ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΔΗΜΟΥ

Αγαπητή Ελένη Δήμου θερμά συγχαρητήρια 
> Με εκτίμηση 
> 
> Φ Φράγκος

Κωνσταντίνε,

Δεν ήσουν ένα συνηθισμένο παιδί γιατί ο τόπος σου δεν είναι συνηθισμένος. Γεννήθηκες σε ένα τόπο θυσίας και ηρωισμού για το έθνος μας. Τα πρώτα παιδικά σου βήματα σκόνταψαν σε φυσίγγια και οβίδες, απομεινάρια ενός πολέμου. Η παιδική σου ψυχή αφουγκράστηκε τα οστά  των Ηρώων του Έπους του 40’ που αναπαύονταν στο χωριό σου. Στα 7 σου χρόνια αναζήτησες το όνειρο, μια ανοιχτή αγκαλιά, στην Ελλάδα, αυτή που πάντα κουβαλούσες μέσα σου. Δεν ξέρω αν η Ελλάδα σού πρόσφερε την αγκαλιά αυτή. Εσύ δεν της αρνήθηκες ποτέ τη δική σου.

Για χάρη της οπλίστηκε το χέρι σου, όχι για ν’ αφαιρέσει ζωές, αλλά για να προστατέψει το ιερό σύμβολο της μεγάλης αγαπημένης σου. Το σύμβολο που είχες κάθε νομικό δικαίωμα να υψώνεις στον τόπο σου τη μέρα αυτή της εθνικής εορτής, μιας γιορτής για τη νίκη κατά του φασισμού.

Στο ματωμένο σώμα σου φαίνεται ολοκάθαρα πόσο απέχει η θεωρία από την πράξη. Πόσο γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας πέρα από όσα λένε τα χαρτιά, δικαιώματα κατοχυρωμένα με διεθνείς συμβάσεις. Αυτά που εμείς  διστάζουμε να επικαλεστούμε και το εθνικό μας κέντρο συστηματικά κωφεύει.

Όμως, Κωνσταντίνε, υπάρχει κι η άλλη Ελλάδα, που νοιάζεται, που αγαπά. Κι ήρθε για να τιμήσει τη θυσία σου. Κουραστήκαμε πια να σκοντάφτουμε στο «αξίωμα» της καλής γειτονίας με κουκουλώματα,  που όχι, δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Σ’ αυτόν τον βωμό των «άλλων σημαντικών υποθέσεων» ζητούν να θυσιάσουν ακόμα και τη μνήμη σου. Κι εμείς τις υποστηρίζουμε. Μόνο που το πολύτιμο αλάβαστρο των ελληνοαλβανικών σχέσεων οφείλουν να κρατούν αράγιστο κι οι δυο πλευρές, όχι μονάχα η μία.

Αντί γι’ αυτό, καλέ μου Κωνσταντίνε, σε δολοφόνησαν, σε έλουσαν με απαράδεκτη δήλωση του ίδιου του πρωθυπουργού της Αλβανίας, σε είπαν τρομοκράτη, σε βγάλανε τρελό… Ύστερα περιμάζεψαν τον πάνοπλο στρατό που είχαν εξαπολύσει εναντίον σου μιλώντας για μεμονωμένο επεισόδιο και επιχείρησαν να σε θάψουν στη σιωπή. Και πάλι λάθος έκαναν. Γιατί τώρα που πέρασες στην ιστορία, η μορφή σου προβάλει πιο φωτεινή, ανήκεις πια σ’ όλους τους Έλληνες, όπου γης, και όποιου αιώνα.

Έμεινες πάντα απροσκύνητος κι ασυμβίβαστος, αποζητούσες μόνο ένα, να είσαι αυτός που είσαι, χωρίς κανείς να σε εξαναγκάζει να αλλοιωθείς για να ταιριάξεις βολικά στο στενωπό σύστημα, να γίνεις κάτι άλλο. Αυτό ήθελες: να διατηρήσεις την ελληνορθόδοξη ταυτότητά σου, δικαίωμα που σου αναγνωρίζει η διεθνής νομοθεσία με τη σύμφωνη υπογραφή της Αλβανίας που όφειλε να σεβαστεί.

Ο θάνατός σου καταμαρτυρεί το αθέατο δράμα δεκαετιών. Η εκτέλεση σου αλλά και του Αριστοτέλη, του Βαγγέλη, του Θανάση, του Θύμιου, του Αηδώνη και πολλών άλλων παλικαριών μας, δράμα που του αλλάζει ένταση κι υφή. Τη συνεχή μεθόδευση ώστε εσύ κι όλοι οι γηγενείς κι αυτόχθονες Έλληνες της Β. Η. να λείψουν απ’ την πατρογονική τους γη ή να μεταλλαχθούν σε κάτι άλλο. Όμως εσύ είσαι από κείνους που τολμούν. Τολμούν και δεν φοβούνται τις θυσίες.

Έχουμε δέκα μέρες να ακούσουμε τη φωνή σου, Κωνσταντίνε, αυτή που πάντα με χαμόγελο μας έλεγες «λίγη καρδιά, λίγο τσαγανό και λίγη θέληση ρε». Αυτή η προσταγή σου θα  μας συνοδεύει και θα μας ελέγχει μέχρι να σε συναντήσουμε..

Σήμερα, δεν σε τρώει η γη. Σήμερα παραστέκεται στο ξόδι σου η ίδια η Ιστορία.  Σήμερα, ανήμερα των Αρχαγγέλων, σαν λαμπρό άγγελο σε υποδέχεται ο ουρανός εκεί να περιμένεις την ανάσταση.

Καλό Παράδεισο Κωνσταντίνε!

Ίσως, ελπίζω, με του θανάτου το φιλί να τα κατάφερες να μας ξυπνήσεις όλους, να ξυπνήσεις την Ελλάδα, την ωραία κοιμωμένη σου. Το έγκλημά σου ήταν ότι κι έτσι, κοιμισμένη, αυτήν την Ελλάδα, την αγάπησες πολύ.

  

ΑΘΑΝΑΤΟΣ