Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Να λυπάσαι το έθνος ....

Να λυπάσαι το έθνος 
όπου ρούχα φορεί
που δεν ύφανε το ίδιο
ψωμοτρώει από στάρι
που εκείνο δε θέρισε
το κρασί του δεν γίνηκε
απ' τις δικές του πατούσες.

Να λυπάσαι το έθνος
που δοξάζει μ' εγκώμια
τον τραμπούκο σαν ήρωα
και τον κατακτητή του
με την κίβδηλη λάμψη
θεωρεί ευεργέτη.

Να λυπάσαι το έθνος
που αψηφά τούς κινδύνους
μοναχά στα ονείρατα
μα και πάλι κιοτεύει
το πρωί σαν ξυπνήσει.

Να λυπάσαι το έθνος
που υψώνει φωνή σε κηδείες μονάχα
και φουσκώνει σα διάνος σε ερείπια αρχαία.
Και που δεν ξεσηκώνεται παρά μόνο αν ίσως
ο λαιμός του βρεθεί ανάμεσα σε σπαθί και τσεκούρι.
Να λυπάσαι το έθνος
που έχει πολιτικό την αλεπού
τον σαλτιμπάγκο για φιλόσοφό του
και που η τέχνη του είναι τέχνη
πιθηκισμού και μπαλωμάτων.

Να λυπάσαι το έθνος που δέχεται
κάθε νέο αφέντη με σάλπιγγες
και τον διώχνει πνιγμένο στα «γιούχα»
για να φέρει μετά τον επόμενο με σαλπίσματα πάλι.

Να λυπάσαι το έθνος
που οι σοφοί του από χρόνια βουβάθηκαν
κι οι σπουδαίοι του άντρες
είν' ακόμα στην κούνια.

Να λυπάσαι το έθνος
που έχει γίνει κομμάτια
και που κάθε κομμάτι του
παριστάνει το έθνος.

Ποίηση: Khalil Gibran Ποιητής και στοχαστής, από τον Λίβανο (1883-1931).
Μετάφραση: Χ. Ε. Μαραβέλιας
Απ' την ποιητική συλλογή "Ο Κήπος τού Προφήτη" (1923)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου