Τοπωνύμια Κάμπου Θεσσαλονίκης

 

Του Κώστα Βουδούρη, αρχαιολόγου, υποψήφιου διδάκτορα στην Σχολή Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών ΑΠΘ

Ως τοπίο μπορεί να θεωρηθεί ένας τόπος που “βιώνεται” από μία συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα. Η σχέση των χρηστών ενός τόπου κι αντιστοίχως ενός τοπίου δημιουργεί κοινωνικές πρακτικές και οικονομικές διαδικασίες, πολιτισμικές εκδοχές και δομές. Έτσι, στην συλλογική και ατομική μνήμη εδραιώνεται ανάμεσα στ’ άλλα ένα υπόστρωμα “σημάτων” ενός τόπου που αποτελούν αναφορές του βιωμένου χώρου και χρόνου, όπως και ατομικών η συλλογικών δράσεων[1]. Τα σήματα αυτά, δηλαδή τα τοπωνύμια, αποτελούν ουσιαστικά μια προβολή του παρελθόντος στο παρόν, σπαράγματα κοινωνικών δράσεων και ιστορικών μεταβολών, αλλά ακόμη και γεωμορφολογικών μεταβολών που συντελέστηκαν σε μια δεδομένη χρονική στιγμή. 

Θεσσαλονίκη και περίχωρα, Άγιον Όρος, έκδοση εφημερίδας Πρωΐα, 1:154.000, 1936.
ΓΑΚ-Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας. Συλλογή Σάββα Δεμερτζή

Ακόμη, για τον Ι.Α. Θωμόπουλο, “Τα τοπωνύμια και προσωνύμια δεν είναι ένα τυφλό γλωσσικό υλικό, αλλά ονόματα που κρύβουν μέσα τους πληροφορίες ιστορικές, κοινωνικές, θρησκευτικές, τοπογραφικές και γεωγραφικές, εθνολογικές, λαογραφικές και άλλες”.

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο στην ιστοσελίδα:axiosdelta.gr