Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Η δήθεν “δίψα” της Ελλάδας για εδαφική επέκταση: Οι «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο και ο Σουλτάνος

Του Νίκου Μελέτη 
Σε λανθασμένα συμπεράσματα για τις τουρκικές προθέσεις και την τουρκική πολιτική έναντι της Ελλάδας, ενδέχεται να οδηγήσει η προσπάθεια ανακάλυψης… κερδών από την επίσκεψη Erdogan και του εξωραϊσμού δηλώσεων και κινήσεων της τουρκικής ηγεσίας, ώστε να μην διαταραχθεί η εικόνα… 
Έτσι εκτός όλων των άλλων «χαιρετίσθηκε» από αρκετούς στην Αθήνα η δήλωση του κ. Erdogan ότι δεν εποφθαλμιά εδάφη γειτόνων, ορισμένες μάλιστα μάλλον γραφικές φωνές έκαναν σχεδόν λόγο για άρση της θεωρίας των γκρίζων ζωνών, αν και σε ότι αφορά το casus belli ήταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας που κατήγγειλε την διατήρησή του στην τούρκικη ατζέντα. Όμως, η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» προκύπτει ακριβώς από την (αυθαίρετη) ερμηνεία των Συνθηκών από την Τουρκία και αυτό απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή από την Αθήνα, ειδικά μετά τα όσα ακούστηκαν  από τον κ. Erdogan περί Λωζάνης, έστω κι αν ρητά αναφέρθηκε μόνο στην ανάγκη αλλαγών σε ότι αφορά τη μειονότητα και σε κάποια «αδιευκρίνιστα θέματα». 
Ο ίδιος ο Erdogan ήταν ακριβής σε αυτό που είπε και φυσικά δεν χρειάσθηκε να περάσει και πολύς χρόνος ώστε και επισήμως από το βήμα της Εθνοσυνέλευσης ο πρωθυπουργός Yilidirim,να επαναφέρει την θεωρία των «γκρίζων ζωνών», κάνοντας λόγο για καθεστώς 132 νησιών που αμφισβητείται η κυριαρχία τους. Ο τούρκος Πρόεδρος κάνει τον διαχωρισμό μεταξύ των εδαφών και κυρίως των νησιών που η ελληνική κυριαρχία είναι δεδομένη και εκείνα των οποίων την κυριαρχία αμφισβητεί η Τουρκία με την θεωρία των «γκρίζων ζωνών». Τα νησιά και τις νησίδες δηλαδή που σύμφωνα με την Τουρκική θέση, δεν αναφέρονται ρητά στις Συνθήκες και συνεπώς δεν ανήκουν στην Ελλάδα και το καθεστώς τους είναι αμφισβητούμενο. Η Τουρκία με την θεωρία των «γκρίζων ζωνών» (πάρα το ότι στη Συνθήκη της Λωζάνης γίνεται αναφορά σε παρακείμενες νησίδες) επιχειρεί να παρακάμψει την ρητή αναφορά της Λωζάνης ότι η Τουρκία παραιτείται κάθε δικαιώματος για όλα τα νησιά που κείνται πέραν των 3 ν.μ. από την ακτή της. Και παρά το γεγονός ότι αποδέχθηκε την ελληνική κυριαρχία σε σειρά νήσων και νησίδων επί δεκαετίες, αρχής γενομένης από τα Ίμια επιχειρεί να αμφισβητήσει το στάτους κβο στο Αιγαίο διεκδικώντας ακόμη και κατοικημένα νησιά.. Όμως δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη  ούτε η αναφορά  του κ. Erdogan στην Αθήνα και η οποία επιχειρήθηκε μάλιστα να εξωραϊστεί, ούτε φυσικά η χθεσινή δημόσια  τοποθέτηση του B. Yildirim στην τουρκική Εθνοσυνέλευση. Στην ιστοσελίδα του τουρκικού ΥΠΕΞ αναφέρεται αναλυτικά όλο το πακέτο των τουρκικών διεκδικήσεων έναντι της χώρας μας και περίοπτη θέση έχουν φυσικά και οι «γκρίζες ζώνες». 
Και μάλιστα όπως επισημαίνει το τουρκικό ΥΠΕΞ η επίλυση αυτού του ζητήματος  αποτελεί τον σκόπελο για την επίλυση της οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο, θέση η οποία προφανώς σε συνδυασμό με το casus belli για το ενδεχόμενο επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων ,αποτελούν  τον λόγο που οι διερευνητικές επαφές τα τελευταία 17 χρόνια δεν έχουν οδηγήσει σε αποτέλεσμα… 
Η αναφορά  του τουρκικού ΥΠΕΞ γίνεται για «εκκρεμή ζητήματα του  Αιγαίου, όπως το νομικό καθεστώς συγκεκριμένων γεωγραφικών σχηματισμών» στο Αιγαίο: «Η διαφωνία σχετικά με το νομικό καθεστώς των γεωγραφικών σχηματισμών στο Αιγαίο είναι κατ’ ουσία μια διαφορά σχετικά με την ερμηνεία της Συνθήκης…. …
Η διαφορά  έχει ανακύψει  σαν αποτέλεσμα  αξιώσεων από τα συμβαλλόμενα μέρη που απορρέουν από τις διαφορετικές ερμηνείες….». Και  το τουρκικό ΥΠΕΞ επισημαίνει: «Η Τουρκία δεν έχει οποιαδήποτε αξίωση στα νησιά, νησίδες ή τέτοιους σχηματισμούς, που παραχωρήθηκαν σαφώς την Ελλάδα με διεθνώς έγκυρες συμφωνίες. Ωστόσο είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι υπάρχουν πολλές νησίδες και γεωγραφικοί σχηματισμοί στο Αιγαίο των οποίων η κυριαρχία δεν έχει αποδοθεί αδιαμφισβήτητα στην Ελλάδα. Μερικοί από αυτούς τους αμφισβητουμένους γεωγραφικούς σχηματισμούς  βρίσκονται πολύ κοντά στην Τουρκική ακτή. Πρακτικά, αυτό το θέμα είναι ένας από τους σκοπέλους, πριν φθάσουμε στην επίλυση σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων μεταξύ των δυο χωρών…». 
Σε άλλο σημείο της παρουσίασης του τουρκικού ΥΠΕΞ για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις περίοπτη θέση έχει και πάλι το κεφάλαιο: «Οι αντικρουόμενες αξιώσεις  για τις μικρές νησίδες και βράχους στο Αιγαίο και η κρίση των Καρντάκ (σ.σ. η τουρκική ονομασία των Ιμίων) «Υπάρχουν πολλές νησίδες και βράχοι στο Αιγαίο η ιδιοκτησία των οποίων δεν καθορίζεται από τις διεθνείς συνθήκες. 
Οι περισσότεροι από αυτούς τους σχηματισμούς δεν μπορούν να διατηρήσουν ανθρώπινη ζωή και δεν έχουν αυτοτελή οικονομική δραστηριότητα. Η Ελλάδα έχει προσπαθήσει να αλλάξει το καθεστώς τους με το άνοιγμα μερικών από αυτούς τους σχηματισμούς σε τεχνική διευθέτηση. Για το σκοπό αυτό η Ελλάδα έχει θεσπίσει νόμους και κανονισμούς που δεν έχουν καμία ισχύ από άποψη διεθνούς δικαίου, Η Τουρκία θεωρεί αυτήν την ελληνική πολιτική σαν μια ακόμη προσπάθεια για επιβολή τετελεσμένου με σκοπό να μετατρέψει το Αιγαίο σε Ελληνική λίμνη. Κάνοντας το τουρκικό ΥΠΕΞ αναφορά στην κρίση των Ιμίων, αλλά και για προσπάθεια «εποικισμού» νησίδων, κάνει λόγο για μια ακόμη απόδειξη της «δίψας της Ελλάδας για εδαφική επέκταση πέρα από τις περιοχές που της παραχωρήθηκαν με τη Συνήθη της Λωζάνης (1923) και της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (1947). 
Η Τουρκική πλευρά προβάλλει τον ισχυρισμό ότι η Ελλάδα «επιχειρεί να βασίσει την κυριαρχία της επί των Ιμίων και άλλων παρομοίων νησίδων, στις ιταλοτουρκικές συμφωνίες της 4 Ιανουαρίου 1932 και 28 Δεκεμβρίου 1932 και στην διάδοχη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947). 
Βεβαίως η Τουρκία ενώ δηλώνει για να στηρίξει τις αξιώσεις της ότι η λέξη «Ίμια» δεν αναφέρεται σε καμία από αυτές τις Συνθήκες, υποχρεώνεται να παραδεχθεί ότι υπάρχει ονομαστική αναφορά στα Ίμια στην συμφωνία της 28 Δεκεμβρίου 1932, αλλά σπεύδει να προσθέσει ότι η Συμφωνία αυτή δεν ισχύει γιατί δεν ολοκληρώθηκε η πρωτοκόλληση της, στην Κοινωνία των Εθνών…

Πηγή: Η δήθεν “δίψα” της Ελλάδας για εδαφική επέκταση: Οι «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο και ο Σουλτάνος http://mignatiou.com/2017/12/i-dithen-dipsa-tis-elladas-gia-edafiki-epektasi-i-gkrizes-zones-sto-egeo-ke-o-soultanos/

Η αναπροσαρμογή της συμμαχίας και η νέα εθνική στρατηγική των ΗΠΑ «τελειώνουν» τον Erdogan;

Του Δημήτρη Τσαϊλά*
Κατά τον πρώτο π.Χ. αιώνα, ο Ρωμαίος ιστορικός Σαλλούστιος πίστευε ότι ο φόβος ενός εχθρού, παράγει εγχώρια συνοχή. Χωρίς αντίπαλο, οι Ρωμαίοι ανέστρεψαν τα όπλα τους προς το εσωτερικό. Και έλεγε ο ιστορικός «όταν τα μυαλά των ανθρώπων απαλλαγούν από ότι φοβούνται, προκύπτει η ακολασία και η αλαζονεία».

Και ξάφνου από τα μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες, που ήταν το «μότο» του μέντορα Davutoglu πέρασε ο Erdogan σε ένα εθνικιστικό αφήγημα κατά του Ελληνισμού και σε ένα υποστηρικτικό αφήγημα υπέρ της μουσουλμανικής αδελφότητας, πιστεύοντας ότι θα κερδίσει αφενός την εθνική συνοχή του λαού του, αφετέρου τον ηγετικό ρόλο του Σουλτάνου.
Μέση Ανατολή χωρίς στρατηγική
Καθώς το τοπίο ασφάλειας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο συνεχίζει να εξελίσσεται, με διευρυνόμενες τις προκλήσεις, σε μια εποχή που τίποτα δεν φαίνεται  σταθερό. Βασική αιτία είναι η έλλειψη των στόχων από τη Δύση. Μέχρι σήμερα η διοίκηση Trump μπορεί να  χαρακτηριστεί από έλλειψη στρατηγικής, έως και αφελής, από τις ενέργειες  της στη Μέση Ανατολή. Οι ελπίδες που είχαν δημιουργηθεί από πολλές χώρες της περιοχής, σιγά-σιγά έχουν επισκιαστεί από μια αίσθηση σύγχυσης, δεδομένου ότι η συμπεριφορά των Ηνωμένων Πολιτειών δείχνει έλλειψη συνέπειας και διακατέχεται από ασαφείς στρατηγικούς στόχους. 
Το κύριο χαρακτηριστικό της σημερινής Μέσης Ανατολής είναι ο αγώνας για την ηγεμονία μεταξύ των τριών ριζοσπαστικών ισλαμικών στρατοπέδων:
  1. Το ιρανικό σιιτικό στρατόπεδο που προσπαθεί συνεχώς να επεκτείνει την επιρροή του, με τη δημιουργία ισλαμικών καθεστώτων στην περιοχή, με σκοπό να διαιρέσει το σουνιτικό αραβικό κόσμο.
  2. Το τζιχαντιστικό στρατόπεδο των Σαλαφιστών Σουνιτών, με επικεφαλής το Ισλαμικό Κράτος και την Αλ Κάιντα, το οποίο επιδιώκει να δημιουργήσει ένα ισλαμικό χαλιφάτο.
  3. Το στρατόπεδο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan, ο οποίος έχει ως στόχο για μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία με βάση την ιδεολογία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
Βλέπουμε ότι ο Πρόεδρος Erdogan υποστηρίζοντας τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στη Μέση Ανατολή επιδιώκει να αναβαθμίσει τη θέση της Τουρκίας ως μια νεο-οθωμανική αυτοκρατορία με βάση την ιδεολογία του κινήματος. Μέχρι σήμερα δεν τέθηκε καμία σημαντική πίεση στον Erdogan, παρόλο που ο ίδιος ενήργησε εις βάρος των αμερικανικών και ευρωπαϊκών συμφερόντων, όπως παρακάτω:
1. Με οικονομική βοήθεια προς το ισλαμικό κράτος, με τις παράνομες αγορές πετρελαίου από την οργάνωση.
2. Επιτρέποντας το πέρασμα των τζιχαντιστών από όλο τον κόσμο, μέσω Τουρκίας, είτε για να ενταχθούν στο Ισλαμικό κράτος στη Συρία και το Ιράκ, ή για να επιστρέψουν πίσω στις χώρες καταγωγής τους, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, η οποία δέχτηκε τους εκπαιδευμένους και έμπειρους τρομοκράτες. Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά από σοβαρές τρομοκρατικές επιθέσεις που πραγματοποιούνται από αυτούς τους δήθεν ακτιβιστές στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.
3. Επιτρέποντας, ακόμα και ενθαρρύνοντας τη παράνομη μετανάστευση μουσουλμάνων στην Ευρώπη (πρόσφυγες και οικονομικοί μετανάστες), μέσω της Τουρκίας, και ιδιαίτερα προς τα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο Πέλαγος μέσω ενός τουρκικού συστήματος εμπορίας ανθρώπινων ψυχών. Ο Erdogan δεν κρύβει την πρόθεση του εξισλαμισμού της Ευρώπης μέσα από τη δημογραφική αλλαγή.
http://www.liberal.gr/arthro/181487/amyna--diplomatia/2017/mia-anaprosarmogi-tis-summachias-diafainetai-os-kukneio-asma-tou-Erdogan.html

“Πόλεμος” ΗΠΑ με την Τουρκία… χωρίς προηγούμενο οι δηλώσεις του Λευκού Οίκου

Eνώ την ερχόμενη Δευτέρα έχει προαναγγελθεί ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ θα μιλήσει επισήμως για τη νέα πολιτική ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών, δηλώσεις στις οποίες προέβη ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας, αντιστράτηγος Μακμάστερ, με την ευκαιρία της συνάντησης με τον Βρετανό ομόλογό του, αποκαλύπτουν κάποιες… προσθήκες στη λίστα των αντιπάλων – έως και εχθρών – των ΗΠΑ, στο πλαίσιο της οποίας φαίνεται πως υπάρχει και η Τουρκία, μια εξέλιξη κολοσσιαίας γεωστρατηγικής σημασίας, αφού θα επηρεαστούν οι εξελίξεις παγκόσμια.
Του ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ο Μακμάστερ εξαπέλυσε τα συνήθη πυρά στη Ρωσία και την Κίνα τις οποίες αποκάλεσε ευθέως «αναθεωρητικές δυνάμεις» (revisionist powers), εγκαταλείποντας κάθε ανάγκη διπλωματικού «σερβιρίσματος» των διατυπώσεων, ενώ κατηγόρησε και το Ιράν ότι έχει στόχο την απόκτηση πυρηνικού οπλοστασίου.
Αν και η στάση απέναντι στις δυο πρώτες μεγάλες δυνάμεις δείχνει υπερβολικά συγκρουσιακή (confrontational), θα μπορούσε κανείς να την κατανοήσει καθώς βρισκόμαστε εν τω μέσω μιας μεταβατικής περιόδου η οποία θα λήξει όταν καθοριστούν οι νέες ισορροπίες του «μετά-μεταψυχροπολεμικού» (post post-Cold War) κόσμου, όπως αποκαλείται πλέον στη συζήτηση μεταξύ ειδικών των διεθνών σχέσεων.
Η Τουρκία μπαίνει στο ίδιο «τσουβάλι» με το Κατάρ και αμφότερες οι χώρες «υποβιβάζονται» στη λίστα των αντιπάλων των ΗΠΑ με τη σοβαρότατη κατηγορία της προώθησης και χρηματοδότησης του εξτρεμιστικού Ισλάμ, μια αναφορά η οποία στη διεθνή «αργκό» είναι ένα βήμα πριν την κατηγορία της στήριξης της διεθνούς τρομοκρατίας.
Και όλα αυτά, επειδή οι δυο χώρες θεωρούνται ηγέτιδες στο πλαίσιο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (Muslim Brotherhood) από τη στιγμή που τέθηκε υπό διωγμό, μετά το «φλερτ» της περιόδου Ομπάμα με υπουργό Εξωτερικών τη Χίλαρι Κλίντον, μια στρατηγική η οποία έπαιξε ρόλο στο ξέσπασμα της Αραβικής Άνοιξης.
Μιας Αραβικής Άνοιξης η οποία ξέσπασε το 2011 και το 2013 οδήγησε στην εκλογή μετά από εκλογές μέλους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην αιγυπτιακή προεδρία μετά την ανατροπή του ιστορικού ηγέτη Χόσνι Μουμπάρακ, μια εξέλιξη που έφερε τα πάνω κάτω στη Μέση Ανατολή.
ΟΙ ΗΠΑ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ…
Η Αίγυπτος δεχόταν πλούσια οικονομική βοήθεια από το Κατάρ και σταδιακά η κατάσταση οδήγησε στη σχεδόν απώλεια της χώρας για τη Δύση και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς από τη στιγμή που ο στρατάρχης Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι ανέτρεψε τον Μοχάμεντ Μόρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, το Κάιρο ανέπτυξε σχεδόν αυτόματα μια ειδική σχέση με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν…
Η ειδική σχέση αυτή πήρε τη μορφή μαζικών προμηθειών ρωσικών οπλικών συστημάτων μετά την περίφημη απαξιωτική αντιμετώπιση του διαδόχου της Χίλαρι Κλίντον, υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, ο οποίος δοκίμασε να  «απειλήσει» τον Σίσι με διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας, για να λάβει την απάντηση «εσύ θέλεις πολύ περισσότερο να μου τη δώσεις, απ’ ότι εγώ να την πάρω» και οι εξελίξεις έδειξαν τι εννοούσε.
Οι ίδιες εξελίξεις προκάλεσαν την έκρηξη του προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μέλος ο ίδιος της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» και όλες οι σχέσεις στη Μέση Ανατολή ανακατεύθηκαν. Την οικονομική βοήθεια του Κατάρ στην Αίγυπτο που βρισκόταν σε τραγική οικονομική κατάσταση, αντικατέστησε αυτή της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Η ΣΧΕΣΗ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Την ίδια στιγμή οι σχέσεις της Άγκυρας με το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι περιπλέχτηκαν, με αποτέλεσμα η επιβίωση της εύθραυστης τουρκικής οικονομίας να εξαρτάται μονοσήμαντα από το Κατάρ, ανώ την ίδια περίοδο το «σύστημα Ερντογάν» οργάνωνε και την παράκαμψη των κυρώσεων των ΗΠΑ σε βάρος του Ιράν…
Ως αποτέλεσμα ήταν να οδηγηθούμε στη σύλληψη του Τουρκοϊρανού επιχειρηματία Ρεζά Ζαράμπ και του αντιπροέδρου της κρατικής τουρκικής τράπεζας Halkbank, με τη δίκη να βρίσκεται σε εξέλιξη στη Νέα Υόρκη, όπου επί της ουσίας κατηγορούμενος έχει προκύψει ο ίδιος ο -οικογενειακώς διεφθαρμένος- ηγέτης της Τουρκίας.
Επιστρέφοντας στο βασικό θέμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας η υποστήριξη της οποίας από την Τουρκία και το Κατάρ αποδεικνύεται ως σοβαρότατη «κόκκινη γραμμή» για την κυβέρνηση Τραμπ, με τον Μακμάστερ στις δηλώσεις του να κάνει ειδική αναφορά στην ανάγκη αποτροπής επανεμφάνισης του «μοντέλου Μόρσι».
ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΟΠΛΩΝ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ…
Η στάση αυτή ξεκαθαρίζει σε κάποιον βαθμό και τη στάση της Ουάσιγκτον στη διένεξη του σουνιτικού συνασπισμού με το Κατάρ, όπου παρά τις προσπάθειες των Καταριανών να «σπάσουν» την απομόνωση με την ανακοίνωση προμήθειας μαχητικών αεροσκαφών F-15 δεκάδων δισεκατομμυρίων, αυτή δεν αποδεικνύεται ικανή να αλλάξει το κλίμα.
Αυτό ενδεχομένως να προαναγγέλλει κάτι και για την πρόθεση της Τουρκίας να προμηθευθεί μέχρι 100 μαχητικών πέμπτης γενιάς F-35 Lightning II της Lockheed Martin. Δε σημαίνει ότι δεν θα γίνει ποτέ, δύσκολα όμως θα γίνει με τον Ερντογάν στην εξουσία. Έκανε και το «φάουλ» με τους S-400 ο Ερντογάν, με αποτέλεσμα να «δέσει το γλυκό» (σ.σ. μάλλον «πικρό»).
ΚΑΛΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες, παρότι θα καλυφθούν από τις προσεκτικές διπλωματικά διατυπώσεις ώστε να μην καταστραφούν όλες οι γέφυρες. Η Ελλάδα οφείλει να τις αξιολογήσει με μεγάλη προσοχή, καθώς το επίκεντρο της διένεξης βρίσκεται στην περιοχή μας, οπότε τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι θα επηρεαστούν σοβαρά.
Προς ποια κατεύθυνση, μένει να αποδειχθεί. Θα ήταν αφελές να επιχαίρουμε επειδή απλά… ζορίζεται η Τουρκία. Σίγουρα δεν υπάρχει η πολυτέλεια του δηλητηριώδους πολιτικού κλίματος που επικρατεί. Μοιάζει – και είναι – αυτοκαταστροφικό. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα πληρώσουμε πανάκριβα την ανοχή που δείχνει η κοινωνία μας σε αυτή τη συμπεριφορά του πολιτικού προσωπικού που μας εκπροσωπεί…
http://www.defence-point.gr/news/polemos-ipa-me-tin-tourkia-choris-proigoumeno-dilosis-lefkou-ikou

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Ερντογάν: To Ισραήλ είναι "κράτος τρομοκρατίας και κατοχής"

"Τρομοκρατικό κράτος" και "κράτος κατοχής" χαρακτήρισε το Ισραήλ ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και ζήτησε από τις ΗΠΑ να ανακαλέσουν την "παράνομη και προκλητική τους" απόφαση για την Ιερουσαλήμ.

Σε ομιλία του κατά την έναρξη της έκτακτης συνόδου κορυφής του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας στην Κωνσταντινούπολη μάλιστα ζήτησε να αναγνωριστεί η Ανατολική Ιερουσαλήμ ως "πρωτεύουσα της Παλαιστίνης". Υπενθυμίζεται ότι  την ίδια πρόταση επανέλαβε νωρίτερα και ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

"Καλώ τις χώρες που υπερασπίζονται το διεθνές δίκαιο και τη δικαιοσύνη να αναγνωρίσουν την κατεχόμενη Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα της Παλαιστίνης", είπε χαρακτηριστικά ο Ερντογάν.

Τέλος, ο Πρόεδρος της Τουρκίας εξήρε τις χώρες που αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την απόφαση των ΗΠΑ για την Ιερουσαλήμ.

ΠΗΓΗhttp://www.capital.gr

Το «ζόρισμα» και η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης της χώρας.


Δεν χρειάζεται κάποιος να έχει πάρει το Νόμπελ για να διαπιστώσει ότι η πατρίδα μας βρίσκεται σε κατάσταση χρεωκοπίας.  Διάχυτη είναι η αίσθηση ότι οι πολιτικοί εμπαίζουν τους πολίτες και για την επόμενη μέρα.  Βλέποντας τους άστεγους, τους φτωχούς και τη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, κατανοεί κάποιος ότι άλλαξε, από το 2009, η πορεία της πατρίδας μας.
Η μεσαία τάξη ορίζεται ως ο πληθυσμός, του οποίου το διαθέσιμο εισόδημα κυμαίνεται από 60% και 200% του διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος.
Σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα της ΑΑΔΕ (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων) οι φορολογούμενοι που δηλώνουν ετήσιο εισόδημα από 10 έως 50 χιλ. ευρώ μειώθηκαν κατά 611.468 μεταξύ 2008 και 2015, ενώ οι φορολογούμενοι οι οποίοι δηλώνουν ετήσιο εισόδημα από 1 έως 10 χιλ. ευρώ αυξήθηκαν την ίδια περίοδο (2008-2015) κατά 1.034.872!!!
Οι φόροι εισοδήματος ξεπέρασαν τα 8 δισ. ευρώ και το 70% προέρχεται από τη μεσαία τάξη.
Σύμφωνα με τον αρμόδιο υπουργό Ε. Τσακαλώτο «ξέρουμε ότι έχουμε ζορίσει έναν κόσμο… ». Κατά την ομιλία του στη Βουλή τόνισε ότι «πιέσαμε τις μεσαίες τάξεις;  Ναι αλλά δεν έπρεπε να έχουμε απόλυτη προτεραιότητα για την ανθρωπιστική κρίση»;
Άρα στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης ομολογείται ότι ήταν η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης. Είναι τυχαία η επιλογή; 
Όχι. Γιατί στον μαρξισμό, η μεσαία τάξη είναι εμπόδιο στην ταξική πάλη. Για τον Μαρξ, η μεσαία τάξη δεν είναι μόνο συντηρητική, ήταν αντιδραστική, όπως γράφει σχετικά και στο Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος:

 «Οι μεσαίες τάξεις, ο μικρός βιομήχανος, ο μικρέμπορας, o βιοτέχνης, ο αγρότης, όλοι αυτοί πολεμούν την αστική τάξη για να διατηρήσουν την ύπαρξή τους σαν μεσαίες τάξεις και να σωθούν απ’ τον αφανισμό. Δεν είναι λοιπόν επαναστατικές αλλά συντηρητικές. Κάτι παραπάνω, είναι αντιδραστικές, γιατί ζητούν να στρέψουν προς τα πίσω τον τροχό της ιστορίας.»
Στο μανιφέστο οι Μαρξ και Ένγκελς θεωρούν ότι η μεσαία τάξη η κατρακυλά στο προλεταριάτο
«Οι πρώην μεσαίες τάξεις, οι μικροί βιομήχανοι, έμποροι και εισοδηματίες, οι βιοτέχνες και αγρότες, όλες αυτές οι τάξεις κατρακυλούν στο προλεταριάτο, από τη μια γιατί το μικρό τους κεφάλαιο δεν φτάνει για την επιχείρηση της μεγάλης βιομηχανίας και υποκύπτει στο συναγωνισμό με τους μεγαλύτερους καπιταλιστές, κι από την άλλη, γιατί νέοι τρόποι παραγωγής υποβιβάζουν τη σημασία της επαγγελματικής τους δεξιοτεχνίας. Έτσι το προλεταριάτο στρατολογείται από όλες τις τάξεις του πληθυσμού.»
Τι επιδιώκεται σήμερα λοιπόν στη χώρα μας;  Μέσω του ισχύοντος φορολογικού συστήματος επιτυγχάνεται η προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης. Με την άγρια φορολόγηση εκτός από το ότι οι περισσότεροι πολίτες δεν θα μπορούν να διατηρήσουν ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο, η κυβέρνηση θα επιδιώκει συνεχώς την έκπτωση της μεσαίας τάξης στο προλεταριάτο.
Τα απογοητευτικά στατιστικά δεδομένα που αφορούν στον ΕΝΦΙΑ (το βάρος το σηκώνει η μεσαία τάξη), η φτώχεια, η ανεργία, η ανεργία των νέων, τη φυγή των επιχειρήσεων, το άδικο φορολογικό σύστημα, όλα συνηγορούν ότι η ιδεολογία της κυβέρνησης είναι καθαρά μαρξιστική.
Γιατί αναφερόμαστε για τη μεσαία τάξη;
Ας ανατρέξουμε πίσω στα κείμενα του Αριστοτέλους για να ξαναθυμηθούμε τη σημασία της μεσαίας τάξης.

Προϋπόθεση για την επιβίωση της δημοκρατίας, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, είναι η ύπαρξη μιας ισχυρής μεσαίας τάξης. Και αυτό γιατί οι πλούσιοι επιδιώκουν την εγκαθίδρυση ολιγαρχίας, ενώ οι φτωχοί θα ρέπουν προς την οχλοκρατία.

Οι απόψεις του Αριστοτέλη που διατυπώνονται στο έργο του «Πολιτικά» (εκδόσεις Ζήτρος 2007) για τη μεσαία τάξη μας θυμίζουν ότι:
«Κάθε πόλη γενικά αποτελείται από τρία μέρη, από τους πολύ εύπορους, από τους πολύ άπορους και από τους τρίτους που βρίσκονται στη μέση αυτών των δύο. Καθώς, λοιπόν, κατά κοινή ομολογία το μέτριο και το μέσο είναι το άριστο, γίνεται φανερό ότι από όλα τα δώρα της τύχης η μέση ιδιοκτησία είναι η καλύτερη». (Πολιτικά 2ος τόμος σελ. 285).
Κατά Αριστοτέλη τα άκρα δρουν αρνητικά:
 «Γιατί οι πρώτοι γίνονται αλαζόνες και μεγαλοαπατεώνες μάλλον και οι δεύτεροι κακοποιοί και μικροαπατεώνες κυρίως. Έτσι άλλα αδικήματα οφείλονται στην αλαζονεία και άλλα στην κακοήθεια».  (σελ. 285).
Και συνεχίζει στα Πολιτικά του ο Αριστοτέλης:
«Άρα γίνεται φανερό ότι η πολιτική κοινωνία που αποτελείται από πολίτες της μέσης τάξης είναι άριστη, και ενδέχεται να έχουν σωστό πολιτικό βίο οι πόλεις όπου η μεσαία τάξη είναι μεγάλη και ισχυρότερη, μάλιστα σε σχέση με τις δύο άλλες ή τουλάχιστον με μία από τις δύο. Γιατί συμμαχώντας με αυτή πετυχαίνει η ισορροπία των δυνάμεων και εμποδίζει την εμφάνιση ακροτήτων στον πολιτικό βίο». (σελ. 289). Και ο Αριστοτέλης συμπληρώνει: «… είναι σαφές ότι το πολίτευμα της μέσης τάξης είναι άριστο, γιατί είναι το μόνο αστασίαστο πολίτευμα, αφού ελάχιστα φαινόμενα επαναστάσεων κι αντιπαλότητας των πολιτών παρατηρούνται εκεί, όπου η μεσαία τάξη είναι μεγάλη». (σελ. 289).
Είναι λοιπόν αυτή η μεσαία τάξη που στήριξε τη δημοκρατία μετά τον Βο Παγκόσμιο Πόλεμο τις διάφορες Δυικές και ανεπτυγμένες χώρες.
Γιατί πρέπει να καταστραφεί η μεσαία τάξη; 
Θα ξεκινήσω με τον John Maynard Keynes που στο κλασικό του σύγγραμμα «Η Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, του Τόκου και του Χρήματος», δίνει μια περιγραφή της υφιστάμενης σχέσης ανάμεσα στη μεσαία τάξη και την οικονομική μεγέθυνση: «χρειάζεται η σταθερή κατανάλωση της μεσαίας τάξης ως επενδυτικό κίνητρο».
Οι επενδύσεις επιφέρουν την οικονομική μεγέθυνση, αλλά χρειάζονται τα επίπεδα κατανάλωσης για να γίνουν αυτές οι επενδύσεις. Σήμερα οι όποιες οικονομικές πολιτικές αγνοούν την Κεϊνσιανή προτροπή της αναγνώρισης της σημασίας της μεσαίας τάξης στη δημιουργία της αναγκαίας συζήτησης η οποία παρακινεί την ανάπτυξη.
Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης WEasterly στην έρευνά του για την οικονομική ανάπτυξη, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι διεθνώς «σχετικά ομογενείς μεσαίας τάξης κοινωνίες διαθέτουν μεγαλύτερο εισόδημα και μεγέθυνση».
Κατόπιν αυτών, το πόρισμα είναι σχετικά απλό: αν θέλουμε να έχουμε οικονομική μεγέθυνση, πρέπει η μεσαία τάξη να υπάρχει και να έχει τη δυνατότητα να καταναλώνει. Και αν επιδιώκουμε τη διατήρηση της μεσαίας τάξης ασφαλώς και δεν θα την εξοντώσουμε μέσω της φορολογίας.
Όταν σε μια κοινωνία υπάρχει ισχυρή μεσαία τάξη, τότε και η συνεργασία μεταξύ των πολιτών είναι πιο εφικτή δεδομένου ότι αναπτύσσεται η αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Η έρευνα της Kauffman Foundation έδειξε ότι το 72% των επιχειρηματιών προέρχεται από τη μεσαία τάξη. Με άλλα λόγια η ύπαρξη της μεσαίας τάξης αποτελεί προϋπόθεση για μια υγιή οικονομία. Δεν είναι μόνο οι επιχειρηματίες εκείνοι που δημιουργούν θέσεις εργασίας, αλλά κυρίως οι καταναλωτές της μεσαίας τάξης.
Το βασικό μάθημα από την οικονομική κρίση της χώρας, είναι ότι τα εισοδήματα της μεσαίας τάξης είναι πυλώνας για μια βιώσιμη ανάπτυξη. Αυτό ασφαλώς και είναι διαμετρικά αντίθετο από αυτό που εφαρμόζει η κυβέρνηση: την εξαφάνιση της μεσαίας τάξης.
Φυσικά, η μεσαία τάξη δεν συνδέεται μόνο με τη δημιουργία της ζήτησης. Ο σημαντικός ρόλος της μεσαίας τάξης επεκτείνεται τόσο στους καταναλωτές, όσο και στους παραγωγούς, αποδεικνύοντας ότι η μεσαία τάξη βρίσκεται στον πυρήνα της οικονομίας.
Η μεσαία τάξη έχει ισχυρό κίνητρο να λειτουργεί αποτελεσματικά η κυβέρνηση, γιατί το οικονομικό της κίνητρο είναι περισσότερο προσανατολισμένο προς την ποιότητα της κυβέρνησης από εκείνο των πλουσίων. Αυτό είναι απλό και λογικό γιατί η μεσαία τάξη εξαρτάται περισσότερο από τις δημόσιες υπηρεσίες σε σχέση με την πλουτοκρατία. Ένας πολίτης της μεσαίας τάξης θα στείλει το παιδί του στο δημόσιο σχολείο και ο ίδιος αν αρρωστήσει δεν θα πάει σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο αλλά στο δημόσιο.
Η μαρξιστική πολιτική του «ζορίσματος» της συμπίεσης και τελικά της εξαφάνισης της μεσαίας τάξης, είναι μια δραματική εξέλιξη η οποία διαταράσσει το οικονομικό και πολιτικό σύστημα της χώρας. Καθώς η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια κοινωνία που έχει προλεταριοποιήσει τη μεσαία τάξη, τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα η χώρα να μη βγει ποτέ από την κρίση.
Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι οδηγούμαστε σε μια προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης, τότε πιθανότατα θα συνεχίζουμε να βιώνουμε σοβαρότερη κρίση.
Η μεσαία τάξη κλήθηκε και ζορίστηκε σύμφωνα με τον υπουργό κ. Τσακαλώτο, και πλήρωσε και πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα της κρίσης, και όχι οι τραπεζίτες ή η πλουτοκρατία. Φαίνεται στη χώρα μας ότι η πρώτη αριστερή κυβέρνηση επιδιώκει να ξαναπληρώσει η μεσαία τάξη όταν έρθει η επόμενη κρίση, αλλά τότε σίγουρα δεν θα υπάρχει μεσαία τάξη. Άραγε, θα υπάρχει Ελλάδα;
ΠΗΓΗ https://panas1821.wordpress.com

Διαβάστε ολόκληρο το νέο μνημόνιο- Τα 82 σκληρά προαπαιτούμενα!!

Ποιος σας είπε ότι δεν υπάρχει ένα ακόμη αυστηρό μνημόνιο;;;
Διαβάστε αγαπητοί μου!

https://www.scribd.com/document/366822547/Memorandum-of-Understanding#download&from_embed


The name 'Macedonia' cannot work

Although my grandfather, Josip Broz Tito, “gave” the name “Macedonia” to one of the six constituent republics of Yugoslavia, it is obvious that this act did not aim to create irredentist claims with its neighbors, with which Yugoslavia developed friendly relations and fruitful cooperation.
For many years Skopje’s authorities had been presenting maps of “Greater Macedonia,” extending “the geographical and ethnic border of Macedonia” into Bulgaria, Albania, Serbia and Greece. Is that the model of regional cooperation that our friends in Skopje preach to follow?
The European Union, the United Nations and the international community have invested considerable political and economic capital and deployed great efforts in terms of peacemaking and peacekeeping operations in the former Yugoslavia and in humanitarian assistance to the Balkans. This was not in vain. It is obvious that the international community seeks a climate of stability, cooperation and consent in a region where the future is connected with development.
As it is well known, pursuant to the United Nations Security Council Resolution 817/1993, the country was admitted to membership in the United Nations, being provisionally referred to as “The former Yugoslav Republic of Macedonia,” pending settlement of the difference over its name.
Furthermore, the Security Council, in Resolution 845/1993, urged “the parties [Greece and the former Yugoslav Republic of Macedonia] to continue their efforts under the auspices of the Secretary-General to arrive at a speedy settlement of the remaining issues.” The negotiations on this settlement are still in progress, with the facilitation of the Secretary-General’s Personal Envoy Matthew Nimetz.
Accepting admission to the United Nations under the provisional international name “Τhe former Yugoslav Republic of Macedonia,” and at the same time accepting the procedure of the UN “to continue the efforts under the auspices of the Secretary-General to arrive at a speedy settlement” of the difference on the name issue and, nevertheless, continuing using the “constitutional” name “Macedonia” – which has not been accepted in the United Nations! – constitutes not only deception, and an insult to the United Nations, but also proof they consider themselves “clever” and all the others “idiots.”
I would like just to put forward a simple question: If you present somebody with a map which violates their territorial integrity, what would you expect them to do? Accept your proposals? Would it be possible?
Since the maps of “Greater Macedonia” and the related irredentist policy are based on and emanate from the name issue, that is “Macedonia,” it is obvious that this term cannot work.
In an interview two years ago, I underscored that “Tito’s policy for me is clear: He never ever would have entertained the idea of insisting on the name ‘Macedonia.’ I cannot understand why the politicians of Skopje were so stubborn within the United Nations or elsewhere, instead of finding a logical distinction from this part of Greece and their new state. Their policy was not wise because they made no effort to find a solution with Greece. No, my grandfather would never have insisted on that.”
Regardless of any consideration as to the historic roots or the historic arguments, in this case, we realize that we stand before negotiations since 1993 in the framework of the United Nations. With all respect and cordial friendship to our friends in Skopje, when we are in a negotiations framework, we cannot say, “We are sticking to the name Macedonia and we won’t discuss anything else.” Defining what we cannot accept in a negotiation gives an indication of our general objective. It excludes a certain area of discussion, but it leaves the remaining area free. Nevertheless, solely defining what we want, sticking to that, and not moving a millimeter to the right nor a millimeter to the left, this behavior is not the beginning of the negotiations, but their end.
The term “Macedonia” has always been used for a wider geographical area, approximately 51 percent of which is part of Greece, 38 percent of which is in the former Yugoslav Republic of Macedonia and 9 percent of which is in Bulgaria.
It would be absurd, therefore, on Skopje's part, to insist on using the term “Macedonia” on an exclusive basis. I would therefore like the leadership in Skopje to do their best to find a solution.
In ancient times, the inhabitants of the region of Macedonia worshipped the same gods as Greeks, spoke the Greek language, and participated in the Olympic Games, a privilege reserved only for Greeks. All the philosophers and writers from the Macedonia region, including Aristotle, wrote in Greek. Alexander the Great, Alexander Makedonski, or whatever we want to call him, spread not the “Macedonian” language but the Greek language and civilization.
If someone has a different view of history, this is an academic question, not a political one. Leave it to the academics.
In past decades, but recently too, we repeatedly heard about “Greater Macedonia,” “Greater Serbia,” “Greater Croatia,” “Greater Albania” and other nationalistic cries. Really, that's too many “Great” states in such a small area!
My dream is to see all the constituent republics of the former Yugoslavia progressing and developing, which would be undeniably corroborated by joining the European Union and NATO. I think, Matthew Nimetz was absolutely right when he stated, “It is high time a solution on the name issue was found.”

* Svetlana Broz, Josip Broz Tito’s granddaughter, born in Belgrade, is author of the book “Good People in an Evil Time.” She is the founder and director since 2001 of the NGO GARIWO (Gardens of the Righteous Worldwide), which awards civil courage.
DR SVETLANA BROZ *
http://www.ekathimerini.com/224046/opinion/ekathimerini/comment/the-name-macedonia-cannot-work

TURKEY AGAINST THE LAW OF THE SEA

Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, στις 6 Δεκεμβρίου 2017, ενέκρινε δύο ψηφίσματα που αποσκοπούν στην προώθηση της εφαρμογής της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) και στην αντιμετώπιση της παράνομης και λαθραίας αλιείας .
Όσον αφορά το πρώτο ψήφισμα για τους ωκεανούς και το δίκαιο της θάλασσας, 128 κράτη μέλη ψήφισαν υπέρ και μόνο ένα κατά (Τουρκία) και τρεις αποχές (Κολομβία, Ελ Σαλβαδόρ και Βενεζουέλα). Η Τουρκία αντιτάχθηκε στην αναφορά του κειμένου στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, στην οποία η Τουρκία, όπως είναι γνωστόν, δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος. 
     Η Τουρκία απείχε από το δεύτερο ψήφισμα για την Αλιεία.
6 December 2017: The UN General Assembly (UNGA) adopted two resolutions that aim to advance implementation of the UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) and support the conservation and management of straddling and highly migratory fish stocks and marine life in areas beyond national jurisdiction (ABNJ). Member States also discussed an international legally binding instrument under UNCLOS, and other documents related to the law of the sea.
A Resolution titled, ‘Sustainable fisheries, including through the 1995 Agreement for the Implementation of the Provisions of the UN Convention on the Law of the Sea of 10 December 1982 relating to the Conservation and Management of Straddling Fish Stocks and Highly Migratory Fish Stocks, and related instruments (A/72/L.12),’ focuses on sustainable fisheries and addresses issues related to tackling illegal, unreported and unregulated (IUU) fishing and fishing overcapacity and improving regional and sub-regional cooperation to achieve sustainable development. In the Resolution, the UNGA recognizes the role of fisheries as a source of food security, employment, economic well-being and trade for people around the world and welcomes the entry into force of the Agreement on Port State Measures to Prevent, Deter and Eliminate IUU Fishing. The Resolution also, inter alia, calls on Member States to implement the 2030 Agenda for Sustainable Development, particularly Sustainable Development Goal (SDG) 14 (life below water), and designates 5 June as the ‘International Day for the Fight against IUU fishing.’
The UNGA also adopted a Resolution titled, ‘Oceans and the Law of the Sea (A/72/L.18),’ which welcomes progress by the International Seabed Authority on draft regulations for the exploitation of mineral resources in ABNJ and makes recommendations on marine biodiversity, marine science, the global process for reporting on the state of the marine environment, maritime safety, the continental shelf, capacity building and the peaceful settlement of disputes. Regarding this Resolution, South Africa said an appropriate regulatory regime should be established within the UN Convention on the Law of the Sea and should provide security of tenure for mineral resources while ensuring protection of the marine environment.
The UNGA held a recorded vote for both Resolutions. On the Resolution on sustainable fisheries, 126 Member States voted in favor and one against (the US), with three abstentions (El Salvador, Turkey and Venezuela). The US objected to the text’s reference to the World Trade Organization (WTO), but supported the rest of the Resolution. On the omnibus text on the oceans and law of the sea, 128 Member States voted in favor and one against (Turkey), with three abstentions (Colombia, El Salvador and Venezuela). Turkey opposed the text’s reference to the UN Convention on the Law of the Sea, to which Turkey is not a party.
The UNGA also discussed a draft of an ‘International legally binding instrument under the UN Convention on the Law of the Sea on the conservation and sustainable use of marine biological diversity of areas beyond national jurisdiction (A/72/L.7),’ but delayed a decision until a review of the text’s programme budget implications. According to the UN, the draft has 133 co-sponsors and many delegations called for the launch of official negotiations on such an instrument. If adopted, the Resolution would call for the UNGA to: convene the first session of a conference in 2018 to develop an internationally binding instrument; convene additional meetings in 2019 and 2020; and request the UN Secretary-General to nominate a president of the conference. The conference is expected to address marine genetic resources, area-based management tools, including marine protected areas (MPAs), environmental impact assessments (EIAs) and capacity building, and transfer of marine technology.
During the UNGA’s discussion on the proposed legally binding instrument, many delegates welcomed the step to convene such a conference. Mauritius observed that the UN’s current approach to protecting and conserving biodiversity in ABNJ is fragmented and insufficient. He called for the proposed instrument to ensure that the designation of area-based management tools, including MPAs, are carried out in full consultation with coastal States and respect for international law. Bangladesh, for the Group of Least Developed Countries (LDCs), underscored the importance of the Voluntary Trust Fund in facilitating LDCs’ participation. Member States highlighted a number of ocean challenges, including climate change and its impacts, such as sea level rise and ocean acidification, and international security. The Federated States of Micronesia (FSM), on behalf of Pacific small island developing States (PSIDS), called for the appointment of a UN climate and security expert.
The UNGA further discussed: a report of the Secretary‑General titled, ‘Oceans and the law of the sea’ (A/72/70) and its addendum (A/72/70/Add.1); two reports of the Ad Hoc Working Group of the Whole on the Regular Process for Global Reporting and Assessment of the State of the Marine Environment, including Socioeconomic Aspects (A/72/89 and A/72/494); and a report on the work of the UN Open‑ended Informal Consultative Process on Oceans and the Law of the Sea at its eighteenth meeting (A/72/95).
Also on oceans, the UN designated 2021-2030 as the ‘Decade of Ocean Science for Sustainable Development’ to enhance international cooperation on research and scientific programmes to better manage ocean and coastal zone resources and reduce maritime risks. The Decade aims to accelerate progress on SDG 14 and to strengthen and diversify financial resources, especially for small island developing States (SIDS) and LDCs. The UN Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) will lead the campaign. [UN Meetings Coverage] [UN Press Release on Ocean Decade] [UNESCO Press Release] [A/72/70] [A/72/70/Add.1] [A/72/89] [A/72/494] [A/72/95]

Παιχνίδια επιρροής στο τρίγωνο ΗΠΑ- ΕΕ- Σκοπίων Λύση στο Σκοπιανό μέχρι τον Ιούλιο;

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΦΙΔΑ
Το ζήτημα του ονόματος της ΠΓΔΜ επανέρχεται δυναμικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με πρωτοβουλία κυρίως των «έξω» (Βρυξελλών, Ουάσιγκτον, Βερολίνου κ.α.), δημιουργώντας προσδοκίες για ενδεχόμενη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2018.

Χωρίς, άλλωστε, τη σύμφωνη γνώμη της Αθήνας, δεν γίνεται να ανοίξει ο δρόμος για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Για τους «έξω», η συγκυρία είναι πλέον ιδανική. Όσοι ανέμιζαν σημαίες ανθελληνικού αλυτρωτισμού στη γείτονα χώρα (με πρωτεργάτη τον πρώην πρωθυπουργό Νίκολα Γκρούεφκσι) έχουν πλέον ηττηθεί πολιτικά, αφήνοντας πίσω μια κυβέρνηση συνασπισμού αποτελούμενη από τους Σοσιαλδημοκράτες (SDSM) του Ζόραν Ζάεφ και δύο αλβανικά κόμματα.
Τόσο ο Ζάεφ όσο και ο αλβανικός παράγοντας εμφανίζονται να επιθυμούν διακαώς μια συμφωνία με την Ελλάδα στο ονοματολογικό, προκειμένου έτσι να ανοίξει ο δρόμος για την ένταξη της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ.
Η νέα κυβέρνηση των Σκοπίων θα ήθελε, ιδανικά, να εξασφαλίσει μια επίσημη πρόκληση για ένταξη στο ΝΑΤΟ τον Ιούλιο του 2018, κατά τη Σύνοδο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στις Βρυξέλλες, συμπτωματικά ακριβώς δέκα χρόνια μετά το ελληνικό βέτο στο Βουκουρέστι. Θα ήθελε, επίσης, να λάβει μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2018 το πράσινο φως και από τις Βρυξέλλες, ώστε να ξεκινήσουν οι ενταξιακές της συνομιλίες με την ΕΕ.
Η ΠΓΔΜ δεν αναμένεται να ενταχθεί στην ΕΕ πριν το 2024 καθώς υπάρχουν άλλες χώρες που προηγούνται στη λίστα αναμονής (η Σερβία και το Μαυροβούνιο εν προκειμένω). Στο ΝΑΤΟ, όμως, ίσως να μπορούσε να γίνει δεκτή και νωρίτερα.
Για να γίνουν βέβαια όλα αυτά, θα πρέπει πρώτα να επιλυθεί η διένεξη με την Ελλάδα στο θέμα της ονομασίας. Οι «έξω» (Βρυξέλλες, Ουάσιγκτον κ.α.) πιέζουν ήδη προς αυτήν την κατεύθυνση, συζητώντας ακόμη και «αλχημείες» ή «μεσοβέζικες λύσεις».
Ο δυτικός παράγοντας προσεγγίζει την ευρωατλαντική πορεία της ΠΓΔΜ ως ανάχωμα απέναντι στην επέκταση της ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια (στον απόηχο και της ένταξης του Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ τον Ιούνιο του 2017).
Παρουσιάζοντας το όραμά του για την Ευρώπη τον περασμένο Σεπτέμβριο από τη Σορβόνη, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν υποστήριξε, υπό μορφή προειδοποίησης, ότι χωρίς ευρωπαϊκή προοπτική, τα Βαλκάνια ίσως στραφούν προς τη Ρωσία ή την Τουρκία. Την ίδια ώρα, πληθαίνουν και τα δημοσιεύματα στο ευρωπαϊκό Τύπο περί... αυξανόμενης επιρροής του σαλαφιστικού Ισλάμ (βλέπε Σ.Αραβία) στην περιοχή.
Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Αντόνιο Ταγιάνι αναμένεται να πραγματοποιήσουν επισκέψεις στα Βαλκάνια στις αρχές του 2018, με τη Βουλγαρία, που αναλαμβάνει την κυλιόμενη προεδρία της ΕΕ τον ερχόμενο Ιανουάριο, να σκοπεύει επίσης να αναδείξει ως «προτεραιότητα» την ευρωπαϊκή προοπτική της περιοχής.
Οι συναντήσεις που είχε στις Βρυξέλλες, χθες και σήμερα, ο ειδικός διαμεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς με τους διαπραγματευτές της Ελλάδας, Αδαμάντιο Βασιλάκη, και της ΠΓΔΜ, Βάσκο Ναουμόφσκι, σηματοδοτούν την έναρξη μιας νέας φάσης στο ονοματολογικό έπειτα από ένα πάγωμα περίπου τριών ετών.
Για να υπάρξει ωστόσο πρόοδος, θα πρέπει η ΠΓΔΜ να έρθει κοντά στην ελληνική θέση για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν τη λέξη «Μακεδονία» που θα ισχύει έναντι όλων, για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή.
Για το ζήτημα, ωστόσο, έχουν άποψη και άλλοι. Η Βουλγαρία, επί παραδείγματι, αντιδράει στο όνομα «Άνω Μακεδονία», ενώ οι Αλβανοί απορρίπτουν το όνομα «Σλαβομακεδονία». Όσο για τους Γερμανούς, αυτοί εμφανίζονται παρασκηνιακά να συζητούν ακόμη και το ενδεχόμενο της ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ... με μια νέα προσωρινή ονομασία που θα γίνεται αποδεκτή και από την Ελλάδα. Για την Αθήνα, ωστόσο, οι λύσεις δεν μπορούν παρά να είναι καθαρές και οριστικές... erga omnes (έναντι όλων).
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Αμερικανίδα βουλευτής ζητά από τον Τίλερσον να κόψει τα φτερά του Ερντογάν για Λωζάννη



Με επιστολή της προς τον Yπουργό Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον, η συμπρόεδρος της Ομάδας Ελληνικών Θεμάτων της Βουλής των Αντιπροσώπων, Κάρολιν Μαλόνι, καλεί τον επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να επιβεβαιώσει την υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, μετά την αναφορά του Προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν ότι θα πρέπει να τύχει επαναδιαπραγμάτευσης. Στην επιστολή της η Βουλευτής Μαλόνι υποστηρίζει ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να καταστήσουν σαφές ότι οι εδαφικοί όροι της Συνθήκης δεν είναι διαπραγματεύσιμοι και ότι δεν θα δεχθούν την τουρκική υποκίνηση συνοριακών διαφορών σε μια περιοχή που είναι ειρηνική για σχεδόν 100 χρόνια». Εκφράζει παράλληλα την άποψη ότι το άνοιγμα συνοριακής διαμάχης για εδάφη που διευθετήθηκαν πριν από περίπου 100 χρόνια είναι μια προκλητική και επικίνδυνη πρόταση. «Ελπίζω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κάνουν ό, τι είναι δυνατόν για να αποθαρρύνουν την Τουρκία να ακολουθήσει αυτή τη γραμμή διπλωματίας», καταλήγει η επιστολή της Αμερικανίδας βουλευτή. 
ΑΛΛΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΛΛΑΔΑ ΕΔΩ ΚΥΠΕ –
 Αποστόλης Ζουπανιώτης – 
ΗΠΑ/ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ 13/12/2017 07:07

Πηγή: Αμερικανίδα βουλευτής ζητά από τον Τίλερσον να κόψει τα φτερά του Ερντογάν για Λωζάννη http://mignatiou.com/2017/12/amerikanida-vouleftis-zita-apo-tilerson-na-kopsi-ta-ftera-se-erntogan-gia-anatheorisi-lozannis/
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ
 Είναι πολύ θετική η τετραμερής πρωτοβουλία κορυφής για την στενότερη συνεργασία των λεγόμενων κρατών των «Δυτικών Βαλκανίων». Ακριβώς επειδή εξοβελίζει και περιθωριοποιεί το κράτος-παρία της περιοχής: 
Την γειτονική Αλβανία που λειτουργεί πλέον απροκάλυπτα ως βραχίονας της εξωτερικής πολιτικής των Τούρκων και ως αποσταθεροποιητικός παράγοντας επικίνδυνου εθνικιστικού αλυτρωτισμού. Το γεγονός ότι οι 4 αποφάσισαν να «πετάξουν έξω» από τις συναντήσεις τους την «Χώρα των Αετών», όπως άλλωστε και το κρατίδιο των Σκοπίων δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε συμπτωματικό. Η Αλβανία υπό την διακυβέρνηση του Εντι Ράμα εξελίσσεται σε ένα πραγματικό πονοκέφαλο για τα Βαλκάνια, αναπτύσσοντας διαρκώς διεκδικήσεις με αφορμή την υπαρκτή διασπορά αλβανικών πληθυσμών σε όμορες χώρες, αλλά και ανύπαρκτα ζητήματα που αγγίζουν την σφαίρα σωβινιστικών φαντασιώσεων, όπως το παραμύθι με τους Τσάμηδες. 
 Τα Σκόπια αντιστοίχως που παρενοχλούν συστηματικά την Ελλάδα, αλλά και την Βουλγαρία με το ψευδεπίγραφο αφήγημα του «Μακεδονισμού» αποκλείστηκαν από τις συναντήσεις έως ότου η νέα ηγεσία τους, αποδείξει εμπράκτως ότι αποκηρύσσει τις πρακτικές του παρελθόντος και είναι έτοιμη να υιοθετήσει σοβαρότερη συμπεριφορά. 
Ασφαλώς ο μεγάλος μπελάς δεν είναι τα Σκόπια, αλλά ο επιθετικός αλβανικός μεγαλοιδεατισμός. Κατόπιν τουρκικών παροτρύνσεων, η Αλβανία προχώρησε σε ένα είδος «συμβολικής ενοποίησης» με το εξίσου προβληματικό μόρφωμα του Κοσσυφοπεδίου, πυροδοτώντας συναγερμό στο Βελιγράδι και ανησυχία στις γύρω χώρες που φιλοξενούν πυρήνες αλβανικού πληθυσμού, ακόμη και το δυτικόφιλο Μαυροβούνιο. Αυτό το εθνικιστικό ντελίριο μπορεί να βοηθά τον Ράμα να σταθεί στην εξουσία, παραπέμπει όμως σε συνειρμούς βίαιης μετατόπισης συνόρων όπως συνέβη και στην περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου μετά τον καταστροφικό διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας. 
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η σημερινή αλβανική κυβέρνηση εξυπηρετεί τις τουρκικές επιδιώξεις στην γύρω περιοχή και αισθάνεται πολύ πιο κοντά στον ισλαμιστή Τούρκο πρόεδρο από ότι στην Ευρώπη. Ταυτοχρόνως η Αγκυρα καλλιεργεί το ίδιο μοντέλο εκμετάλλευσης μειονοτικών θεμάτων για την προβολή γεωστρατηγικής ισχύος έξω από τα σύνορα της. Με αποδέκτες τόσο την Ελλαδα, όσο και την Βουλγαρία. 
Η απάντηση ευτυχώς ήρθε με την αναβίωση μίας «χριστιανικής βαλκανικής συνεννόησης» Ο παραδοσιακός συμμαχικός πόλος Ελλάδας-Σερβίας ενισχύεται με την προσθήκη της επίσης ιστορικής συμμάχου και ομόδοξης Ρουμανίας αλλά η συμμετοχή της Βουλγαρίας είναι το κλειδί για να περάσει το μήνυμα προς τα έξω ότι επιθετικές βλέψεις…κλεφτοκοτάδων δεν θα γίνουν ανεκτές.
 Η Αλβανία μπορεί να αποτελέσει τουρκικό τσιφλίκι, αλλά όχι ισότιμο εταίρο με τις υπόλοιπες ευρωπαικές χώρες των Βαλκανίων…
Πηγή: Γιατί πέταξαν έξω από την “βαλκανική συνεννόηση” την εθνικιστική Αλβανία και τα Σκόπια http://mignatiou.com/2017/12/giati-petaxan-exo-apo-tin-valkaniki-sinennoisi-tin-ethnikistiki-alvania-ke-ta-skopia/