Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Ιωάννινα: Τέλος για το εργοστάσιο που κατασκευάζει ευρώ

Τίτλοι τέλους πέφτουν για το εργοστάσιο που κατασκευάζει κέρματα του ευρώ στην Ελλάδα.
Το εργοστάσιο βρίσκεται στην Ήπειρο, στο Κεφαλόβρυσο Πωγωνίου Ιωαννίνων και στις εγκαταστάσεις του γίνεται επεξεργασία κραμάτων χαλκού για ημιέτοιμα προϊόντα μεταλλικών δίσκων κερμάτων, κυάθια καλύκων και ταινιών σε ρολά.
Με απλά λόγια η ΜΒΗ έχει τη δυνατότητα παραγωγής όλων των τύπων μεταλλικών κερμάτων ευρώ. Έχει παράξει το 65% περίπου των μεταλλικών κερμάτων του 1, 2, 5, 10, 20, 50 λεπτών ευρώ και το 100% των πυρήνων και δακτυλίων για το δίχρωμα κέρματα 1 και 2 ευρώ, από τις αρχικές ποσότητας που απαιτήθηκαν από την Τράπεζα της Ελλάδος.

Η Μεταλλουργική Βιομηχανία Ηπείρου ήταν ουσιαστικά αλληλένδετη με αυτή των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων, τα οποία έχουν οδηγηθεί σε διάλυση.
Το εργοστάσιο οδηγείται προς πώληση και κάποιες πληροφορίες λένε πως γίνονται συζητήσεις του υπουργείου Οικονομικών με ενδιαφερόμενο όμιλο, ωστόσο τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο.
Η Μεταλλουργική Βιομηχανία Ηπείρου ιδρύθηκε το 1979, το 1983 όμως κρατικοποιήθηκε, περνώντας στον έλεγχο της ΕΒΟ. Συνέχισε την παραγωγή εξοπλιστικών προϊόντων (κυαθίων για κάλυκες και βολίδες), όμως η φθίνουσα πορεία της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας συμπαρέσυρε και την ίδια.
Για ένα διάστημα, σωτήριο για τη ΜΒΗ ήταν το συμβόλαιο για τα εγχώρια κέρματα του κοινού νομίσματος. Η παραγγελία αρχικά ήταν μεγάλη, πάνω από 700 εκατομμύρια τεμάχια, λόγω των αναγκών αντικατάστασης της δραχμής με το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.

Μεταφορά εργαζομένων

Πριν λίγες μέρες πήρε ΦΕΚ η απόφαση της υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Όλγας Γεροβασίλη για τη μεταφορά του προσωπικού που υπολογίζεται σε 50 άτομα.
Το προσωπικό του άρθρου 1 της παρούσας απόφασης μεταφέρεται με την ίδια σχέση εργασίας σε κεντρικές και περιφερειακές υπηρεσίες του Δημοσίου, των Ανεξάρτητων Αρχών, των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) α’ και β’ βαθμού, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) και των Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) που ανήκουν στη Γενική Κυβέρνηση, όπως εκάστοτε οριοθετείται από την Ελληνική Στατιστική Αρχή στο Μητρώο Φορέων Γενικής Κυβέρνησης, εφόσον υπάρχουν υπηρεσιακές ανάγκες στους φορείς αυτούς.

Δες τι σημαίνει το όνομά σου στα Αρχαία Ελληνικά!


Παρακάτω θα δείτε την ετυμολογία αρχαίων ονομάτων που συναντώνται και σήμερα
Ονόματα ανδρών
Αγαθοκλής (αγαθός+κλέος) ο έχων καλή φήμη.
Αγησίλαος ( άγω+λαός) ο ικανός ηγέτης .
Αθηναγόρας (Αθήναι+αγορά) ο σοφός αγορητής
Αθηνόδωρος (Αθηνά+δώρο) δώρο της Αθηνάς, ο σοφός.
Αλέξανδρος (αλέξω:απομακρύνω+ανήρ) ο απωθών τους άνδρες, ο ανδρείος.
Αλκιβιάδης (αλκή+βία) ο τολμηρότατος.
Ανδροκλής (ανήρ+κλέος) ο ένδοξος.
Αριστογένης (άριστος+γένος) ο ευγενής.
Αριστόβουλος (άριστος+βουλή) ο άριστος σύμβουλος.
Αριστοκλής (άριστος+κλέος) ο έχων άριστη δόξα.
Αριστομένης (άριστος+μένος) ο ανδρειότατος.

Δημοσθένης (δήμος+σθένος) η δύναμη του λαού.
Διογένης (Ζευς+γένος) ο Θεογένητος
Διομήδης (Διός+μέδων:άρχων) ο άρχων με θεία δύναμη.
Επαμεινώνδας (επί+άμεινον) ο προοδευτικός.
Ετεοκλής (ετεός:αληθής+κλέος) ο έχων αληθινή δόξα.
Ευαγόρας (ευ+αγορεύω) ο καλός ομιλητής.
Ευρυβιάδης (ευρύς+βία) ο πολύ αυταρχικός.
Ευρυσθένης (ευρύς+σθένος) ο καρτερικότατος.
Θεμιστοκλής (θέμις+κλέος) ο ένδοξος υπερασπιστής του δικαίου.
Θουκυδίδης (Θεού+κύδος:δόξα) ο δοξάζων τον θεό.
Θρασύβουλος (θρασύς+βουλεύομαι) ο τολμηρά σκεπτόμενος.
Ιάσων (ίασις:θεραπεία) ο θεραπευτής.
Ίων (ίον:άνθος) ο μενεξεδένιος.
Κίμων (χίμων:χειμών) ο θυελλώδης.
Κλέαρχος (κλέος+άρχω) ο ένδοξος άρχων.
Κλεόβουλος (κλέος+βουλή) ο επινοητικότατος.
Κλεομένης (κλέος+μένος) ο ένδοξος για τη γενναιότητά του.
Κρίτων (κρίνω) ο ευφυής.
Λέανδρος (λαός+ανήρ) ο ανδρείος του λαού.
Μενέλαος (μένος+λαός) η ορμή του λαού.
Μιλτιάδης (μίλτος:ερυθρά βαφή) ο αιματώδης, ο ανδρείος.
Νεοκλής (νέος+κλέος) η νέα δόξα.
Ξενοφών : ο ανδρείος ηγέτης των ξένων
Οδυσσεύς (οδύσσομαι:διώκομαι) ο διωκόμενος υπό των θεών.
Ορέστης (όρος+ίσταμαι) ο ορεσίβιος.
Πάτροκλος (πατρίς+κλέος) η δόξα της πατρίδος
Περικλής (περί+κλέος) ο ένδοξος
Πολυδεύκης (πολύ+δεύκος:γλεύκος) ο πολύ γλυκός
Πύρρος (εκ του πυρρός) ο ξανθοκόκκινος
Σόλων (πιθανώς από το ρ. σέλλω:σείω) ο διασείσας το παλαιό, ριζοσπάστης
Σοφοκλής (σοφός+κλέος) ο έχων δόξα σοφού
Σωκράτης (σώζω+κράτος) ο σωτήρ του κράτους
Τηλέμαχος (τηλέ: μακριά+μάχομαι) ο αγωνιζόμενος μακράν της πατρίδος
Τιμολέων (τιμή+λέων) ο ισχυρός ως λέων
Φαίδων (φως) ο λαμπρός καθ όλα
Φίλιππος (φιλώ+ίππος) ο αγαπών τους ίππους
Φοίβος (φάος:φως) ο ακτινοβόλος
Φρίξος (φρίττω) ο τρομακτικός.
Ονόματα γυναικών
Αγαθόκλεια (αγαθή+κλέος) η έχουσα καλή φήμη
Αγαθονίκη (αγαθή+νίκη) η νικήτρια ένδοξης νίκης.
Aλκηστις (αλκή+εστία) η χάρη της οικογενείας
Αλκμήνη (αλκή+μήνη:σελήνη) η ακτινοβολούσα.
Ανδρομάχη (ανήρ+μάχομαι) η πρόμαχος.
Αριάδνη (άρι:πολύ+αγνή) η αγνότατη
Αρσινόη (άρσις < αίρω+νους) η υψηλόφρων. Αφροδίτη (αφρός+αναδύω) η αφρογενής, η ωραιοτάτη. Δηϊδάμεια (δήϊος:εχθρός+δαμάζω) η νικήτρια των εχθρών. Διώνη (εκ του Διός) η θεϊκή. Ερατώ (ερώ:αγαπώ) η αξιολάτρευτη, Μούσα Εριφύλη (έρι:πολύ+φύλον) η έξοχη των γυναικών. Ευδοξία (ευ+δόξα) η έχουσα καλή φήμη. Ευνομία (ευ+νέμω:διανέμω) η δίκαιη χορηγός των αγαθών. Ευρυδίκη (ευρύς+δίκη) η πολύ δίκαιη. Ευρύκλεια (ευρύς+κλέος) η πολυένδοξη. Ευτέρπη (ευ+τέρπω) η πολύ ευχάριστη, Μούσα. Ήβη (ήβη:ακμή) η πάντοτε θαλερή, νέα Ηλέκτρα (ηλέκτωρ:ο ακτινοβολών ήλιος) η ακτινοβολούσα από χάρη Ηρώ (Ήρα) η προσωποποίηση της Θεάς Ήρας Θάλεια (θάλλω) η δροσερή, η ωραία, Μούσα Θέμις (τίθημι>θεσμός) η θεά του Δικαίου, η άκρως δίκαιη.
Ιοκάστη (ίον+κάζω:στολίζω) η ωραία ως μενεξές.
Ιππολύτη (ίππος+λύω) η αρματιλάτις.
Ίρις (είρω:αγγέλω) η αγγελιοφόρος των θεών.
Ιφιγένεια (ίφι:ισχυρά+γίγνομαι) η πολύ ισχυρή.
Καλλιόπη (κάλλος+ωψ:οφθαλμός) η έχουσα ωραία μάτια.
Καλλιρρόη ( καλώς+ρέω) η δροσερή ως καθαρό νερό.
Κλειώ (κλέος) Η ένδοξη, Μούσα.
Κλεονίκη (κλέος+νίκη) η ένδοξη νικήτρια.
Κλεοπάτρα (κλέος+πάτρη) η δόξα της πατρίδος.
Λητώ (λανθάνω) η μυστηριώδης.
Μελπομένη (μέλπω) η ευφραίνουσα με το άσμα της.
Μυρτώ (μύρτον) η ευχάριστη ως μυρτιά.
Ναυσικά (ναυς+καίνυμαι:υμνούμαι) η υμνούμενη από τους ναυτικούς.
Νεφέλη (νέφω:χύνω ύδωρ) η προσφέρουσα ζωογόνον ύδωρ.
Ξανθίππη η ξανθή ιππεύτρια.
Πηνελόπη (πήνη:υφάδι+λέπω:εκτυλίσσω) η καλλιτέχνις υφάντρια.
Πολυξένη (πολύ+ξενία) η πολύ φιλόξενη.
Πολύμνια (πολύς+ύμνος) η θεία τραγουδίστρια, Μούσα.
Τερψιχόρη (τέρπω+χορός) η τέρπουσα με το χορό της, Μούσα.
Φαίδρα (φαιδρός < φως) η φωτεινή, η λάμπουσα από χάρη.
Φερενίκη (φέρω+νίκη) η νικηφόρος
Φιλομήλα (φιλώ+μέλος) η φιλόμουσος, η φίλη της αρμονίας.
Χρυσηϊς (χρυσός) η πολύτιμη, η χρυσαφένεια.
Ονοματοπαίγνια
(η ετυμολογία των ονομάτων αφορμή για ψάξιμο και παιχνίδι)
Βοηθήματα: Λεξικό Νέας Ελληνικής Γλώσσης Γ. Μπαμπινιώτη, Μέγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης Henry G.Liddell- Robert Scott.
Α
Αγαμέμνων: επίμονος
Αγησίλαος: αρχηγός
Αδάμ: άνθρωπος
Αδαμάντιος-ία: διαμαντένιος
Αίγλη: γοητεία
Άλκηστη: ικανή
Αλκιβιάδης: ισχυρός
Αμαλία: ακούραστη
Ανδρομάχη: μάχη ανδρός
Αντιγόνη: απόγονος
Απόστολος-ία: αγγελιοφόρος
Ασπασία: χαρούμενη
Αγνή: σεμνή
Αντώνης-ία: ο καταγόμενος από τον Ηρακλειδη Άντωνα
Αθανάσιος-ία: αθάνατος
Αγαθάγγελος: φέρνει καλές ειδήσεις
Αρσένιος: αρσενικός
Αγαθή: αθώα
Ακύλας: αετός
Αρχέλαος: αρχηγός του λαού
Αγάπιος: ανιδιοτελής
Αλέξιος-ία: προστάτης
Αρτέμων: αναρτητής
Ακάκιος: άκακος
Αναστάσιος: αυτός που σηκώνεται
Αχίλλειος- Αχιλλέας: θλιμμένος
Ακυλίνη: αετίνα
Αφροδίσιος: ο αναφερόμενος στην Αφροδίτη, την ερωτική επιθυμία
Αριστοκλής: δοξασμένος
Αιμιλιανός: αντίζηλος
Αλέξανδρος-α: προστάτης των ανθρώπων
Άνθιμος: άνθος
Αριστείδης: άριστος στη μορφή
Αριάδνη: πάναγνη
Ανδρόνικος-ίκη: αυτός που νικά τους εχθρούς
Αριστόβουλος: ο έχων καλή θέληση
Αργυρώ: ασημένια
Αικατερίνη: καθαρή
Ανδρέας: άφοβος
Αγγελίνα: αγγελάκι
Αμβρόσιος: άφθαρτος
Άννα: η έχουσα εύνοια, χάρη
Απολλώνιος: δυνατός
Αγλαΐα: η έχουσα ευτυχισμένη ζωή και
Αγλαΐα: ωραία
Αναστασία: αναστημένη
Αγαθοκλής: ο έχων φήμη γενναίου ανδρός
Αθηνά: Αθηναία
Αναξαγόρας: άρχοντας του λόγου
Αναξίμανδρος: κύριος της ομώνυμης του θεού Μάνδρου περιοχής της Μ. Ασίας
Αναξιμένης: κύριος του πάθους
Ανάργυρος: ανάργυρος, χωρίς χρήματα
Ανδροκλής: ένδοξος άνδρας
Άρης: καταστροφή, κατάρα
Αρίσταρχος: άριστος άρχοντας
Αριστοτέλης: ο έχων άριστους σκοπούς
Αριστοφάνης: ο έχων άριστη όψη
Αρχίλοχος: πρωτογεννημένος
Αρχιμήδης: κυρίαρχος της σκέψης
Αύγουστος: σεβαστός και
Αύγουστος: οιωνοσκόπος
Β
Βέρα: αληθινή
Βιργινία: παρθένος
Βύρων: στάβλος
Βασίλειος-ική : βασιλιάς-ισσα
Βουκόλος: βοσκός βοδιών
Βλάσης: βλαστάρι
Βαλεντίνος-η: ρωμαλέος
Βενέδικτος: ευλογημένος
Βάϊος: βάγια
Βαρνάβας: υιός παράκλησης
Βερονίκη: αληθινή νίκη
Βίκτωρ-ία: νίκη
Βαρβάρα: βάρβαρη
Βαρθολομαίος: γιος του Τολμάι
Βερέμης: ο ασθενικός, φθίση
Βιόλα: μενεξές
Βιολέτα: υποκορ. του Βιόλα
Γ
Γαλάτεια: ισχυρή
Γρηγόρης: άγρυπνος
Γελάσιος: εξαπατημένος
Γαβριήλ: ο Θεός είναι η ισχύς μου
Γερόντιος: ώριμος
Γεώργιος-ία: γεωργός
Γλυκερία: γλυκός μούστος
Γεράσιμος: τιμημένος
Γεθσημανή και Γεσθημανή: ελαιοτριβείο
Δ
Δαλιδά: ευχαρίστηση
Δανάη: φαιδρή, χαρούμενη
Δημοσθένης: τόλμη του δήμου
Διάνα: Άρτεμις (εγερτήριο σάλπισμα)
Δομνίκη: κυρία, αρχόντισσα
Δομνίνη: αρχοντοπούλα
Δωροθέα: δώρο Θεού
Δαβίδ: αγαπητός
Δαμιανός: μικρός
Διομήδης: σκέψη του Δία
Διονύσης-ία: Διόνυσος
Δημήτριος-α: μητέρα γη
Δαμασκηνός: ο καταγόμενος από τη Δαμασκό
Δανιήλ: καθαρός
Δανιήλ: κριτής μου είναι ο Θεός
Δαίδαλος: περίτεχνα δουλεμένος, κατάστικτος
Δεσπότης- θηλ. Δέσποινα: ο κύριος του σπιτιού
Δημόκριτος: κριτής του δήμου
Δίκαιος: ο συμμορφούμενος προς τους θεσμούς, τις δικανικές αποφάσεις
Διογένης: γεννημένος από τον Δία
Διόδωρος: δώρο του Δία
Δούκας: άγω, οδηγώ
Ε
Έκτωρ: κάτοχος
Ελεονώρα: ξένη
Έλλη: Ελληνίς
Επαμεινώνδας: ο ισχυρότερος
Ερασμία: αξιαγάπητη
Ερρίκος: για πάντα δυνατός
Εύα: η μητέρα των ζωντανών
Ευστράτιος: καλός στρατιώτης
Ευθύμιος: πρόσχαρος
Ευσέβιος: θεοσεβής
Ευστάθιος-ία : ακλόνητος, σταθερός
Ευδοκία: καλή διάθεση
Ευθαλία: ανθισμένη
Ευτρόπιος: προετοιμασμένος
Ευάγγελος-ία: ο φέρων καλές ειδήσεις
Ευβούλη: συνετή
Ευτύχιος-ία: καλότυχος
Ελισάβετ: αφθονία
Ειρήνη: φιλήσυχη
Επιφάνιος: επιφανής
Ελένη: λαμπάδα
Ελισ(σ)αίος: αυτός που ελίσσεται
Ευδόκιμος: επιτυχημένος
Ειρηναίος: ειρηνικός
Ερμιόνη: η καταγόμενη από την ομώνυμη πόλη
Ευανθία: λουλουδιασμένη
Ευφημία: η έχουσα καλή φήμη
Ευφροσύνη: χαρούμενη
Ερωτηίς: ερωτιάρα
Ευλάμπιος-ία: λαμπερός
Επιστήμη: αυτή που γνωρίζει τα πάντα
Ελευθέριος-ία: ελευθερωτής
Ευγένιος-ία: από καλή γενιά
Ειλείθυα: έρχομαι, φέρνω
Ελπίδα: αναμένω, ελπίζω
Ερμής: πιθανόν έρμα= σωρός λίθων
Έρση: έρση, δροσιά
Ευρυδίκη: ευρύς και δίκη
Ευρώπη: πιθανόν ωπός, ανοιχτομάτης
Εμπεδοκλής: ο έχων έμπεδον κλέος, σταθερή δόξα, ο μόνιμα ένδοξος
Ζ
Ζήνων: Ζευς
Ζαχαρίας: αυτός που θυμάται
Ζηνοβία: αυτή που ζει τη ζωή
Η
Ήβη: ισχύς
Ηρώ: Ήρα
Ηρωδίων: ήρωας
Ηρώδης: ήρωας
Ηράκλειος: ο πολύ δυνατός
Ηλίας: είναι ο Θεός μου
Ηλέκτρα: λαμπρή, φωτεινή
Ησαΐας: σωτηρία του Θεού
Ησίοδος: ρίχνω, εκτοξεύω φωνή, ωδή
Ηρόδοτος: Ήρα και δοτός
Ηώ: χάραμα, αυγή
Θ
Θαλής-Θάλεια: ανθηρός
Θεωνάς: κοντά στο Θεό
Θεοδόσιος-α: ο δοσμένος στο Θεό
Θεόδωρος-α: δώρο του Θεού
Θεοφύλακτος: αυτός τον οποίο φυλάει ο Θεός
Θωμάς: δίδυμος
Θεολόγος-ία: αυτός που μιλά για το Θεό
Θεράπων: θεραπευτής
Θεοδότης: ο Θεός δίνει
Θεμιστοκλής: δόξα της δικαιοσύνης
Θεοφάνης: φανέρωση του Θεού
Ι
Ιωάννης-α: ευνοημένος από το Θεό
Ιανουάριος: Ιανός
Ιάσων: θεραπευτής
Ιουνία: Ιούνιος, Ήρα
Ιουστίνος: δίκαιος
Ιλαρίων: χαρωπός
Ιούδας: παινεμένος
Ιεζεκιήλ: ο Θεός δυναμώνει
Ιππόλυτος: αυτός που λύνει τα άλογα
Ιπποκράτης: αυτός που κρατά τα άλογα
Ίρις: λυγαριά
Ιφιγένεια: από ισχυρό γένος
Ιουλία: Πέμπτη
Ιωακείμ: ο Θεός σταθεροποιεί
Ιουλιανός: Ιούλιος
Ιωνάς: περιστέρι
Ισσαάκ: γελαστός
Ιάκωβος: αυτός που υποσκελίζει
Ιωσήφ-ίνα: πολύτεκνος
Ιγνάτιος: φωτιά
Ιερώνυμος: ο φέρων ιερό όνομα
Ιορδάνης: εκροή
Ισμαήλ: ο Θεός ακούει
Κ
Καλλιρρόη: η καλλίρροη, η με άφθονα νερά
Καλυψώ: αυτή που καλύπτεται
Κάρολος: δυνατός άντρας
Κασσάνδρα: αυτή που υπερέχει
Κίμων: ο έχων σκούρο καφέ χρώμα
Κλέαρχος: ένδοξος άρχοντας
Κλειώ: υπόληψη
Κύρος: κύριος
Κύριλλος: κύριος
Κασσιανός-ή: ο φέρων περικεφαλαία
Κωνσταντίνος-ίνα: σταθερός
Καλλιόπη: ομορφομάτα
Καλλίνικος: λαμπρή νίκη
Κοσμάς: κόσμημα
Καλλίστρατος: καλός δρόμος
Κυριάκος-η: ο ανήκων στο Θεό
Κυπριανός: χάλκινος
Κλεοπάτρα: η από ένδοξο πατέρα
Κυβέλη: Κυβήβη, πιθανόν ανατολ. δάνειο
Λ
Λουκάς: ο καταγόμενος από τη Λουκανία
Λέων: λιοντάρι
Λαυρέντιος: δάφνινος
Λυδία: η καταγόμενη από την αρχαία ομώνυμη χώρα
Λύδα: γυναίκα
Λάζαρος: ο Θεός έχει βοηθήσει
Λουκία: λουκάνικο
Λουκιανός: φωτεινός
Λογγίνος: ρήτορας
Λυκούργος: ο ως λύκος συμπεριφερόμενος
Λάμπρος: λαμπρός
Λατίνος: ο καταγόμενος από το Λάτιο
Λευκή: φωτεινή, λαμπρή
Λάουρα: δάφνη, δάφνινο στεφάνι
Μ
Μελπομένη: τραγουδίστρια
Μενέλαος: αυτός που μένει με το λαό
Μαλαχίας: μαλακός
Μάξιμος: μέγιστος
Μάρκος: φιλοπόλεμος
Μεθόδιος: μεθοδικός
Μελέτιος: αυτός που δείχνει ενδιαφέρον
Μαρίνα: θάλασσα
Μαρίνος: ο θαλασσινός Μαγδαληνή: από τα Μάγδαλα-Πύργος
Μάρκελλος-α: υποκ. Άρης
Μαρία: πικρή, ανυπότακτη
Μαρκιανός: ο υιοθετημένος
Μιχάλης: ποιος είναι σαν το Θεό;
Ματθαίος-ίλδη: δώρο Θεού
Μηνάς: αυτός που στέλνει μηνύματα
Μελάνη-Μελανία: μελαχρινή
Μιράντα: θαυμαστή
Μυρσίνη: μυρτιά
Μάγια: όχι πολύς, ανεπαρκής
Μαντώ: μάντις
Μερόπη: θνητός άνθρωπος, βροτός
Μιλτιάδης: κοκκινωπός, στο χρώμα του αίματος
Μορφέας: μορφή
Μωυσής: βγαλμένος απ΄ έξω, σωσμένος(απ΄το νερό) (βιβλ. άποψη)
Ν
Ναϊάς: πηγή, κρήνη
Νικηφόρος: θέλγει τη νίκη
Νήφων: νηφάλιος
Νεφέλη:νέφος, σκότος
Ναταλία: λουλούδι
Νικήτας: νικητής
Νεόφυτος: καινούρια βλάστηση
Νέστορας: αυτός που επιστρέφει ευτυχής
Νεκτάριος: γλυκός χυμός
Νικόλαος: ο χαρίζων στο λαό
Ναθαναήλ: ο Θεός έχει δώσει
Ξ
Ξένη: φιλόξενη
Ξενοφών: ηχεί παράξενα
Ο
Οδυσσέας: αντικείμενο οργής
Ορέστης: ορεινός και
και Ορέστης: ορεινός
Ορέστης: μετριόφρων
Ονούφριος: σκεπτικός
Όλγα: ευτυχισμένη
Ολυμπιάς: βουνό, Όλυμπος
Όθων: πλούτη, περιουσία
Π
Πρισκίλλη: παλιά
Πάμφιλος: φίλος όλων
Πολύκαρπος: γόνιμος
Πηγή: πάγος
Πατρίκιος: πατέρας
Παύλος: μικρός
Πέτρος: λιθάρι
Προκόπης: προκομμένος
Παγκράτιος: πανίσχυρος
Παρασκευάς,ή: προετοιμασία
Παντελεήμων: τους πάντες ελεεί
Πρόδρομος: αυτός που προηγείται
Πελαγία: η πελαγινή, η πελαγίσια
Πλάτων: ο ευρύστερνος
Πανδώρα: η έχουσα όλα τα δώρα
Πάτροκλος: αυτός που έχει ένδοξο πατέρα
Περικλής: φημισμένος
Πηνελόπη: είδος πουλιού
Περσεφόνη: αυτή που προσφέρει αφθονία
Παυσανίας: αυτός που ανακουφίζει από τη θλίψη
Περσεύς: καταστροφέας
Πολυχρόνης: αυτός που ζει πολλά χρόνια
Πιλάτος: δόρυ, ακόντιο
Ρ
Ρεβέκκα: παχουλή
Ρεγγίνα: βασίλισσα
Ραφαήλ: ο Θεός έχει θεραπεύσει
Ρωμανός: σφριγηλός
Ραχήλ: προβατίνα
Ρήγας: βασιλιάς
Σ
Σίλβεστρος: ασημένιος
Συμεών: αυτός που έχει ακούσει το Θεό
Σαββίνος-α: αναπαυόμενος
Σεραφείμ: φλεγόμενος άγγελος
Σίμων-ώνη: αυτός τον οποίο άκουσε ο Θεός
Σαμψών: ήλιος
Σίλας: πράος
Σωτήρης-ία: λυτρωτής
Σαμουήλ: όνομα του Θεού
Σαλώμη: ειρήνη
Σοφοκλής: δοξασμένος, σοφός
Σταύρος: στύλος
Σαββάτιος: αναπαυμένος
Σέργιος: αυτός που του αρέσει ο περίπατος, το σεργιάνι
Σωκράτης: δυνατός
Σεβαστιανός-ή: αποσυρόμενος
Στυλιανός-ή: αστέρι και
Στυλιανός: στύλος
Σύλβια: δάσος
Σάββας: Σάββατο
Σπυρίδων-ούλα: ο εύπορος, που έχει πολύ σιτάρι
Στέφανος-ία: στεφανωμένος
Σίσυφος: πανούργος
Τ
Τατιανή: αυτή που τακτοποιεί
Τιμόθεος: τίμα το Θεό
Τρύφων: φιλήδονος
Ταράσιος: ταραχοποιός
Τίμων: τιμημένος
Τριαντάφυλλος-ιά: ρόδινος
Τίτος: ο χαίρων σεβασμού
Τερέζα: από το ελλην. θερίζω δηλώνοντας γονιμότητα και κατ΄ άλλους από το τοπωνύμιο Θήρα
Υ
Φ
Φαίδων: χαρούμενος, γελαστός
Φωκίων: φώκια
Φώτης-εινή: φανέρωση του Θεού
Φλαβιανός: ξανθός
Φιλοθέη: αγαπά το Θεό
Φιλήμων: φιλικός
Φεβρωνία: εξαγνισμένη
Φλώρα: λουλούδι
Φανούριος-ία: αυτός που φωτίζει, που φανερώνει
Φίλιππος: φίλος των αλόγων
Φαίδρα: λαμπερή
Φιλάρετος-η: φίλος της αρετής
Χ
Χαράλαμπος-ία: αυτός που λάμπει από χαρά
Χρύσανθος-άνθη: χρυσό λουλούδι
Χριστόφορος: ο φέρων το Χριστό
Χριστίνα: χρισμένη
Χαριτίνη: χαριτωμένη
Χρυσή: μαλαματένια
Χρήστος-ίνα: ο χρηστός, ο ηθικός
Χαρίλεια: χάρις-δόξα
Χαρίλαος: χάρις του λαού
Ψ
Ω
Ωρίων: ώρα, φροντίδα
πηγή: tonwtiko

Ο Πούτιν για την Εσχάτη Προδοσία του Λένιν & των Μπολσεβίκων!

ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟYΣΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ & ME AYTHN  ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ:

Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙΣ.

Κυνηγοί θησαυρών ανακάλυψαν το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο της Ρωσίας

Το πράσινο φως για τις έρευνες σε ένα γερμανικό σύστημα σπηλαίων για την αναζήτηση θησαυρών ύψους 255 εκατομμυρίων δολαρίων, από το ρωσικό Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο, που λεηλατήθηκε από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έδωσαν οι αρχές της χώρας.
Ένα τρίο ηλικιωμένων εξερευνητών – ο ομοιοπαθητικός Λέονχαρντ Μπλουμ, 73 ετών, ο επιστήμονας Γκούντερ Έκαρντ, 67 ετών και ο ειδικός στο γεωραντάρ Πίτερ Λοχρ, 71 ετών – είναι πεπεισμένοι πως το χαμένο κεχριμπαρένιο δωμάτιο των Ρώσων Τσάρων βρίσκεται κάτω από τους λόφους Hartenstein κοντά στη Δρέσδη.
Οι επιστήμονες του Τρίτου Ράιχ χρησιμοποίησαν το σύμπλεγμα των σπηλαίων κατά τη διάρκεια του πολέμου- αλλά τα αρχεία όλων των αντικειμένων που μεταφέρθηκαν εκεί εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς από τα τοπικά αρχεία.

Ο Λοχρ χρησιμοποίησε ραντάρ για να ανιχνεύσει τυχόν παγίδες υπόγειας κίνησης και φαίνεται πως έπεσε επάνω σε ένα σύστημα καταφυγίων κάτω από το έδαφος.
Σκάναρε τον λόφο τον Σεπτέμβριο αφού ισχυρίστηκε πως μια «αξιόπιστη πηγή» το 2001 του είπε για το χώρο που βρίσκεται ο χαμένος θησαυρός.
«Το κρησφύγετο είναι υπόγειο κάτω από μια σιδηροδρομική γραμμή, όπου τον Απρίλιο του 1945 ένα τρένο από το Königsberg αναγκάστηκε να σταματήσει» δήλωσε.
Το Königsberg, τώρα Καλίνιγκραντ που ανήκει στη Ρωσία, ήταν παλιά πρωτεύουσα της Ανατολικής Πρωσίας, όπου είχε αποθηκευτεί κάποτε το κεχριμπαρένιο δωμάτιο. Ο Λοχρ, ισχυρίζεται επίσης πως έχει αποδείξεις ότι ο θησαυρός που κάποτε ανήκε στον τελευταίο μονάρχη της αυτοκρατορικής Γερμανίας, ο Κάιζερ Βίλχελμ ΙΙ που εξορίστηκε στον Ολλανδία το 1918 μετά την ήττα του στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι αποθηκευμένος στο ίδιο σημείο.
Όπως είπε ο Έκαρντ: «Ανακαλύψαμε σε ένα δέντρο ίχνη από χαλύβδινα συρματόσχοινα που χρησιμοποιήθηκαν για την μεταφορά κιβωτίων. Οι μετρήσεις των γεωραντάρ αποκαλύπτουν ένα σύστημα μυστικών σηράγγων κάτω από το ίδιο σπήλαιο».
Κατασκευασμένο εξ’ ολοκλήρου από κεχριμπάρι, χρυσό και πολύτιμους λίθους, το κεχριμπαρένιο δωμάτιο ήταν ένα αριστούργημα μπαρόκ τεχνικής και θεωρείται ευρέως ως ο σημαντικότερος θησαυρός τέχνης του κόσμου.
Η αξία του εκτιμάται ότι φτάνει τα 255 εκατομμύρια δολάρια. Μάλιστα, λέγεται πως όταν άναβαν και τα 565 κεριά στην αίθουσα, αυτή φωτιζόταν και έλαμπε σαν φλογερός χρυσός. Αλλά τα ίχνη του πού θα μπορούσε να βρίσκεται αποτελούσαν μυστήριο.
Το κεχριμπαρένιο δωμάτιο παρουσιάστηκε στον Πέτρο τον Μέγα το 1716, από τον βασιλιά της Πρωσίας. Αργότερα η Αικατερίνη ανέθεσε μια νέα γενιά τεχνιτών να διακοσμήσουν το δωμάτιο και το μετέφερε από το χειμερινό ανάκτορο στην Αγία Πετρούπολη στη νέα θερινή της κατοικία στο Τσαρτσκόγιε Σέλο, έξω από την πόλη.«Όταν το έργο τελείωσε, το 1770, το δωμάτιο ήταν εκθαμβωτικό» έγραψαν οι ιστορικοί τέχνης Κονσταντίν Ακίσα και Γκριγκόρι Κοζλόβ. «Φωτιζόταν από 565 κεριά που το φως αντανακλούσε στην ζεστή χρυσή επιφάνεια του κεχριμπαριού και έλαμπε στους καθρέφτες, το χρυσό και τα ψηφιδωτά».Τα γερμανικά στρατεύματα που εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούλιο του 1941 το έκλεψαν και το μετέφεραν πίσω στο Ράιχ. Μετά τον πόλεμο, το δωμάτιο έγινε το El Dorado της Κεντρικής Ευρώπης, μια αναζήτηση που ενθουσίασε τόσο τους πλούσιους όσο και τους φτωχούς.
ΠΗΓΗ https://www.pentapostagma.gr

Ο πόλεμος της Τουρκίας στην Κύπρο είναι ιερός: Από το 1964 δρούν οι τζινχαντιστές στο νησί

File Photo: Turkish Prime Minister Binali Yildirim and Turkish Cypriot leader Mustafa Akinci attend a military parade in the Turkish occupied area of Nicosia, Cyprus, 20 July 2017. EPA, ANDREAS MANOLI

Γράφει ο Μάριος Ευρυβιάδης

Ο πρώτος τη τάξη επαΐων σύμβουλος του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη τον συμβουλεύει και συμβουλεύει και τους ξένους επισκέπτες που μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, πως το Ισλάμ δεν απειλεί την Κύπρο και πως, επιπλέον, το Ισλάμ της Κύπρου είναι “μετριοπαθές” και όχι σαλαφιστικό και εξτρεμιστικό.
Σε αντίθεση, στον “Φιλελεύθερο” της Κυριακής (18 Σεπτεμβρίου 2017), ο πάντοτε καλά ενημερωμένος Κώστας Βενιζέλος γράφει πως στόχος της Τουρκίας είναι η ισλαμοποίηση της Κύπρου, ένα γεγονός που ξεδιπλώνεται μπροστά μας με τις δεκάδες σουννιτικά τζιαμιά που ξεφυτρώνουν παντού στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου. Και ο Ισλαμιστής ηγέτης της Τουρκίας μας θυμίζει πως μια και μόνο είναι η έννοια του: “Ισλάμ, Ισλάμ, Ισλάμ”.
Τον κώδωνα του κινδύνου για το Ισλάμ κρούω εδώ και χρόνια. Δυστυχώς δεν βρίσκω ανταπόκριση και για τον επιπλέον λόγο πως δεν είναι “πολιτικά ορθό” να εγείρεται ένα τέτοιο ζήτημα. Προφανώς οι επαΐοντες θεωρούν το ζήτημα δευτερεύουσας σημασίας.

Παραδέχομαι πως έχω και εγώ υποτιμήσει το ζήτημα του Ισλάμ στην Κύπρο και κυριολεκτικά σοκαριστικά όταν ανακάλυψα πρόσφατα – από ισραηλινές πηγές- πως το χωριό Κόκκινα που οι Τούρκοι μετονόμασαν σε “Erenkoy”, μετά το 1964, σημαίνει “το χωριό των ιεροπολεμιστών”, δηλαδή των τζιχαντιστών, ενώ το 1974 και η Γιαλούσα μετονομάστηκε “Yeni Erenkoy “.

Ας το κατανοήσουμε: το 1964, όπως και το 1974 είχαμε ιερό πόλεμο- Jihad- στην Κύπρο.

Το ζήτημα έχει μεγάλη σημασία ιστορικά αλλά και πρακτικά. Είναι με τζιχαντιστικά συνθήματα που έσφαζαν τον κόσμο οι Τούρκοι στρατιώτες το 1974, φανατισμένοι από τον κατά άλλα Τουρκικό κεμαλικό νατοϊκό στρατό και με την πίστη πως έτσι θα πήγαιναν στον παράδεισο και θα αμοίβονταν με τα 72 ουρί (παρθένες), τα βουνά από πιλάφι, με μέλι και με γάλα της γκαμήλας.
Το γεγονός παραμένει πως ενώ οι Τούρκοι προσέγγιζαν το θέμα και από την πλευρά του Ισλάμ, εμείς αγνοούσαμε παντελώς αυτή του τη δυναμική διάσταση. Επιπλέον υποτιμούσαμε τη δύναμη του Ισλάμ στη Κύπρο με επιφανειακές αναγνώσεις όπως αυτές του επαΐοντα συμβούλου του Προέδρου Αναστασιάδη.

Ως συνέπεια λειτουργούσαμε κάτω από ένα μεγάλο μειονέκτημα. Βέβαια τις δεκαετίες 1950 και 1960 κυριαρχούσε ο κεμαλικός εθνικισμός και οι κεμαλιστές χρησιμοποιούσαν το Ισλάμ εργαλειακά- όταν π.χ. κατά παραδοχή Τούρκων αξιωματικών των μυστικών υπηρεσιών, βομβάρδιζαν τζαμιά στην Κύπρο για να φανατίσουν τους Τούρκους.

Σήμερα θα πρέπει να προσαρμόσουμε τη στρατηγική μας και να εισαγάγουμε το Ισλάμ στους λογαριασμούς μας προτού είναι πολύ αργά, ώστε να μην περιορίζονται οι επιλογές μας. Και το λιγότερο που θα πρέπει να πράξει ο επαΐων σύμβουλος του Προέδρου είναι να δώσει εντολή να γίνουν μελέτες πολιτικής προς αυτή την κατεύθυνση και ο ίδιος ας προβληματιστεί, αν θα πρέπει να παραμένει στη θέση του.

Υ.Γ.  Αν έχετε κότσια κλείστε τα οδοφράγματα!
Διαβάζουμε πως υπήρξε μια μίνι διπλωματική κρίση με το Ισραήλ πρόσφατα όταν οι αρχές της Κύπρου απαγόρευσαν σε 32 Ισραηλινούς να περάσουν τα οδοφράγματα για τα κατεχόμενα και τα καζίνα. Παρενέβησαν οι δυο κυβερνήσεις και το θέμα “έληξε” προς το παρόν. Οι Τούρκοι έσχισαν τα ιμάτια τους φωνάζοντας και κραυγάζοντας πως έχαναν λεφτά κλπ. Το γεγονός αυτό δείχνει πως μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να αυξηθεί το κόστος της Τουρκίας και αυτός είναι να αυξηθεί το κόστος των Τούρκων της Κύπρου, που τρώνε και πίνουν ακατάπαυστα στις πλάτες των Ελλήνων και τους κοροϊδεύουν από πάνω.
Μια συναφής εξέλιξη είναι και η πρόσφατη απόφαση του κατοχικού καθεστώτος να επιβάλει “δασμούς” σε προϊόντα που μεταφέρονται σε εγκλωβισμενους και Μαρωνίτες από τα Ηνωμένα Έθνη. Εδώ έχουμε μια σατραπεία της Αγκυρας που “συμπεριφέρεται” ως κράτος. Αντίθετα έχουμε ένα κράτος, την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία οι κυβερνώντες θέλουν σώνει και καλά να το κάνουν να συμπεριφέρεται ως σατραπεία! Λειτουργήστε ως κράτος κύριοι κυβερνώντες και κύριοι βουλευτές. Και αν έχετε κότσια κλείστε τα οδοφράγματα! Ιδού η Ρόδος. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Μην αναζητείτε τρίτους να βάλουν μπροστά τα δικά σας συμφέροντα. Σε ποιόν πλανήτη ζείτε; 40 συν χρόνια έχουν περάσει. Τί λένε οι πολιτικοί Αρχηγοί; Τί λέει η κυβέρνηση; Τι λέει ο Αρχιεπίσκοπος; Κανείς μα κανείς δεν αποτολμά να λάβει θέση. Και θα πρέπει εμείς να “βαΐλίζουμε” (ταΐζουμε) τους Τούρκους εσαεί και να τους πληρώνουμε και χαράτσι.

Saving NATO from Turkey



The North Atlantic Treaty Organization, known as NATO, faces an existential problem.
No, it's not about getting member states to fulfill agreed-upon spending levels on defense. Or finding a role after the Soviet collapse. Or standing up to Russia's Vladimir Putin. Rather, it's about Recep Tayyip Erdoğan, the Islamist, dictatorial ruler of Turkey whose policies threaten to undermine this unique alliance of 29 states that has lasted nearly 70 years.
Created in 1949, NATO's founding principles ambitiously set out the alliance goal "to safeguard the freedom, common heritage and civilization of [member states'] peoples, founded on the principles of democracy, individual liberty and the rule of law." In other words, the alliance exists to defend Western civilization.
For its first 42 years, until the USSR collapsed in 1991, this meant containing and defeating the Warsaw Pact. Today, it means containing and defeating Russia and Islamism. Of these latter two, Islamism is the deeper and longer-lasting threat, being based not on a single leader's personality but on a highly potent ideology, one that effectively succeeded fascism and communism as the great radical utopian challenge to the West.
Some major figures in NATO appreciated this shift soon after the Soviet collapse. Already in 1995, Secretary-General Willy Claes noted with prescience that "Fundamentalism is at least as dangerous as communism was." With the Cold War over, he said, "Islamic militancy has emerged as perhaps the single gravest threat to the NATO alliance and to Western security."
In 2004, José María Aznar, Spain's former prime minister, warned that "Islamist terrorism is a new shared threat of a global nature that places the very existence of NATO's members at risk." He advocated that NATO focus on combating "Islamic jihadism and the proliferation of weapons of mass destruction" and called for "placing the war against Islamic jihadism at the center of the Allied strategy."

But, instead of a robust NATO on the Claes-Aznar model leading the battle against Islamism, it was internally hobbled by Erdoğan's opposition. Rather than assert the fight against Islamism, the other 28 members dismayingly deferred to the Islamist within their ranks.
The 28 stay mum about the near-civil war the Turkish regime wages in southeastern Anatolia against its own Kurdish citizens. The emergence of a private army (called SADAT) under Erdoğan's exclusive control seems not to bother them.
Likewise, they appear oblivious to Ankara's unpredictably limiting access to the NATO base at Incirlik, the obstructed relations with friendly states such as Austria, Cyprus and Israel, and the vicious anti-Americanism symbolized by the mayor of Ankara hoping for more storm damage to be inflicted on the United States.

Maltreatment of NATO-member state nationals hardly bothers the NATO worthies: Not the arrest of 12 Germans (such as Deniz Yücel and Peter Steudtner) nor the attempted assassination of Turks in Germany (such as Yüksel Koç), not the seizure of Americans in Turkey as hostages (such as Andrew Brunson and Serkan Gölge), nor repeated physical violence against Americans in the United States (such as at the Brookings Institute and at Sheridan Circle).
NATO seems unfazed that Ankara helps Iran's nuclear program, develops an Iranian oil field, and transfers Iranian arms to Hezbollah. Erdoğan's talk of joining the Moscow-Beijing dominated Shanghai Cooperation Organisationruffles few feathers, as do joint exercises with the Russian and Chinese militaries. A Turkish purchase of a Russian missile defense system, the S-400, appears to be more an irritant than a deal-breaker. A mutual U.S.-Turkish ban on visas fazed no one.
NATO faces a choice. It can, hoping that Erdoğan is no more than a colicky episode and Turkey will return to the West, continue with the present policy. Or it can deem NATO's utility too important to sacrifice to this speculative possibility, and take assertive steps to freeze the Republic of Turkey out of NATO activities until it again behaves like an ally. Those steps might include:
  • Removing nuclear weapons from Incirlik
  • Closing NATO's operations at Incirlik
  • Canceling arms sales, such as the F-35 aircraft
  • Exclude Turkish participation from weapons development
  • Not share intelligence
  • Not train Turkish soldiers or sailors
  • Reject Turkish personnel for NATO positions
A unified stance against Erdoğan's hostile dictatorship permits the grand NATO alliance to rediscover its noble purpose "to safeguard the freedom, common heritage and civilization" of its peoples. By confronting Islamism, NATO will again take up the mantle it has let down of late, nothing less than defending Western civilization.

Mr. Pipes (DanielPipes.org@DanielPipes) is president of the Middle East Forum. © 2017 by Daniel Pipes. All rights reserved.

Χρειαζόμαστε «τον Εθνικό Πολλαπλασιασμό»

Yoeml via Getty Images
Κύριες και Κύριοι,
Αγαπητές φίλες*,
Είναι μεγάλη χαρά για μένα, να βρίσκομαι, εδώ, σήμερα, μαζί σας, κοντά σας, κοντά σε φίλες και αγαπημένα πρόσωπα.
Μου δίνεται, επίσης, η ευκαιρία να σας συγχαρώ, για το γεγονός, ότι με τις πρωτοβουλίες σας ενώνετε την εδώ ελληνική παροικία, προσφέροντας, άλλο ένα πνεύμονα για τον Ελληνισμό της Διασποράς. 
Και είναι πολύ σημαντικό, ιδίως, στην εποχή που ζούμε, να υπάρχουν ενεργοί Έλληνες και Ελληνίδες, σε όλον τον κόσμο.
Εξάλλου, κάθε φορά, που βρίσκονται, μαζί, οι Έλληνες, σε κάθε γωνιά του κόσμου, γεννιούνται ωραίες, δημιουργικές και πολλές φορές, μεγάλες μεγάλες ιδέες. 
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι η εθνική μας αναγέννηση ξεκίνησε από μία ομάδα από την Οδησσό, που με όραμα την Εθνική Ανεξαρτησία, δεν συσπείρωσε μόνο τον Ελληνισμό, αλλά και τη διεθνή κοινή γνώμη της εποχής.
Για μία Μεγάλη Ιδέα θέλω να σας μιλήσω και εγώ σήμερα.
Για μία Μεγάλη Ιδέα, που δεν αφορά, βέβαια, το μεγάλωμα των συνόρων της πατρίδας μας.
Για μία Μεγάλη Ιδέα, που δεν έχει καμία σχέση με εθνικούς ανταγωνισμούς, αλλά, που αφορά σίγουρα, στην Εθνική μας Αναγέννηση και την οριστική έξοδο της Ελλάδας από την κρίση.
Αρκεί, να συνειδητοποιήσουμε όλοι, ότι η έξοδος από την κρίση, χρειάζεται μία Μεγάλη Ιδέα. 
Δεν αρκούν οι δημοσιονομικοί δείκτες, που σταδιακά βελτιώνονται.
Δεν φτάνουν οι επενδύσεις, που μπορεί να έρθουν.
Δεν είναι αρκετή, ακόμα, ούτε, μία πιθανή στο μέλλον, μείωση των φορολογικών βαρών για τη μέση ελληνική οικογένεια. Ο ελληνικός λαός χρειάζεται τις Αξίες, που θα τον συσπειρώσουν. Την κατεύθυνση, που θα του δώσει ελπίδα. Την προοπτική, που θα τον εμπνεύσει.
Χρειάζεται, επιτέλους, μία Μεγάλη Ιδέα, που θα λειτουργήσει, ως καταλύτης, για την Εθνική μας Ανασυγκρότηση, ως η βάση, πάνω στην οποία, θα χτίσουμε την νέα Εθνική μας Αυτοπεποίθηση. 
Γιατί, κανείς και ποτέ, δεν άλλαξε το παρόν και το μέλλον του με το κεφάλι κάτω.
Κανείς και ποτέ, δεν μπόρεσε να φτάσει το στόχο, χωρίς, να γνωρίζει, ποιος είναι ο στόχος. 
Και η Ελλάδα χρειάζεται, περισσότερο από τη βελτίωση των οικονομικών μεγεθών, τον Εθνικό Στόχο. Την Εθνική επανατοποθέτηση της χώρας, σε ένα κόσμο, σε μία εποχή, που αλλάζει ραγδαία και που δημιουργεί ζωτικές προκλήσεις, ευκαιρίες, αλλά και κινδύνους για το έθνος μας.
Πως μπορείς να πείσεις ένα λαό να σηκωθεί, όταν, δεν του έχεις εξηγήσει που πρέπει να πάει;
Πως ζητάς την ελπίδα, σε ένα λαό, που βρίσκεται σε βαθιά κατάθλιψη, όταν, δεν του έχεις μιλήσει, ποτέ, για όλα αυτά, που μπορεί να πετύχει, στην εποχή που ζούμε; 
Πως, τέλος, θα στρέψουμε την ενέργεια των νέων παιδιών προς το μέλλον, τη δημιουργικότητα και την καινοτομία, όταν, αντί, για τη μεγάλη εικόνα και τις αληθινές προκλήσεις, τους προσφέρουμε, συνεχώς, ένα δημόσιο διάλογο, που κοιτάει στο παρελθόν και εστιάζει στο μικρό και το ασήμαντο;
Η Μεγάλη Ιδέα που παρουσιάζεται, ως ιστορική ευκαιρία, για την Ελλάδα του 21ου αιώνα, δεν είναι άλλη, από τον Ελληνισμό.
Γιατί, όσο και παράδοξο να ακούγεται, στην ίδια μας την ταυτότητα βρίσκεται η λύση, για την αναγέννηση μας. Στην ίδια μας την ταυτότητα βρίσκονται οι Αξίες, που μπορούν, να συσπειρώσουν και να εμπνεύσουν.
Οι κατευθύνσεις για τον παγκόσμιο προσανατολισμό και την αποστολή του έθνους μας. Η ενέργεια, για να αφήσουμε πίσω μας, την εποχή της εσωστρέφειας και να ξεκινήσουμε, πάλι, το ταξίδι μας, προς το φυσικό μας προορισμό, που δεν είναι άλλος, από τον παγκόσμιο χώρο. 
Στο αντάμωμα με τις Αξίες και τις παρακαταθήκες, που έχει αφήσει η Εθνική μας ταυτότητα, βρίσκονται τα θεμέλια της Εθνικής μας αναγέννησης.
Γιατί, είμαστε, ίσως, το μοναδικό Έθνος στον κόσμο, όπου η έννοια Ελληνισμός, δεν αναφέρεται, απλώς, σε ένα Έθνος, που είναι διάσπαρτο, σε όλον τον κόσμο, αλλά και σε ένα σύστημα Αξιών. Σε ένα σύστημα Αξιών, που έχει οικουμενική διάσταση, αλλά και διαχρονική σημασία. 
Γιατί, από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε, για να ξαναγράψουμε την Εθνική μας αφήγηση.
Γιατί, έχει ζωτική σημασία, να ενώσουμε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του λαού μας, έτσι ώστε, να βρούμε ξανά τη θέση μας, στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Γιατί, σε μία εποχή, όπου η κρίση έχει οδηγήσει την Εθνική μας αυτοπεποίθηση σε ένα ιστορικό ναδίρ, είναι επιτέλους καιρός, να συνειδητοποιήσουμε, ότι, δεν είμαστε, απλώς, Έλληνες. 
Είμαστε η Δημοκρατία. Είμαστε Δημοκρατία, σε ένα κόσμο, που η εξουσία συγκεντρώνεται, ολοένα και περισσότερο, σε λιγότερα χέρια, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αρχή της ισονομίας. 
Είμαστε Ολυμπισμός. Είμαστε Ολυμπισμός, σε ένα κόσμο, που ο ανταγωνισμός, δείχνει, να μην υπολογίζει, πλέον, τις Aξίες της ευγενούς άμιλλας και της ειρηνικής συνύπαρξης. 
Είμαστε Παιδεία. Είμαστε Παιδεία, σε ένα κόσμο, που χρειάζεται, τώρα, 
περισσότερο, ίσως, από ποτέ, την ίση πρόσβαση στη γνώση και ανθρώπους, που σκέφτονται ελεύθερα και δρουν με συνείδηση.
Είμαστε Φιλοξενία. Είμαστε Φιλοξενία, σε ένα κόσμο, που χτίζει ξανά τείχη και που δείχνει, να φοβάται την αρμονική συνύπαρξη των διαφορετικών πολιτισμών.
Είμαστε το Μέτρο της Ζωής. Είμαστε το Μέτρο της Ζωής, σε ένα κόσμο, που κινείται ξέφρενα, στο ρυθμό του άκρατου καταναλωτισμού, συμπαρασύροντας, μαζί του, τα αγαθά της δημόσιας υγείας, καθώς και της οικολογικής βιωσιμότητας.
Ο Πολιτισμός της Ελλάδας, αγαπητές φίλες, οι Αξίες, που συνθέτουν την ταυτότητά μας, δεν είναι μουσειακά εκθέματα. Δεν ανήκουν, μόνο, στο παρελθόν. Είναι η περιουσία του Ελληνισμού, που είναι, ταυτόχρονα και κτήμα όλου του κόσμου.
Οι Αξίες του Ελληνισμού εξακολουθούν να εμπνέουν και να σηματοδοτούν την αληθινή πρόοδο. 
Είναι οχήματα, που κινούν διαρκώς, την ανθρωπότητα, προς την καινοτομία και την αλλαγή. 
Είναι οι Αξίες, που χτίζουν γέφυρες, μεταξύ, των ανθρώπων.
Οι Αξίες μας συνθέτουν μία κοινωνία, μία ανοιχτή κοινωνία στη γνώση, στο διαφορετικό, στην εξέλιξη. 
Μία κοινωνία, που ανυψώνει την ανθρώπινη φύση και εξασφαλίζει, ότι θα ζούμε, μαζί, με ισονομία, αλληλεγγύη και δικαιοσύνη, σε μία πολιτεία ελεύθερων ανθρώπων, όπου ο σεβασμός στον άνθρωπο και τη φύση, θα είναι οι χρυσοί κανόνες.
Όσο, εξακολουθούμε, ως ανθρωπότητα και αντιμετωπίζουμε τις τραγικές επιπτώσεις της απληστίας, της αδιαφορίας και της αδικίας, τόσο, ο Ελληνισμός, θα εξακολουθήσει να παραμένει νέος, ανατρεπτικός, επίκαιρος, όσο, ήταν και 2,500 χρόνια πριν.
Η Μεγάλη Ιδέα, που έχω, να προτείνω, σήμερα, σε κάθε Έλληνα και σε κάθε Ελληνίδα, είναι, ότι είναι καιρός, επιτέλους, να κοιτάξουμε προς τα έξω και να καταστήσουμε το φυσικό λόγο, που έχει ο Ελληνισμός, για την εξέλιξη της ανθρωπότητας, μοχλό, για την ανασυγκρότηση της Πατρίδας μας. 
Με τον Πολιτισμό μας, ως αφετηρία. Με τον Ελληνισμό της Διασποράς, ως δίκτυο επικοινωνίας με όλον τον κόσμο. Με εκατομμύρια πρεσβευτές, σε όλο τον κόσμο, που αγαπούν την Ελλάδα και ότι αυτή πρεσβεύει. Με τον τρόπο ζωής μας και τις Αξίες του ελληνικού λαού. Με τις ιδέες των νέων παιδιών μας. Με τα πιο ποιοτικά προϊόντα μας.
Ας εξάγουμε προς τον κόσμο, ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης και δράσης. «Τον ελληνικό τρόπο ζωής» και ας δημιουργήσουμε, γύρω, από τον ελληνικό τρόπο ζωής και τις Αξίες του, τους θεσμούς, τα δίκτυα συνεργασίας, τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, που θα στρέψουν, με θετικό τρόπο, το διεθνές ενδιαφέρον για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Τον Ελληνισμό, που είναι πάντα επίκαιρος και ανατρεπτικός. Που είναι, σίγουρα, πιο ανθρωποκεντρικός, πιο χρήσιμος για τους ανθρώπους, που αναζητούν «το αγαθό της ισορροπίας και της ολοκληρωμένης ευτυχίας.
Για να μπορέσουμε, όμως, να συνδέσουμε τον Πολιτισμό μας, με την Εθνική μας Ανασυγκρότηση και με την αναπτυξιακή εξωστρέφεια της χώρας, χρειάζεται Εθνική Στρατηγική, που θα υπηρετηθεί, με στόχευση και συνέχεια.

Επιτρέψτε μου, στο σημείο αυτό, να μοιραστώ, μαζί σας, ορισμένες κρίσιμες τομές, δράσεις και πρωτοβουλίες, που μπορούν να συνθέσουν την στρατηγική της Ελλάδας, που φιλοδοξεί, να μετατρέψει την Εθνική μας ταυτότητα, σε καταλύτη ανάπτυξης και προόδου. 
Πρώτα από όλα, πρέπει, να διατυπώσουμε, με σαφήνεια το στίγμα, την τοποθέτηση της χώρας μας, στον παγκόσμιο αναπτυξιακό χάρτη. Να συμφωνήσουμε, Πολιτεία, αγορά και κοινωνία, για το ποια είναι η βασική μας Εθνική φιλοδοξία, στη νέα οικουμενική εποχή.
Δεν είναι δυνατόν, να συνεχίσουμε, να ανακυκλώνουμε το μύθο,ότι η Ελλάδα, θα συνεχίσει να εξαρτάται από τη βαριά της βιομηχανία, τον τουρισμό. Δεν έχει μέλλον μία χώρα, σήμερα, όταν εξαντλεί την αναπτυξιακή της φιλοδοξία στον τουρισμό. Πόσο, μάλλον, όταν, δεν αναπτύσσει την τεχνογνωσία και τις υπηρεσίες, που θα της επιτρέψουν, να αναβαθμίσει «το τουριστικό της προϊόν»και να αυξήσει την αξία του. Οι προστιθέμενες αξίες, που δημιουργούν υπεραξίες και μετατρέπουν, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα, σε ανταγωνιστικά, βρίσκονται στη γνώση, στην τεχνογνωσία, στη δημιουργικότητα και στην καινοτομία. 
Μόνο, με τη γνώση, μπορούμε να κάνουμε τα αναπτυξιακά άλματα, που χρειαζόμαστε και να δημιουργήσουμε πολλαπλασιαστές ανάπτυξης.
Ας συμφωνήσουμε, λοιπόν, ότι η Ελλάδα, δεν είναι, μόνο, τουριστική χώρα, αλλά, οφείλει να εξελιχθεί, σε μία δυναμική και ανταγωνιστική οικονομία της γνώσης και των υπηρεσιών, στους τομείς, βέβαια, που παρουσιάζει κρίσιμα, συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως, η Παιδεία, η ναυτοσύνη, η φιλοξενία, η διατροφή, η πολιτιστική Δημιουργία και οι Μεταφορές, ως απόρροια, της κρίσιμης γεωγραφικής της θέσης.
Σε, αυτούς, τους τομείς, οι υπηρεσίες που προσφέρουμε, πρέπει να γίνουν Πολιτισμός. 
Να είμαστε, τόσο ποιοτικοί, τόσο ανταγωνιστικοί, τόσο καινοτόμοι, σε αυτό, που υπηρετούμε, έτσι ώστε, να κατακτήσουμε το μερίδιο, που μας ανήκει, στις παγκόσμιες αγορές και να αρχίσουμε, να αλλάζουμε, με έργα και όχι μόνο, με λόγια, τη διεθνή φήμη της Πατρίδας μας.
Σε αυτή τη διαδικασία, η ταυτότητα μας, ως Ελληνισμός, θα ανοίξει πόρτες. Θα προσελκύσει το ενδιαφέρον. Θα αξιοποιήσει τη μοναδική δεξαμενή αγάπης, που υπάρχει στην καρδιά εκατομμυρίων ανθρώπων, για την Ελλάδα. Ας μην λησμονούμε, εξάλλου, ότι μέρος της ταυτότητας και της παράδοσής μας, είναι ο Πολιτισμός της φιλοξενίας. Ο Πολιτισμός της διατροφής. Ο Πολιτισμός στην Παιδεία. Ο Πολιτισμός της ναυτοσύνης.
Το δεύτερο βήμα, που οφείλουμε να κάνουμε είναι, να συνθέσουμε μία αφήγηση, πάνω, σε αυτήν, τη θεμελιακή τοποθέτηση, πάνω, στο Εθνικό μας όραμα. Μια νέα αφήγηση, για το τι είναι, αυτό, που μπορούμε, να προσφέρουμε, στην παγκόσμια οικονομία, αλλά και στην παγκόσμια εξέλιξη. 
Μία αφήγηση, όμως, που, δεν θα έχει, ως ακροατήριο, τους Έλληνες, αλλά, όλο τον κόσμο.
Μία αφήγηση, για το τι μπορεί να δώσει η Ελλάδα και ο Ελληνισμός, στον κόσμο. Είμαστε από τα λίγα έθνη στον κόσμο, που εξαιτίας των Αξιών, που μεταφέρουμε, από αιώνα σε αιώνα, έχουμε παγκόσμια γλώσσα.
Ας το αξιοποιήσουμε, επιτέλους, αυτό, το πλεονέκτημα, για να γίνουμε ελκυστικοί. 
Ας σταματήσουμε την Εθνική γκρίνια, την εσωστρέφεια, τη συνωμοσιολογία, τη συμπεριφορά ενός μικρού παιδιού, που πιστεύει, ότι όλος ο κόσμος του χρωστάει. 
Η Ελλάδα, δεν είναι ζητώ. Η Ελλάδα είναι προσφέρω. 
Και κάποιος, επειγόντως, πρέπει να μιλήσει για την Ελλάδα, που μπορεί, να προσφέρει και πάλι, κερδίζοντας, με το σπαθί της, όπως πάντα, αυτό, που της αξίζει. 
Ως Πρέσβυς της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης, για τον Αθλητισμό, την Ανοχή και το Ευ Αγωνίζεσθαι, για Αξίες, δηλαδή, που γεννήθηκαν από Έλληνες, έκανα ένα μικρό, πρώτο βήμα, για τη σύνθεση, μίας ανάλογης Εθνικής Αφήγησης. Μίας Αφήγησης, για το, τι έχει να προσφέρει ο Ελληνισμός στον κόσμο του 21ου αιώνα.
Το επόμενο βήμα, για να μπορέσει η χώρα μας, να επανατοποθετηθεί στον παγκόσμιο αναπτυξιακό χάρτη, είναι, να προσαρμόσει τη γνώση και την Παιδεία που παρέχει στους νέους της, στα πολύτιμα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και στην οικουμενικότητα του πολιτισμού της. 
Είναι, σχεδόν, απίστευτο, ότι η Ελλάδα, δεν είναι το διεθνές κέντρο, για 
Ολυμπιακές σπουδές στην αθλητική οικονομία. 
Όπως επίσης, ότι στην χώρα μας, δεν υπάρχει το καλύτερο Πανεπιστήμιο στον κόσμο, για ναυτιλιακά ή τουριστικά επαγγέλματα.
Σε μία εποχή, που λόγω της κρίσης, χάνουμε τα παιδιά μας και τα καλύτερα μυαλά που διαθέτει ο τόπος, η μετεξέλιξη της Ελλάδας, σε διεθνές εκπαιδευτικό κέντρο, ισοδυναμεί, με την Εθνική επιβίωση. 
Να εισάγουμε, πρέπει, λαμπρά μυαλά, ακόμα και ξένους, ειδικούς, στους τομείς, που μπορούμε να ξεχωρίσουμε και να εξασφαλίσουμε, ότι η γνώση και η έρευνα, θα συνδεθούν με την παραγωγή και την αγορά. Να εξασφαλίσουμε, ότι, θα κάνουμε τη χώρα μας, μία διεθνή δεξαμενή σκέψης, όπου, στην Παιδεία, την ναυτιλία, τον τουρισμό, την τέχνη, τη διατροφή και την ψυχαγωγία, θα παράγουμε, ότι πιο καινοτόμο υπάρχει, σε ιδέες, προϊόντα και υπηρεσίες.
Οφείλουμε, επίσης, να αλλάξουμε, ριζικά, τον τρόπο, με τον οποίο μεταδίδουμε τη γνώση στα παιδιά μας. 
Να αφήσουμε, οριστικά, πίσω μας, την εποχή, που το ζητούμενο ήταν η αποστήθιση, η «βιομηχανική» παραγωγή κλειστών μυαλών και η διδασκαλία, μίας «επίσημης γνώσης» και να κάνουμε την έρευνα, τη δημιουργικότητα, την καινοτομία, βιωματικές εμπειρίες, από τα πρώτα σχολικά βήματα. 
Η εποχή που ζούμε, δεν χρειάζεται μαθητές, που παίρνουν έτοιμη τη γνώση, για να εισαχθούν, οπωσδήποτε, σε κάποιο πανεπιστήμιο. Η εποχή μας χρειάζεται μαθητές, που δεν σταματούν να μαθαίνουν. Που ανακαλύπτουν, μόνοι τους, τη γνώση, που έχουν κριτική ικανότητα, που δεν τιμωρούνται, για το λάθος, τον πειραματισμό, την τόλμη.
Χρειαζόμαστε την Παιδεία, που δημιουργεί ελεύθερους ανθρώπους. 
Χρειαζόμαστε, επίσης, την Παιδεία, που δημιουργεί κοινωνικά υπεύθυνους ανθρώπους και ενεργούς πολίτες. Την Παιδεία, που καλλιεργεί την εθελοντική συνείδηση και το Ευ Αγωνίζεσθαι, ως τρόπους ζωής. 
Χρειαζόμαστε την Ολυμπιακή Παιδεία, την Παιδεία, αυτή, που είναι μέρος του εθνικού μας DNA, και να την καταστήσουμε βίωμα, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Γιατί, πάνω από όλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε, αγαπητές φίλες, ότι Εθνική Αναγέννηση και Eθνική Aνάπτυξη, δεν μπορoύν να υπάρξoυν, σε ένα, κοινωνικά, ασπόνδυλο Εθνικό Σώμα. Η βιώσιμη ανάπτυξη θέλει το ήθος της. Θέλει την ματιά των ανθρώπων, που έχουν όραμα μακροπρόθεσμο και αναφορά σε κοινωνικές Αξίες.
Το τέταρτο βήμα στην πορεία, μίας Εθνικής Ανασυγκρότησης, είναι η σύνδεση της καινοτομίας με την παραγωγή και την αγορά. Αυτή την στιγμή, υπάρχουν στην Ελλάδα, χιλιάδες άνθρωποι, με νέες ιδέες στην τεχνολογία και στην επιχειρηματικότητα. Ιδέες, που μπορεί να απογειώσουν την παραγωγική δυνατότητα της χώρας και να συμπαρασύρουν, όλη την κοινωνία μας, σε μία δυναμική καινοτομίας και εξωστρέφειας.Οι ιδέες, όμως, αυτές, μένουν μετέωρες, χωρίς, την υποστήριξη της Πολιτείας και ασύνδετες με τα επενδυτικά και τα χρηματοδοτικά εργαλεία, που προσφέρει η παγκόσμια αγορά. 
Η καινοτομία, όμως, είναι η σπίθα, για την εθνική μας αναγέννηση, γιατί, προκαλεί ενέργεια δημιουργίας και αυτοπεποίθησης, για όλο το κοινωνικό σώμα. Oι πρόγονοί μας, λέγοντας, πράττοντας και δημιουργώντας, νέα πράγματα, έγραψαν στο παρελθόν ιστορία.
Πρέπει να κατανοήσουμε, ότι μόνο, εάν παράξουμε και εμείς, το δικό μας «νέο», μόνο τότε, θα ξαναδούμε το ξέφωτο της ιστορίας και θα εξασφαλίσουμε την Εθνική μας προκοπή, στον πιο ανταγωνιστικό κόσμο, που έχει γνωρίσει, μέχρι τώρα, η ανθρωπότητα. Η Ελλάδα μας, λοιπόν, χρειάζεται, επειγόντως, το δικό της Εθνικό Κέντρο Καινοτομίας. Εκεί, όπου τα νιάτα της Πατρίδας μας, που ονειρεύονται, ακόμα, θα βρουν ένα θύλακα φιλοξενίας και υποστήριξης των ιδεών τους. 

Ένα Εθνικό Κέντρο Καινοτομίας, που θα στεγάσει τους νέους επιχειρηματίες και εφευρέτες και θα τους παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες, συνδέοντάς τους, παράλληλα με τον Ελληνισμό της Διασποράς και με τα χρηματοδοτικά εργαλεία, που μπορούν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της ιδέας τους. Όμως, περισσότερη καινοτομία χρειάζεται και η ανάδειξη του μοναδικού μας πολιτιστικού προϊόντος. Από τους εγκαταλελειμμένους αρχαιολογικούς χώρους και τη λογική, ότι η ιστορική μας κληρονομιά είναι ένα νεκρό μνημείο, πρέπει να περάσουμε στην εποχή, που ο Πολιτισμός μας γίνεται σύγχρονη βιομηχανία.
Στην εποχή του ψηφιοποιημένου πολιτιστικού προϊόντος. 
Στην εποχή, που η ιστορική πραγματικότητα αναβιώνει, μπροστά, στα μάτια των επισκεπτών. 
Στην εποχή, που η Ελλάδα παρεμβαίνει, με όχημα τον Πολιτισμό της, σε κρίσιμα διεθνή ζητήματα.
Στην εποχή που ο Πολιτισμός συμβάλλει, άμεσα, στη διεθνοποίηση του εκπαιδευτικού μας προϊόντος και στην προσέλκυση επενδύσεων στη χώρα μας. 
Τέλος, πάνω σε αυτή τη βάση, δηλαδή, πάνω στη ζωντανή μας πολιτιστική κληρονομιά, πρέπει να οικοδομήσουμε θεσμούς και οργανισμούς, με διεθνή απήχηση, έτσι ώστε, να αποκτήσουμε διεθνή φωνή και λόγο στο διηνεκές.
Με την λογική αυτή, προχώρησα τον Αύγουστο του 2016, στην ίδρυση του Διεθνούς Κέντρου Επιστημών και Ελληνικών Αξιών στην Αρχαία Ολυμπία, παρουσία, του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου και του Α’ Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κυρίου Frans Timmermans. 
Για να εξάγουμε τον Πολιτισμό μας στην οικουμένη και για να συσπειρώσουμε, όλους, όσους αγαπούν τον Ελληνισμό.
Για να επαναφέρουμε στο προσκήνιο την επικαιρότητα του Πολιτισμού μας. 
Σίγουρα, όμως, η δική μου συμβολή, δεν είναι αρκετή. Χρειάζονται και άλλες, ανάλογες πρωτοβουλίες. 
Γιατί, να μην είναι η Κρήτη το διεθνές εκθεσιακό κέντρο για τη μεσογειακή διατροφή; 
Γιατί, ο Πειραιάς, δεν είναι, ήδη, το πιο ανταγωνιστικό διεθνές κέντρο στις ναυτιλιακές υπηρεσίες; 
Γιατί, οι Δελφοί, δεν πρωταγωνιστούν, με ένα ετήσιο θεσμό, στο, ίσως, πιο κρίσιμο ζήτημα της εποχής μας, που είναι η αλληλοκατανόηση, μεταξύ, των Πολιτισμών του κόσμου;
Γιατί, η Αθήνα, κάθε χρόνο, δεν προσφέρει, το κορυφαίο στον κόσμο βραβείο, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;
Γιατί, τέλος, η Ελλάδα του ανθρωπισμού, δεν αξιοποιεί τα θαύματα, που έχουν πετύχει οι ιεραποστολικές αποστολές της Εκκλησίας στην Αφρική, για να μεταφέρει τον Πολιτισμό της, στην ήπειρο, που θα ξεχωρίσει τον 21ο αιώνα. Και πολλά, άλλα, βέβαια, μπορούμε να πούμε, αλλά, το σημαντικό βήμα αγαπητές φίλες, είναι το πρώτο βήμα.
Η ύπαρξη οράματος για την Ελλάδα, που θα ξαναγεννηθεί στον φυσικό της χώρο. Στον οικουμενικό χώρο. Δεν μπορώ, να σκεφτώ, άλλη, Μεγάλη Ιδέα, από, ότι το μέλλον μας βρίσκεται έξω από τα στενά μας Εθνικά σύνορα. Η Ελλάδα, θα αναγεννηθεί από τον Ελληνισμό. Από τον Πολιτισμό της. Από τις ιδέες και τα προϊόντα του Πολιτισμού της.
Και για όσους, μπορεί να σκεφτούν, ότι, αυτό, είναι ουτοπικό, ας σκεφτούν, διπλά, γιατί, δεν υπάρχει μεγαλύτερος ρεαλισμός, από το να χτίζεις πάνω στην υπεραξία σου και μεγαλύτερη ανοησία, από το να αγνοείς, εδώ και δεκαετίες, το πιο ισχυρό σου, συγκριτικό πλεονέκτημα. Να μην έχεις την ικανότητα ή το όραμα, να αξιοποιήσεις την υπεραξία, που ανοίγει πόρτες, χτίζει γέφυρες, δημιουργεί ένα παγκόσμιο κοινό, για αυτό, που έχεις να προσφέρεις στον κόσμο. Να μην αξιοποιείς προς όφελος της οικονομίας και της κοινωνικής ανάπτυξης του τόπου, τη μοναδικότητά σου και τον εθνικό πλούτο, που μπορεί να δημιουργήσει. Να μην αξιοποιείς, με σεβασμό και συνέχεια, ανθρώπους, που αγαπούν, πραγματικά, την Ελλάδα, θέλουν να συμβάλλουν, αλλά, δεν ξέρουν πως.
Ναι, λοιπόν, όταν, δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχει και Μεγάλη Ιδέα. 
Αλλά, όταν, δεν υπάρχει Μεγάλη Ιδέα, δεν υπάρχει και Εθνική φιλοδοξία. 
Χωρίς, Εθνική φιλοδοξία και Εθνική αυτοπεποίθηση, δεν υπάρχει διέξοδος. 
Και είναι πραγματικά, απορίας άξιο, για το δημόσιο βίο στην Ελλάδα, για ποιο λόγο, εδώ και δεκαετίες, οι πολίτες και ιδίως, τα νιάτα της χώρας, δεν έρχονται σε επαφή, με τη μεγάλη εικόνα και τις αληθινές προκλήσεις, που αντιμετωπίζουμε, ως κοινωνία. Γιατί, αναπαράγουμε στην ελληνική κοινωνία ένα χιλιοπαιγμένο και χρεωκοπημένο θίασο εσωστρέφειας και μιζέριας; Γιατί, ασχολούμαστε, συνεχώς, με το έλασσον και το μικροπολιτικό, αντί, να προτάξουμε, ως κυρίαρχη ατζέντα, τις καθοριστικές εθνικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε στην παγκόσμια εποχή;
Γιατί, τέλος, δεν έχουμε καταφέρει, ακόμα, να εξασφαλίσουμε, για τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας, το εκπαιδευτικό σύστημα, που θα εγγυηθεί την επιβίωση, αλλά και τη διάκριση του έθνους μας; 
Ποιον συμφέρει, άραγε, να κρατά την κοινωνία μας, σε ένα διαρκές σκότος και σε μία διαρκή αφασία; 
Ουτοπικό, αγαπητές φίλες, δεν είναι, να πιστεύει κάποιος, ότι πρέπει να ξαναχτίσουμε το σπίτι μας, πάνω στα θεμέλια του Πολιτισμού και της Παιδείας μας. 
Ουτοπικό είναι, να πιστεύεις, ότι μπορείς να έχεις σπίτι, χωρίς, θεμέλια.
Αγαπητές φίλες, 
Όπως γνωρίζετε, τα τελευταία χρόνια, έχω αφοσιωθεί στη διάδοση των Αξιών της Ολυμπιακής Παιδείας στον τόπο μας και στην υποστήριξη του εθελοντικού κινήματος. 
Μόνιμη αγωνία και μέριμνά μου είναι, να συμβάλλω, στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, για μία κοινωνία, με περισσότερη αλληλεγγύη, περισσότερη αλληλοκατανόηση και περισσότερη αυτοπεποίθηση. 
Να βοηθήσω παιδιά και νέους, να ανακαλύψουν τον αθλητισμό, ως ένα από τα πλέον πολύτιμα στηρίγματα, που μπορεί να μας δώσει η ζωή.
Έχω, όμως, γυρίσει και τον κόσμο, προσπαθώντας, να διαδώσω τις Αξίες και τα μηνύματα του Πολιτισμού μας, αλλά και να συσπειρώσω δυνάμεις, για τον Ελληνισμό. 
Στην Ελλάδα, όπου και να έχω βρεθεί, έχω συναντήσει ανθρώπους, που διψούν για συμμετοχή, για κοινή δράση. Ανθρώπους με ιδέες, για το πώς, θα μπορούσαμε να ξαναφτιάξουμε την Πατρίδα μας, ξεκινώντας από τις γειτονιές μας. Στον κόσμο, όποια πόρτα και εάν έχω χτυπήσει, συναντώ, συνεχώς, την αγάπη και τον θαυμασμό, για την Ελλάδα και πολλές προσδοκίες, για όλα αυτά, τα οποία, θα μπορούσαμε να πετύχουμε, ως Έθνος. Είναι καιρός, πλέον, να αξιοποιήσουμε το κοινωνικό και το διεθνές κεφάλαιο, που υπάρχει, εκεί και παραμένει ανενεργό, προς όφελος της Εθνικής μας αναγέννησης. 
Είναι καιρός, πλέον, να αναλάβουμε, όλοι μας, το μερίδιο της ευθύνης, που μας αναλογεί και εάν χρειαστεί, να πάρουμε, μόνοι μας, την πρωτοβουλία.
Το μέλλον της Πατρίδας, δεν μπορεί να περιμένει, όσους, δεν μπορούν και όσους, δεν έχουν όραμα για τη θέση του Έθνους μας, στη νέα, παγκόσμια πραγματικότητα. 
Χρειαζόμαστε, ένα δίκτυο περήφανων και ενεργών Ελλήνων, σε όλο τον κόσμο, για να μεταδώσουμε το μήνυμα, «ότι Ελλάδα, δεν είναι μόνο ζητάω», αλλά, ήταν, είναι και θα είναι, πάντα, προσφέρω. 
Ότι, οι Αξίες που κυοφορούμε, ως έθνος, εδώ και χιλιετίες, είναι ζωτικά επίκαιρες, για τα διλήμματα, που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα στις αρχές του 21ου αιώνα, 
Ότι, υπάρχει, εκεί, έξω, μία παγκόσμια αγορά, για οτιδήποτε ελληνικό.
Πιστέψτε με, όντως υπάρχει παγκόσμια ζήτηση, για ένα τρόπο ζωής, όπου, με τις Αξίες, τα προϊόντα και τις υπηρεσίες του, ευνοεί την υγεία και τον ισορροπημένο τρόπο ζωής. 
Υποστηρίζει την συνεννόηση, μεταξύ, των Πολιτισμών. 
Προτάσσει τον άνθρωπο και τις βαθύτερες ανάγκες του, ως το μέτρο της ζωής. 
Αναγάγει την ολοκληρωμένη Παιδεία, ως το κύτταρο, της προόδου και της εξέλιξης. 
Για, αυτό το λόγο, ο Πολιτισμός μας, εάν υπηρετηθεί, από μία Εθνική στρατηγική, μπορεί, να επανατοποθετήσει την Πατρίδα μας στο διεθνές περιβάλλον και να συμβάλλει καθοριστικά στην ανασυγκρότηση της Πατρίδας. 
Μία σπίθα χρειαζόμαστε, απλώς, αγαπητές φίλες, για να προκαλέσουμε, ένα νέο παραγωγικό, Εθνικό ηλεκτρισμό. 
Μία Μεγάλη Ιδέα, που θα σπρώξει, προς τα εμπρός, την πορεία της Εθνικής μας αναγέννησης. 
Μία Μεγάλη Ιδέα, στην οποία, όλοι οι Έλληνες, θα μπορέσουν να δουν τη θέση και την αποστολή τους. 
Αρκεί, να δημιουργήσουμε την αφήγηση και τα έργα, που θα καταστήσουν την Μεγάλη Ιδέα των Ελλήνων, αντικείμενο, παγκόσμιου ενδιαφέροντος. 
Μία Μεγάλη Ιδέα, που θα μας ενώσει. 
Γιατί, χωρίς, το αγαθό της Εθνικής ενότητας, δεν θα μπορέσουμε, να διεκδικήσουμε αυτό που μας αναλογεί, από την παγκόσμια εποχή. 
Και δεν αρκεί να εξορκίζουμε, διαρκώς, τη μόνιμη πληγή του γένους μας, 
που είναι ο διχασμός. 
Για να ενώσεις τους Έλληνες χρειάζεται να τους προσφέρεις τη Μεγάλη Ιδέα. Την ιστορία που καλούνται να γράψουν. Και τότε, συνήθως, γίνονται θαύματα. 
Σας καλώ λοιπόν, η καθεμία και ο καθένας από εμάς, να γράψει τη δική του λέξη, τη δική του παράγραφο, τη δική του σελίδα, στη νέα μας Εθνική ιστορία, στην ιστορία, που καλούμαστε να γράψουμε για το μέλλον.
Η Μεγάλη Ιδέα, που καταθέτω, σήμερα, εδώ, είναι απλή. 
Να κάνουμε το Εθνικό μας Προϊόν Πολιτισμό και τον Πολιτισμό μας, προϊόν, που θα εμπνεύσει και πάλι, την ανθρωπότητα. 
Αρκεί, να στοχεύσουμε, σωστά, στα κοινά, που είναι οι φυσικοί μας σύμμαχοι και να «πακετάρουμε», με φαντασία και καινοτομία το Προϊόν μας. 
Αρκεί, να θυμηθούμε, σε τι είμαστε, ίσως, οι καλύτεροι στον κόσμο. 
Είμαστε άριστοι, στο να εμπνέουμε. 
Στο να δημιουργούμε και να αναδεικνύουμε πρότυπα και παραδείγματα ζωής, που αφορούν όλους. 
Για αυτά που έχει δημιουργήσει ο Πολιτισμός μας, άνθρωποι από όλες τις φυλές τις θρησκείες και τα έθνη του κόσμου, έχουν ονειρευτεί, αγωνιστεί, έχουν θυσιαστεί. 
Για τις Αξίες του Ελληνισμού, όπως, είναι ο Ολυμπισμός και η Δημοκρατία 
άνθρωποι, από όλο τον κόσμο, εξακολουθούν και δακρύζουν με συγκίνηση.
Ας συνειδητοποιήσουμε, επιτέλους, πόση δύναμη κρύβει, αυτή, η αλήθεια. 
Πόση ελπίδα κρύβει αυτή η αλήθεια, εάν στρέψουμε, αυτήν, την αλήθεια, 
στο μέλλον και στον κόσμο και όχι βέβαια, εάν συνεχίσουμε να την κοιτάμε, με νοσταλγία και εσωστρέφεια. Η Ελλάδα, όμως, δεν μπορεί να περιμένει άλλο. 
Οφείλουμε να εμπνεύσουμε το σύνολο των πολιτών, ώστε, να προχωρήσουμε, όλοι μαζί, με μεγάλο δρασκελισμό.Έχουμε χρέος να εφαρμόσουμε «την εντολή», που μας κληροδότησε, αυτή, η Πατρίδα. Είναι «εντολή», δεν είναι κληρονομιά!
Τώρα, είναι η ώρα, για να βγουν, μπροστά, οι αληθινοί πρωταγωνιστές. Όλοι, όσοι, μαγεύονται και κινητοποιούνται, από τις πράξεις και όχι, από τα λόγια. 
Όλοι, όσοι, μας κάνουν περήφανους, σε κάθε γωνιά του κόσμου, με τα επιτεύγματά τους. 
Όλοι, όσοι, αγαπούν την Ελλάδα και μπορούν να το αποδείξουν.
Αναλογιστείτε, τι μπορούμε να πετύχουμε, ως Έθνος, εάν ενώσουμε τις πιο δημιουργικές δυνάμεις μας. 
Στην Πατρίδα μας, πλέον, δεν αρκεί η εθνική πρόσθεση. Δεν μας αρκεί, η πρόσθεση δυνάμεων και αλμάτων. Χρειαζόμαστε «τον εθνικό πολλαπλασιασμό». Από αυτήν την πράξη, θα ξεκινήσουμε και πάλι το ταξίδι μας!
Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.
*Oμιλία της Κατερίνας Παναγοπούλου στην Γενεύη (στον ελληνικό σύλλογο γυναικών)