συρίας .
Μετά από επτά χρόνια πολέμου στη Συρία που είχε ως στόχο την ανατροπή του Άσαντ ,  με  450 χλ πολίτες νεκρούς εκ των οποίων  15χλ παιδιά  , 130 χλ νεκρούς στρατιωτικούς σε ένα σύνολο 400 χλ στρατού ,  τη δημιουργία κυμάτων προσφύγων και την πλήρη διάλυση της υποδομής της , ο Άσαντ παραμένει στη εξουσία και το  πρόβλημα που τίθεται προς λύση είναι  τι  μορφή  θα πάρει το κράτος ;
Θα δοθεί αυτονομία στους Κούρδους του Βορρά , που πολέμησαν και πολεμούν παρέα με τις δυνάμεις των ΗΠΑ ή θα υπάρξει επαναπροσέγγιση  Ερντογάν-Άσαντ με χαμένους τους Κούρδους της Συρίας ;
Τυχόν παροχή αυτονομίας στα Κουρδικά καντόνια της Συρίας θα αποτελέσει πλήγμα για την τουρκική εξωτερική πολιτική και για τον Πρόεδρο Ερντογάν και θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τον πόλεμο που διεξάγουν  , από το καλοκαίρι του 2015 ,   οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις κατά των Κούρδων του PKK .
 Τουρκική Αδιαλλαξία
Όλα τα παραπάνω δίνουν την εξήγηση για την αδιαλλαξία της Τουρκίας στο Κυπριακό και την επιθετική αναθεωρητική πολιτική της στο Αιγαίο . Μία λύση του Κυπριακού  και  η απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων από το «σταθερό αεροπλανοφόρο»  που λέγεται Κύπρος  θα αποστερήσει από τη γείτονα τη δυνατότητα ελέγχου στη Ανατολική Μεσόγειο  , που γειτνιάζει  με τη «φλεγόμενη « Μέση Ανατολή .
Επίσης μία ομαλοποίηση των σχέσεων με τη χώρα μας θα στερήσει από τους εθνικιστές , που βρίσκονται σ’ όλα   τα κόμματα ,  το «αιώνιο εχθρό» που τάχα απειλεί την ύπαρξη της Τουρκίας . Εκτός και αν όλη η τουρκική κοινωνία αισθάνεται ξένη στα εδάφη της Μικράς Ασίας ,  καίτοι έχουν περάσει πάνω από οκτακόσια χρόνια  από τότε που οι νομάδες τούρκοι εισήλθαν και εγκαταστάθηκαν στα  Βυζαντινά εδάφη .

Ελληνική  Υποχρέωση
Σήμερα που συμπληρώθηκαν 43 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο  είναι ευκαιρία για το Ελληνικό Έθνος και κυρίως για τους ιθύνοντες σε Ελλάδα και Κύπρο να αναλογιστούν τις ευθύνες των και να λάβουν τις αποφάσεις  με γνώμονα την επιβίωση του Έθνους και την παράλληλη ευμάρεια των πολιτών .
Ιδιαίτερα η Κυπριακή Κυβέρνηση και οι πολιτικοί σχηματισμοί στην Κύπρο θα πρέπει σε αγαστή συνεργασία με την Ελλάδα να αποφασίσουν ,  αν οι υδρογονάνθρακες θα λύσουν το Κυπριακό ή η λύση του Κυπριακού θα διευκολύνει   την   εκμετάλλευση  του υποθαλασσίου πλούτου ,  προς όφελος όλων των Κυπρίων ( Ε/Κ-Τ/Κ)  .
Ένα είναι βέβαιο ότι τίποτα από τα δύο δεν θα προχωρήσει ομαλά αν παραμένουν τα τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο  .
Αποτελεί όμως υποχρέωση της  Χώρας μας , μέσα στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου και των δυνατοτήτων της  να  διευκολύνει τη γειτονική χώρα  στο   « μετέωρο βήμα» που θέλει να κάνει ώστε να  κατευθυνθεί προς την πλευρά όπου    επικρατούν  οι αξίες της ελευθερίας   σε όλους τους τομείς και  της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων.
*Ο κ.   Στρατής   Χαραλάμπους είναι Αντγος  ε.α., Μέλος της  Εταιρείας Λεσβιακών Μελετών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου